ΤΖΕΦ ΧΑΛΠΕΡ Το θέμα είναι η δίκαιη ειρήνη

Είναι Ισραηλινός, αλλά αγωνίζεται υπέρ των Παλαιστινίων. Είναι 68 ετών,
αλλά δεν διστάζει να αντιπαρατεθεί με τις μπουλντόζες που κινούνται απειλητικά
προς τα σπίτια τους. Γεννήθηκε στις ΗΠΑ, ζει στην Ιερουσαλήμ από το 1973,
είναι καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπεν Γκουριόν και συντονιστής
της Ισραηλινής Επιτροπής Εναντίον των Κατεδαφίσεων Σπιτιών, που ιδρύθηκε το
1997.

Τζεφ Χάλπερ. Δεν διστάζει να μπει μπροστά στις μπουλντόζες των Ισραηλινών, τους οποίους χαρακτηρίζει κατακτητές και δυνάστες

«Συχνά, παίρνουμε ένα τηλεφώνημα στις 5.30 το πρωί, ακόμη και από την ίδια την
παλαιστινιακή οικογένεια, και αμέσως κινητοποιούμε έναν ολόκληρο μηχανισμό,
τους ακτιβιστές, τους δημοσιογράφους, τα προξενεία… Μέσα σε μία ώρα
συγκεντρώνουμε δεκάδες ανθρώπους, εξασφαλίζουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη
δημοσιότητα και έπειτα φυσικά δίνουμε την παράστασή μας, μπαίνουμε μπροστά
στις μπουλντόζες και μας συλλαμβάνουν και αντιστεκόμαστε, επειδή όμως είμαστε
Ισραηλινοί δεν μας χτυπούν, έναν Παλαιστίνιο θα τον σκότωναν εν ψυχρώ.
Εκμεταλλευόμαστε λοιπόν την προνομιακή μας θέση και αντιστεκόμαστε, και
έπειτα, όταν καταλαγιάσει η σκόνη, καθόμαστε μαζί με την οικογένεια και τις
άλλες οργανώσεις και αποφασίζουμε ποιο θα είναι το επόμενο βήμα μας».

Έτσι μιλά ο Τζεφ Χάλπερ, χωρίς τελείες, και η ορμή του λόγου του παρασύρει
αναπόφευκτα και τον συνομιλητή του.

«Όταν πήγαμε στους Παλαιστίνιους και τους ρωτήσαμε πώς θα μπορούσαμε να
υποστηρίξουμε πιο αποτελεσματικά τον αγώνα τους, μας υπέδειξαν τρία μέτωπα. Το
ένα ήταν οι πολιτικοί κρατούμενοι, το δεύτερο οι απαλλοτριώσεις της γης και το
τρίτο οι κατεδαφίσεις των σπιτιών. Ξέρετε, από το 1967 μέχρι σήμερα, το Ισραήλ
έχει κατεδαφίσει στα κατεχόμενα εδάφη περίπου 8.000 σπίτια».

Η ICAHD δραστηριοποιείται πάντα σε συνεργασία με τις παλαιστινιακές
οργανώσεις. Τα μέλη της δεν αγωνίζονται μόνο να αποτρέψουν τις καταστροφές.
Μαζεύουν χρήματα – «εφόσον ένα σπίτι κατεδαφίζεται από την κυβέρνηση μας,
γιατί να πληρώσουν οι Παλαιστίνιοι για την ανοικοδόμησή του;» -, συγκεντρώνουν
εκατοντάδες εθελοντές και αναλαμβάνουν δράση. «Έχουμε σπίτια που
κατεδαφίστηκαν τρεις φορές, σήμερα ξαναχτίζουμε ένα για τέταρτη φορά».

Και οι υπόλοιποι Ισραηλινοί; Πώς αντιμετωπίζουν την ICAHD; «Ο ισραηλινός λαός
δεν νιώθει, δυστυχώς, να τον αφορούν πολύ όλα αυτά. Δεν πηγαίνει στη Δυτική
Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, φοβάται, δεν γνωρίζει πραγματικά τους
Παλαιστίνιους ούτε τις συνθήκες ζωής τους. Είναι εγκλωβισμένος στη δική του
πάλη για επιβίωση».

Κύριε Χάλπερ, πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει μία βιώσιμη λύση στην
ισραηλινο-παλαιστινιακή διαμάχη;

Μόνο αν επέμβει η διεθνής κοινότητα. Η λύση δεν πρόκειται να έλθει από μέσα.
Από μέσα, θα καταλήξουμε σε ένα παλαιστινιακό απαρτχάιντ.

