ΕΓΡΑΨΑΝ

Κωστής Παπαγιώργης:

(ο αρθρογράφος, για την «παθητική γυμναστική» – άνοιξη είναι…)

«Ο πόλεμος, το κυνήγι, οι εργασίες, οι οδοιπορίες, τα αθλήματα κρατούσαν τον
άνθρωπο σε κατάσταση ακμαίας ετοιμότητας. Η κίνηση ήταν στη φύση του. Με τις
μεγάλες πόλεις όμως, τα αυτοκίνητα οχήματα και την καθιστική ζωή ετέθη
επειγόντως το ζήτημα των νοσημάτων. Η καρδιά είναι ένας μυς που πρέπει να
προπονείται. Η μόνη λύση ήταν τα ποδήλατα που δεν μετακινούνται, οι κυλιόμενοι
διάδρομοι που δεν οδηγούν πουθενά, οι κωπηλασίες εντός δωματίου. Τέλος φτάσαμε
στην παθητική γυμναστική.

Ο “εκγυμναζόμενος” δεν σαλεύει, ενώ τα διάφορα βύσματα που φέρει στην
επιφάνεια του σώματος αναλαμβάνουν να κρατήσουν σε εγρήγορση μια σάρκα που
έχει παρεκκλίνει κατά πολύ από τη φύση της. Ο Νίτσε έλεγε: “Ούτε μία σκέψη
καθιστός”! Αντίθετα, ο Φλομπέρ δεν σκέφτηκε τίποτα εν κινήσει».

(«Αθηνόραμα»)