ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα παλιά μου τα παπούτσια

Τα βλέπω να στέκονται στη γωνιά τους. Λίγο σκονισμένα. Λίγο τραυματισμένα –
έχουν γδαρθεί σε μερικά σημεία από τις πέτρες που βρήκαν στον δρόμο τους, από
τα βράχια που σκαρφάλωσαν. Δεν κουράζονταν ποτέ, θυμάμαι. Περπατάς με τα
κορδόνια λυτά, σχοινιά που σε κρατούσαν κι έδωσες μια και τα ‘κοψες,
κατεβαίνεις από το πεζοδρόμιο και βγαίνεις στον δρόμο. Κλωτσάς με δύναμη ό,τι
σε ενοχλεί και σε περιορίζει, προχωράς καμιά φορά με κόντρα τον άνεμο και τον
καιρό. Τραυματίζεσαι. Αλλά ποτέ δεν κουράζεσαι.

Έχουν ακόμη στο πλάι τα άσπρα σημάδια από το αλάτι. Το αλάτι που σημάδευε τα
βήματα όταν ακουμπούσαν τα γαλαζοπράσινα νερά, εκεί κάτω τα νερά μιλούν στα
ίσα, τα λένε όλα χωρίς φόβο, δεν κρύβονται και ούτε μπορείς να τους κρυφτείς.
Ή απλά σιωπούν. Και η σιωπή τα λέει όλα, ακόμα κι όσα δεν μπορούν να γίνουν
λέξεις.

Μέσα είναι γεμάτα άμμο. Δεν είναι εύκολο να περπατάς στην άμμο. Η άμμος δεν
έχει σχήμα, δεν έχει καλούπι. Σαν να βαδίζεις με τα μάτια κλειστά… Ελέγχεις
το βήμα μόνο ελάχιστα… Μπορεί να πέσεις… μα σηκώνεσαι ξανά και συνεχίζεις
ώσπου να ξαναπέσεις και να ξανασηκωθείς… Όταν φυσάει σού πληγώνει το
πρόσωπο, σου δακρύζει τα μάτια. Μα από τα δάκρυα το βλέμμα καθαρίζει και τότε
βλέπεις καλύτερα τον κόσμο και τους ανθρώπους.

Τα βλέπω να στέκονται στη γωνιά τους. Τα παλιά μου παπούτσια πήγαιναν πάντα
όπου ήθελαν. Ακολουθούσαν τον δικό τους δρόμο, και ό,τι τους την έσπαγε το
κλωτσούσαν.

Λέω να τα ξαναφορέσω μια απ’ αυτές τις μέρες.