ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα «κλειδιά» της επικοινωνίας

Υπάρχει ένας κωδικός που καμία υπηρεσία, μυστική ή φανερή, δεν ενδιαφέρεται να
σπάσει. Είναι ο κωδικός επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Ο ιδιαίτερος
τρόπος, που συνήθως μιλάμε με τους ξεχωριστούς, δικούς μας ανθρώπους. Ακόμη
και η σιωπή τη δεδομένη στιγμή λέει πολλά… Δεν χρειάζεται να
αποκωδικοποιήσουμε το βλέμμα, το χαμόγελο, την κίνηση του χεριού. Αρκεί που
είμαστε εκεί μαζί τους και μοιραζόμαστε αυτό το «χάσιμο του χρόνου».

Όταν βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με τη φίλη μου, ξέρω πολύ καλά πότε νιώθει καλά
και πότε άβολα. Πότε θέλει να μοιραστεί μαζί μου κάτι που σκέφτηκε τη στιγμή
εκείνη και πότε θέλει να αποπροσανατολίσει την κουβέντα για να μην καταλάβουν
οι γύρω μας τι συμβαίνει. Γνωρίζω πολύ καλά, κι όταν είμαστε μακριά, από τα
μισόλογά της ή από ένα ημιτελές γραπτό μήνυμα στο κινητό ότι κάτι δεν πάει
καλά. Ακόμα και ο τόνος της φωνής της όταν μου λέει καλημέρα δείχνει τη
διάθεσή της.

Το σημαντικότερο είναι πως και εκείνη αντιλαμβάνεται όσα θέλω να πω και άλλα
τόσα που θέλω να κρύψω. Όχι βέβαια από την ίδια, που με τα χρόνια έχει μάθει
να ερμηνεύει άγνωστους για τους υπόλοιπους κωδικούς. Για όλους τους άλλους
εξάλλου αυτά δεν έχουν καμία ιδιαίτερη σημασία. Είναι αδιάφορα τα «κλειδιά»
της δικής μας επικοινωνίας. Ανοίγουν μόνο την πόρτα των προσωπικών μας
ευαίσθητων δεδομένων. Ό,τι μπορεί να προκαλέσει το γέλιο στις δυο μας,
πιθανότατα αφήνει αδιάφορους τους άλλους. Όπως μπορεί και μία ανάμνηση να
συγκινήσει μόνο εμάς. Έτσι απλά.