ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εαρινή σύναξις αγροφυλάκων

Μαθαίνω ότι αύριο συνεδριάζει το Ραδιοτηλεοπτικό για τα σχετικά. Ούτε ψύλλος
στον κόρφο τους. Κάθε φορά που συναντιούνται υπό το κράτος πίεσης, με πιάνει
μια ανεξήγητη ανασφάλεια. Πώς αλλιώς να το πω. Μου φαίνεται πως όποια στάση κι
αν κρατήσουν οι άνθρωποι που το απαρτίζουν, και πάλι θα θέλω να ανοίξει η γη
και να με καταπιεί. Με τα τηλεσκουπίδια των ημερών έχω ευκολότερη σχέση. Απλώς
εξαγριώνομαι. Βγαίνω από τα ρούχα μου και τα πετάω ένα – ένα στο πλυντήριο
στους 90 βαθμούς. Εγώ πάει, καθάρισα. Δυστυχώς, το ΕΣΡ δεν μπορεί να έχει τις
ευκολίες του απλού πολίτη.

Εδώ ακριβώς εντοπίζω το δράμα των ομάδων που αδυνατούν να «συγκροτηθούν σε
Σώμα». Στη μηδενική προσωπικότητα του οργάνου, δηλαδή στην έλλειψη authority.
Μιας έννοιας πολύ πιο σύνθετης από την αντιπροσωπευτικότητα και τη δημοκρατία.
Μπροστά στο τραπέζι των συσκέψεων, είναι αργά πολύ αργά να αποκτήσει κανείς
συνείδηση κοινού στόχου και να τον διαχειριστεί με τρόπο κοινωνικά ωφέλιμο.
Άσχετο αν τα καταφέρνουν να καταλήγουν σε ομόφωνη απόφαση, τα μέλη του μυθικού
αυτού συμβουλίου χρόνια τώρα έχουν πάρει την κακή συνήθεια να δρουν το καθένα
από μόνο του. Η ιδεολογία και η επιστημοσύνη του καθενός, το πολύ να οδηγήσει
σε αμήχανες υποδείξεις ή σε επίδειξη ανόητης αυστηρότητας. Ε, και;

Μήπως είναι αργά να μιλάμε στην Ελλάδα για κύρος; Μήπως είναι υπερβολικό να
περιμένουμε από το ΕΣΡ να αποκτήσει λόγο πειστικό την ώρα που κι ελόγου του
είναι τέκνο κομματικής φαγωμάρας; Μήπως φταίω εγώ γιατρέ μου που νιώθω τόση ανασφάλεια;