«Χαίρω» και «επιχαίρω»

Για το ρήμα «χαίρω» γράφει ο κ. Χριστόφορος Κριμπάς:

«Το ρήμα χαίρω είναι αυτοπαθές, ενεργητικού τύπου. Η χρήση του χαίρομαι, αντί
του χαίρω, είναι γλωσσικός βαρβαρισμός.

Παρόμοια: υπερασπίζομαι αντί υπερασπίζω, υποπτεύομαι αντί υποπτεύω. Αλλά και
το αντίθετο: σφάλλω αντί σφάλλομαι: ο αρθρογράφος δεν σφάλλει αλλά σφάλλεται.

Το φαινόμενο λέγεται δατισμός, διότι πρώτος ο Πέρσης στρατηγός Δάτις (που δεν
ήξερε τόσο καλά τα ελληνικά) χρησιμοποίησε τον τύπο χαίρομαι αντί του χαίρω,
στο στιχούργημα “ήδομαι, χαίρομαι, ευφραίνομαι”.

Το διέπραξε “καθ’ έλξιν”, για να βρίσκεται σε μετρική αρμονία με τα άλλα δύο
ρήματα.

Ο Αριστοφάνης στην κωμωδία του “Ειρήνη” (στίχος 291) χαρακτηρίζει τον Δάτιν
βαρβαρόφωνον.

Κ.Π. Καβάφης: “Τρισβάρβαρα τα ελληνικά τους οι άθλιοι!”».