Στα πλοκάμια του χταποδιού…

Όλα άρχισαν από το οικογενειακό σαρακοστιανό τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας.
Όπως γλαφυρότατα το έθεσε το παιδί από το σούπερ μάρκετ που έφερε τις σακούλες
στο σπίτι:

– Το Κούλουμο έχει πολύ μπινελίκι, μαντάμ.

Όντως, το Κούλουμο έχει πολύ μπινελίκι. Ταραμάδες, χταποδάκια, καλαμάρια,
σουπιές, σπανάκια, μυδοπίλαφα – η χαρά της νοικοκυράς. Καμιά σχέση με άλλα
καλέσματα: Ρίχνεις μια τρελή αγελάδα στον φούρνο με πατάτες, κόβεις μια
σαλμονέλα για ορντέβρ κι όποιον πάρει ο Χάρος. Κυριολεκτικά.

Εδώ, από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις; Στην πλήρη απόγνωση, αρχίζεις
και ψιλοκόβεις ό,τι βρεις μπροστά σου. Μαϊντανούς, άνηθους, κρεμμύδια, το
Βετέξ της κουζίνας. Πάνω που ψιλόκοβα ένα τραπεζομάντιλο για να το ρίξω στη
σαλάτα, ακούστηκε στεντόρεια, απ’ άκρη σε άκρη, η ατρόμητη ιαχή της μαμάς:

– Έλα, γρήγορα πάνω. Κάηκε το χταπόδι!

Ανέβηκα. Η μαμά μου έφραξε την πόρτα της κουζίνας:

– Καλύτερα να μην μπεις.

– Να δω το χταποδάκι…

– Δεν είναι χταποδάκι. Μην μπεις απότομα, έχεις υπόταση.

– Δεν σε καταλαβαίνω.

– Το θέαμα είναι αγριευτικό. Δεν θα το αντέξεις.

– Γιατί;

– Σου είπα. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΤΑΠΟΔΑΚΙ.

Μπήκα προσεχτικά. Κοίταξα μέσα στην κατσαρόλα. Είχε δίκιο. Όχι, αυτό δεν ήταν
χταποδάκι. Αυτό δεν ήταν καν χταπόδι. Αυτό ήταν οι 20.000 λεύγες κάτω από τη
θάλασσα. Ο κάπτεν Νέμο ήτανε. Η θηριωδία προσωποποιημένη. Οι ορδές και τα
στίφη του Αττίλα μέσα στην αντικολλητική την κατσαρόλα. Όχι, μόνο χταπόδι δεν
ήτανε αυτό το τρομαχτικό, γιγαντιαίο ον από άλλο πλανήτη. Το πλάσμα από τον
Πόλεμο των Άστρων.

Ακόμα και καμένο, δεν έμοιαζε λιγότερο τρομαχτικό. Το βλέμμα του είχε καρφωθεί
πάνω μου απειλητικά. Με κοίταζε αυτό τώρα. ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ!
Τα πλοκάμια του είχαν τον ατελείωτο. Τον ασουλούπωτο. Τον εξωγήινο. Ένιωθα
ότι, από στιγμή σε στιγμή, θα διέσχιζαν τη λεωφόρο και θα εισχωρούσαν στην
απέναντι πολυκατοικία. Από στιγμή σε στιγμή, περίμενα να ακούσω μια παιδική
φωνή να λέει:

– Μαμά, έλα στην εξώπορτα. Σε ζητάει ένα χταπόδι!

Πέτρωσα στο ενάμισι μέτρο από το τέρας. Η μητέρα μου ατρόμητη, ως συνήθως, το
πλησίασε περισσότερο.

– Να βράσει δεν ήξερε. Να καεί ήξερε. Πρώτη φορά βλέπω χταπόδι που κατάφερε να
καεί απευθείας χωρίς να βράσει ενδιαμέσως.

– Κάνε πως δεν το βλέπεις, μαμά. Κάνε πως δεν υφίσταται. Να συνέλθουμε από το
θέαμα και το αντιμετωπίζουμε μετά.

