ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μήπως ζω σε άλλη χώρα;

Μήπως είμαι «UFO»; Μήπως ζω σε άλλη χώρα; Μήπως είμαι το μόνο άτομο στο
πανελλήνιον που δεν έχει δει ποτέ, ούτε για μια στιγμή, ούτε το «Μπιγκ
Μπράδερ», ούτε το «Μπιγκ Μπράδερ 2», ούτε το «Μπαρ»;

Ακούω, μήνες τώρα, γύρω μου τον απόηχο: Η Μαίρη, η Κατερίνα, ο Πρόδρομος, ο
Τσάκας… Και λάιβ σεξ στην TV; Εθνικός αναβρασμός, συγκίνηση στην
επικράτεια… Η κομμώτρια που με χτενίζει μού ανακοινώνει με δέος: «Ύστερα από
εσάς, ξέρετε ποια θα χτενίσω; Τη Μαίρη του “Μπιγκ Μπράδερ”! Να, κοιτάξτε,
κάθεται σε εκείνη την καρέκλα». Γιατί δεν μού προκαλεί περιέργεια; Γιατί δεν
γυρνώ καν να κοιτάξω διακριτικά;

Δεν σκέφθηκα ούτε να μπλεχτώ στον σχετικό προβληματισμό που φαίνεται να
αναπτύσσεται σοβαρά στον δημοσιογραφικό (και ουχί μόνον) κόσμο. Γιατί; Για να
πω τα αυτονόητα;

Αν θέλω να δω «κλειδαρότρυπα» που να αξίζει, αν θέλω να εντρυφήσω σε ανάλυση
προσωπικών σχέσεων, να ‘ναι καλά ο Μπέργκμαν, ο Τριφό, ο Γούντι Άλεν. Να ‘χει
κι ένα ενδιαφέρον για το μυαλό και τις αισθήσεις μου.

«Θα γράψω για την… ιατρική περίπτωσή μου», είπα στον φίλο του διπλανού
γραφείου. «Μα, για να γράψεις, πρέπει να τα δεις μια τουλάχιστον φορά», μου
λέει. «Μπα, αποκλείεται», απαντώ. «Βαριέμαι αφόρητα – έστω και για μια φορά».

Έxω άλλωστε άλλες δουλειές: Θα βρω ακόμα τρία εισιτήρια που μου λείπουν για τη
Φιλαρμονική του Λονδίνου, για να πάω όλη την «πιτσιρικομαρία»; Πώς θα καταφέρω
να ξεκλέψω δυο μέρες για τη μοναδική έκθεση σουρεαλιστών στο Κέντρο
Μπομπιντού;

Μήπως τελικά ζω σε άλλη χώρα; Μήπως πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ σοβαρά για την
ύπαρξή μου, την κοινωνικοποίησή μου, την προσαρμοστική μου ικανότητα;