Η ισραηλινή κυβέρνηση δεν θα συμφωνήσει στην εδραίωση ενός πραγματικά βιώσιμου
παλαιστινιακού κράτους. Θα συμφωνήσει σε ένα μίνι κράτος, σε ένα κράτος που θα
δίνει στους Παλαιστίνιους ένα μίνιμουμ εθνικής κυριαρχίας, διότι πρέπει να
απαλλαγεί από τα τρία εκατομμύρια Παλαιστίνιους που ζουν στα κατεχόμενα, δεν
θέλει την ευθύνη τους, χρειάζεται λοιπόν ένα παλαιστινιακό κράτος. Δεν θα
παραχωρήσει όμως τον έλεγχο. Ούτε των συνόρων ούτε των υδάτων, σίγουρα όχι της
Ιερουσαλήμ και της ευρύτερης περιοχής της. Αυτή είναι η δυναμική, πώς να
εξαναγκαστούν οι Παλαιστίνιοι να δεχθούν αυτό που ονομάζω συναινετική κατοχή.
Αυτό είναι το πρόβλημα. Το θέμα δεν είναι η ειρήνη. Όλοι θέλουν την ειρήνη. Το
θέμα είναι η δίκαιη ειρήνη και το Ισραήλ αυτή δεν την θέλει.

Τι πιστεύει για…

… τον Γιάσερ Αραφάτ

«Είναι το σύμβολο του παλαιστινιακού αγώνα. Δεν έχει σταθεί, όμως, στο ύψος
των περιστάσεων. Τα Χριστούγεννα, για παράδειγμα, όταν ο Σαρόν τον φυλάκισε
στη Ραμάλα, και αυτός δήλωσε ότι θα πάει στη Βηθλεέμ, χιλιάδες άνθρωποι, και
εγώ, του έστειλαν φαξ λέγοντας «κάν’ το!». Δεν το έκανε. Αν είχε σηκωθεί,
χωρίς το όπλο του, και είχε κατευθυνθεί προς τη Βηθλεέμ, θα τον υποστήριζαν
χιλιάδες Παλαιστίνιοι και χιλιάδες Ισραηλινοί, πιστεύω. Αλλά ο Αραφάτ δεν έχει
στρατηγική. Η Ιντιφάντα τού έδωσε την ευκαιρία να ξεκινήσει μία ολοκαίνουργια
πολιτική διαδικασία, που δεν θα οδηγούσε σε απαρτχάιντ. Αλλά δεν την
εκμεταλλεύτηκε, δεν την μετουσίωσε σε πολιτικό πρόγραμμα».

… τις επιθέσεις αυτοκτονίας

«Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους απελπισμένους, ανθρώπους που έχουν υποστεί
εξευτελισμούς, που οι γονείς τους έχουν υποστεί εξευτελισμούς. Πιστεύουν ότι
το μόνο πράγμα που μπορεί να αγγίξει το Ισραήλ είναι η τρομοκρατία. Και μπορεί
όλοι να την καταδικάζουμε αυτές τις ημέρες, αλλά όταν είσαι ένας καταπιεσμένος
λαός και αντιμετωπίζεις έναν εξουθενωτικά ισχυρό δυνάστη, και δεν έχεις
ουσιαστικές εναλλακτικές, η τρομοκρατία, ως στρατηγική, διαθέτει μία λογική.
Μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα στις τάξεις του εχθρού. Χρειάζεται όμως ένας
πολιτικός ηγέτης, για να τα εκμεταλλευτεί με πρόγραμμα και στρατηγική. Από
μόνη της, δεν είναι λύση».

… τον Αριέλ Σαρόν

«Η δημοτικότητά του υποχωρεί, η αριστερή πτέρυγα αντιδρά, ο Τύπος τον
κατηγορεί ότι δεν έχει πολιτική, ακόμα και στους κόλπους του στρατού υπάρχουν
αντιδράσεις. Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχει κάποιος μηχανισμός αλλαγής. Οι
Ισραηλινοί ψηφίζουν για κόμματα, όχι για υποψήφιους, το πολιτικό μας σύστημα
στερεί ουσιαστικά από τον ισραηλινό λαό τα πολιτικά του δικαιώματα. Η σημερινή
κυβέρνηση αποτελείται από δέκα κόμματα, είναι κοσμική, θρησκευτική, αριστερή,
δεξιά, δεν επιτρέπει την ανάδυση κάποιου εναλλακτικού ηγέτη. Υπάρχει ο Σαρόν,
και μετά τον Σαρόν είμαι σίγουρος ο Νετανιάχου. Είναι πολύ πιο ισχυρός από τον
Σαρόν, και παρότι πιστεύω ότι ο λαός δεν τον θέλει, φοβάμαι πως θα επιβληθεί».