Με προσεχτικά βήματα, πήγαμε στο καθιστικό. Απότομα, γύρισα το κεφάλι. Είχα
την εντύπωση ότι κάτι άκουγα πίσω μου. Το alien με είχε πάρει στο κατόπι; Με
παρακολουθούσε αθόρυβα; Έστρεφα εγώ, κρυβόταν αυτό. Προχωρούσα εγώ, προχωρούσε
αυτό. Μπρος αυτό, πίσω ο Στίβεν Σπίλμπεργκ με την κάμερα. Ωραία. Λαμπρά.
Έκτακτα. Μετά τα «Σαγόνια του καρχαρία», τα «Πλοκάμια του χταποδιού». Αυτό το
χταπόδι, το συγκεκριμένο χταπόδι ήτανε το πνεύμα του Κακού. Ζωντάνευε, σε
παραμόνευε και, μόλις γύριζες την πλάτη, σε στραγγάλιζε.

Αηδιασμένες, όσο δεν σιχαθήκαμε ποτέ και τίποτα στην πολυτάραχη ζωή μας, η
μαμά κι εγώ, κατορθώσαμε να στουμπώσουμε το τέρας σε διπλή σακούλα
απορριμμάτων και να το σύρουμε μέχρι τον κάδο έξω.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, μηχανικά σχεδόν, κλείδωσα όλες τις πόρτες. Αμπάρωσα
όλα τα παράθυρα. Καλού κακού, έβαλα κι ό,τι σύρτη βρήκα μπροστά μου. Αυτό στα
σκουπίδια, εγώ μαντρωμένη σαν τον βαρυποινίτη – ήρθα και ησύχασα. Ωραία! Ωραία
που είναι στο σπίτι σου χωρίς χταπόδι!

Χτύπησε το κουδούνι. Ο ταχυδρόμος έφερε την αλληλογραφία. «Αλληλογραφία»,
τρόπος του λέγειν. «Αλληλογραφία» λέμε τα γράμματα. Όχι τους λογαριασμούς. Κι
εγώ έχω χρόνια να πάρω γράμμα από άνθρωπο. Αντιθέτως, στους λογαριασμούς, δεν
έχω παράπονο. ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, ασφάλεια υγείας, ασφάλεια ζωής, συνδρομητικό
κανάλι, δίδακτρα, μεταφορικά του σχολείου – να ‘ναι καλά οι άνθρωποι. Με
θυμούνται ανυπερθέτως.

Τα άνοιγα ένα ένα. Λέω, ας μην κάνω τη σούμα τι έχω να πληρώσω πάλι, σε αυτή
τη φάση. Σε ευρώ πιο συσταζούμενο μου ήρθε το ποσόν. Έτσι και πάρεις όμως τον
μετατροπέα, να συνεννοηθούμε οι Έλληνες, σου έρχεται ο ουρανός σφοντύλι. «Ο
λαγαριασμός σας θα εξοφληθεί μέσω τραπέζης». Παρηγορήθηκα τώρα. Θα εξοφληθεί
μέσω τραπέζης, αλλά το «τραπέζης» ποιος το πληρώνει; Η τράπεζα;

(Το χταπόδι πλησίαζε…)

Χτύπησε το τηλέφωνο. Ο καλύτερός μου φίλος είχε πρόβλημα. Χτύπησε το τηλέφωνο.
Η καλύτερή μου φίλη έκλαιγε. Χτύπησε το τηλέφωνο. Συγγενικό πρόσωπο
μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Χτύπησε το τηλέφωνο….

(Το χταπόδι πλησίαζε…)

Δεν καταλάβαινε Χριστό από κλειδιά κι αμπάρες. Βγήκε από το σκουπιδοντενεκέ,
σύρθηκε αθόρυβα μέχρι το σπίτι και μπήκε στο δωμάτιο.

(Το χταπόδι πλησίαζε…)

Καθώς χτυπούσε το κουδούνι, καθώς χτυπούσε το τηλέφωνο, το χταπόδι ήρεμα –
τρυφερά σχεδόν – άπλωσε τα τεράστια πλοκάμια του…

(Το χταπόδι είχε πια βρει τον προορισμό του σε αυτή τη ζωή!)