o υποψήφιος «Έπαιξα… θέατρο στους γονείς μου»

Από τους γονείς μου προοριζόμουν να γίνω γιατρός. Από μόνος μου ήθελα να
σπουδάσω νομικά. Βαθιά μέσα μου ήξερα πως θα γίνω ηθοποιός. Έτσι, για να
εξυπηρετήσω το όνειρο των δικών μου, τελείωσα το Πρακτικό Γυμνάσιο, και έκανα
φροντιστήριο Φυσική, Χημεία, Μαθηματικά.

Μόνος μου διάβαζα Αρχαία Ελληνικά και Ιστορία για να καλύψω τα κενά. Με τα
χρήματα που έβγαζα δουλεύοντας τα καλοκαίρια στο μαγαζί του θείου μου πλήρωνα
τα φροντιστήρια για τη Νομική.

Όταν έφτασε η ώρα των εξετάσεων, για τους δικούς μου έδινα Ιατρική. Κανονικά,
όμως, με χαρτιά και βούλες έδινα για Νομική.

Είχα εξασφαλίσει μόνο να μην έρχονται έξω από το εξεταστικό κέντρο οι δικοί
μου και να με περιμένουν, όπως το συνηθίζουν οι γονείς, σκαρφαλωμένοι στα
κάγκελα. Δεν σου φτάνει που έχεις βγει από κει μέσα, έχεις να αντιμετωπίσεις
την αγωνία της μαμάς και του μπαμπά: «Πώς πήγε, πώς πήγε, πώς πήγε;».

Το γεγονός αυτό με βοήθησε να παριστάνω ότι πήγαινα για εξετάσεις στην Ιατρική
ενώ έδινα εξετάσεις στη Νομική.

Διάβαζα σαν τρελός. Πάντα διάβαζα, γιατί δεν ήμουν μαθητής «που τα ‘πιανε με
την πρώτη», που λένε. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.

…Διάβαζα στην ταράτσα

Το μυαλό μου έφευγε συνέχεια. Ταξίδευα. Συνήθως σε μια σκηνή θεάτρου ή σε μια
ταινία, που το σενάριό της το ‘γραφα στο μυαλό μου με μια τρελή ταχύτητα.

Πρώτα διάβαζα, μετά έγραφα σ’ ένα τετράδιο κάτι σαν περίληψη αυτών που
διάβασα, και στη συνέχεια φώναζα δυνατά, περιφερόμενος γύρω γύρω, ό,τι
θυμόμουν. Οι δικοί μου είχαν παραφρονήσει.

«Δεν μπορείς να τα λες από μέσα σου;».

«Όχι», έλεγα! Έτσι εξορίστηκα στην ταράτσα του σπιτιού. Τότε δίναμε
Σεπτέμβριο.

Ένα μαρτυρικό, καυτό καλοκαίρι, κάτω από μια ομπρέλα μαύρη, σκεπασμένη μ’ ένα
άσπρο σεντόνι, πίνοντας φραπέδες κι ασπιρίνες. Νύχτωνε, κι εγώ εκεί, στην
ταράτσα!

Το βράδυ διάβαζα πάντα καλύτερα, ήθελα πάντα ησυχία.

Έδωσα στη Νομική.

Είχαμε μαζευτεί όλη η οικογένεια και ακούγαμε τα αποτελέσματα απ’ το
ραδιόφωνο. Της Ιατρικής τα είπανε πρώτα. Εγώ έκανα πως περίμενα με αγωνία.
Αλλά ήξερα. Όταν δεν άκουσαν το όνομά μου, οι δικοί μου κλείστηκαν στην
κρεβατοκάμαρα με κλάματα. Αφού πρώτα με «στόλισαν» ευγενικά, «άμα δεν στρώσεις
τον κώλο σου, κι αν δεν γίνει ο κώλος κοτλέ στην καρέκλα, τι περιμένεις;»,
τέτοια!

Εγώ περίμενα να μάθω τι απέγινε στη Νομική.

Ήξερα ότι είχα γράψει καλά. Είχα πάντα έφεση και αγάπη στα ελληνικά. Πέρασα!
Πέρασα! Πέρασα! άρχισα να ουρλιάζω ξαφνικά στο σπίτι, πετούσα μέχρι το ταβάνι.

Οι δικοί μου νόμιζαν ότι κάτι έπαθα, πως κάπου τρελάθηκα επειδή δεν είχα
περάσει μετά από τόσο διάβασμα που είχα κάνει. «Ηρέμησε», μου ‘λεγαν, «δε
χάθηκε και ο κόσμος», και με χαστούκιζαν για να συνέλθω. Απ’ τη χαρά μου δεν
μπορούσα να τους εξηγήσω, απλώς πηδούσα σαν το κατσίκι ως το ταβάνι. Η πρώτη
γαστρορραγία, οι άλλες δύο ήρθαν μετά από πρεμιέρες στο θέατρο, ακολούθησε τη
μεγάλη μου εκείνη χαρά. Μπήκα στη Νομική, σπούδασα όπως ήθελα, τελείωσα. Όσο
ήμουν φοιτητής, ασχολήθηκα ενεργά με το ερασιτεχνικό θέατρο και άρχισα την
πορεία μου προς αυτό που ενδιαφερόμουν πάντα. Τελειώνοντας τη Νομική, έγραψα
το πρώτο μου θεατρικό έργο για το Θεσσαλικό Θέατρο «Κάτι τρέχει στα γύφτικα».
Έτσι ξεκίνησα.

Πήρα το πτυχίο μου και, ενώ είχα μπει στο θέατρο, συνέχισα μεταπτυχιακά στο
Ποινικό Δίκαιο.

Δε θέλω να θυμάμαι εκείνο το άγχος. Τον κρύο ιδρώτα. Πώς έτρεμαν τα πόδια μου
μέχρι να ακούσω τα θέματα των εξετάσεων.

Σκέφτομαι κάθε φορά όλα αυτά τα παιδιά, ιδιαίτερα εκείνα που δεν έχουν, όπως
δεν είχα τότε εγώ, τις οικονομικές δυνατότητες να σπουδάσουν έξω.

Αλλά ξέρω πόσο σημαντικό είναι να καταφέρεις να πραγματοποιήσεις ένα όνειρό
σου, όταν όλα είναι δύσκολα γύρω για σένα. Και πόσο εύκολα χάνεις το όνειρο,
όταν σ’ το έχουν προσφέρει έτοιμο οι άλλοι. Στις εξετάσεις περνούν και αυτοί
που γράφουν, και αυτοί που αντιγράφουν.

Στη ζωή, μόνο οι πρώτοι!