o υποψήφιος Με το… πενάκι των μαθητών

Κρίσιμο σημείο η συμπλήρωση του μηχανογραφικού

– Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως την κρισιμότερη φάση στη ζωή μας πριν
από το Πανεπιστήμιο, δεν αποτελούν τα διαγωνίσματα, η ανθεκτικότητα στην
ανυπαρξία ελεύθερου χρόνου, η κούραση, η έλλειψη ύπνου ή οι πανελλήνιες
εξετάσεις, αλλά… η συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου.

– Απαιτείται από νέους που δεν έχουν ιδέα από Επαγγελματικό Προσανατολισμό και
Αγορά Εργασίας να επιλέξουν το επάγγελμα αυτό που θα ικανοποιεί τα εξής
κριτήρια: να κάνει περήφανους τους γονείς και την υπόλοιπη οικογένεια, να
αποδίδει έσοδα για μια άνετη μελλοντική ζωή, να ικανοποιεί τις προσωπικές
φιλοδοξίες, να καταφέρει να τους γλιτώσει από τη μιζέρια της επανάληψης,
εξαιτίας της καθημερινής ενασχόλησης με παρόμοιες καταστάσεις, όπως επίσης να
παρουσιάζει τη μικρότερη ανεργία και να προσδίδει το κατάλληλο κύρος. Επίσης
θα ήταν καλό, ο απαιτούμενος βαθμός να αποτελεί εφικτή πραγματικότητα και όχι
άπιαστο όνειρο! Και αφού λοιπόν ύστερα από πολύ κόπο βρεθεί αυτό το ένα
κατάλληλο, δηλώνεται στο έντυπο μαζί με αρκετά άλλα που χρησιμοποιούνται ως
ασφαλιστική δικλίδα!

– Φτάνει η ώρα άσκησης του επαγγέλματος και το επόμενο πράσινο φως είναι η
συνταξιοδότηση!.. Λίγο πριν από αυτήν όμως καταλαβαίνει κάποιος πως όλα αυτά
τα χρόνια εξασκούσε το επάγγελμα «αναγκαστικά», επειδή εισήχθη σε μία από τις
ασφαλιστικές δικλίδες και όχι στη μία κατάλληλη Σχολή που κάποτε αποτελούσε
μοναδικό του στόχο! Χαρακτηριστικά ας σκεφτούμε αυτό: ακόμα και ο γάμος που
χαρακτηρίζεται ως η σημαντικότερη απόφαση στη ζωή μας δεν είναι τόσο
δεσμευτικός, αφού η πρόσβαση στο διαζύγιο είναι πιθανή και έπειτα από μια
πολυετή ευτυχισμένη συζυγική συμβίωση! Αντίθετα, το επάγγελμα δεν μπορεί
κανείς να το απαρνηθεί τόσο εύκολα!

– Ας σκεφτούμε λοιπόν όλα τα παραπάνω και ας εφοδιαστούμε με αντοχή για
προσπάθεια και την απαραίτητη ευχή: «Καλή τύχη!».

Γιούλη Παπαϊωάννου, Β’ Λυκείου – Ενιαίο Βαρβάκειο Πειραματικό Λύκειο

Αποκτούμε τίτλους χωρίς αντίκρυσμα

Ανέκαθεν η παιδεία έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας
του ανθρώπου και προήγε τον πολιτισμό.

Η άποψη αυτή στη σημερινή εποχή έχει μείνει μόνο στα λόγια. Τα σχολεία δε
μορφώνουν τους μαθητές, αλλά τους προσφέρουν ξερές γνώσεις.

Έτσι, η κριτική σκέψη έχει σχεδόν χαθεί οριστικά και ο προβληματισμός των νέων
είναι ανύπαρκτος. Η εκπαίδευση σήμερα υποβαθμίζει την επιστημονική γνώση προς
όφελος της επαγγελματικής εξειδίκευσης, με αποτέλεσμα οι νέοι να
προσανατολίζονται επαγγελματικά έχοντας μοναδικά κριτήρια την «οικονομική
άνεση» και φυσικά την «καλή κοινωνική θέση».

Ωστόσο, μετά τη λήψη του πτυχίου τους αντιμετωπίζουν συχνά οξύ οικονομικό
πρόβλημα, διότι οι τίτλοι που αποκτούν είναι συνήθως χωρίς αντίκρυσμα.

Πρέπει, επομένως, η παιδεία να γίνει πιο ουσιαστική, ώστε να παρέχει στους
νέους όλα εκείνα τα εφόδια που η σύγχρονη κοινωνία απαιτεί.

Ηρώ Σιατερλή – Απόφοιτος Ενιαίου Λυκείου

Η αξιολόγηση κίνητρο για καλύτερους εκπαιδευτικούς

Αροσπάθησε να θυμηθείς συμπεριφορές και αντιλήψεις καθηγητών σου ή ακόμη και
ιστορίες που ακούς από γονείς ή φίλους. Έχεις ποτέ φανταστεί ποιος θα ήταν για
σένα ο ιδανικός καθηγητής;

Οι συμπεριφορές των καθηγητών στη δημόσια κυρίως εκπαίδευση, εκτείνονται σε
ευρύ φάσμα. Υπάρχουν καθηγητές νέοι με μοντέρνες ιδέες και σύγχρονες
συμπεριφορές αλλά και άλλοι με απηρχαιωμένες αντιλήψεις. Κανείς συναντά
καθηγητές άκρως αντίθετων μορφωτικών επιπέδων. Καθηγητές που διδάσκουν από
μεράκι διότι θεωρούν το επάγγελμα λειτούργημα και άλλους που «διδάσκουν»
καταναγκαστικά. Θα μπορούσε ακόμη να διαπιστώσει πως υπάρχουν κάποιοι που
έλκουν κι άλλοι που απωθούν τους μαθητές, αφού οι μεν με ευχαρίστηση, χιούμορ,
αμεσότητα και πρωτοτυπία μάχονται γι’ αυτούς, ενώ οι δε, απλά αδιαφορούν για
το περιεχόμενο της διδασκαλίας και εργάζονται για τις υλικές απολαβές.

Επομένως, θα πρέπει πριν μπει στην αίθουσα διδασκαλίας ο καθηγητής να έχει
μελετήσει όχι μόνο το αντικείμενο που θα κληθεί να διδάξει, αλλά και τη σχέση
μεταξύ πομπού και δέκτη. Διότι δεν πρέπει να λησμονούμε πως ο παιδαγωγός
οφείλει να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και ότι σκοπός του είναι να
οδηγήσει το άτομο σε σωστά μονοπάτια ισορροπημένης συμπεριφοράς, αρχών και
ιδεολογίας. Επιπλέον, ο δάσκαλος έχει το χρέος να επιμορφώνεται συνεχώς και να
χρησιμοποιεί αντιαυταρχικές μεθόδους διδασκαλίας ούτως ώστε μέσα από το
διάλογο να πηγάζει ελευθερία και δημοκρατία.

Η απάντηση, λοιπόν, στην ερώτηση «Πώς μπορεί ο καθηγητής να πλησιάσει το
ιδανικό;» θα ήταν η αξιολόγηση ­ αυτό το επίκαιρο θέμα ­ που θα μπορούσε
ταυτόχρονα να συμβάλει και στη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, με την
προϋπόθεση βέβαια να γίνεται με κριτήρια αξιόπιστα και αντικειμενικά.

Όλγα Γκόγκα – 1ο ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΛΙΜΟΥ