ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εξαιρετικά αφιερωμένο

Μαζεύω άρον-άρον τα πράγματά μου από το γραφείο, κάνω αστραπιαία «κλικ» στο
«τέλος εργασίας» του υπολογιστή μου και τρέχω στο πάρκινγκ. Οδηγώντας με
ταχύτητα, σκέπτομαι το προσωπάκι του γιου μου, που έχω να το δω από τα
χαράματα καθώς τον έδινα στο σχολικό, και χαμογελάω μονάχη μου. Φθάνω στο
σπίτι, ανοίγω με θόρυβο την πόρτα και… μαραζώνω από απογοήτευση. Ο μικρούλης
μου νύσταξε και αποκοιμήθηκε, περιμένοντας τη μαμά.

Σβήνω το πορτατίφ με τα σκυλάκια στο κομοδίνο του και κάθομαι στο τζιν πουφ
δίπλα στο κρεβάτι του. Του μιλάω για ώρα χωρίς να με ακούει, χαϊδεύω τις
ξανθές του τούφες χωρίς να με αντιλαμβάνεται. Οι τύψεις έρχονται να με
κυριεύσουν – για μια ακόμη φορά.

Την άλλη ημέρα, καθισμένη πάνω στο γραφείο της συναδέλφου και… συμπάσχουσας
μαμάς, της εκμυστηρευόμουν τις ενοχές μου. Και εκείνη μου απάντησε με τη δική
της, πρωινή, αντίστοιχη εμπειρία. Που ξύπνησε αργά μετά το ξενύχτι στη δουλειά
και ο γιος της δεν πρόλαβε το πούλμαν για το μπάσκετ. Μου διηγόταν πως έβλεπε
τη λυπημένη φιγούρα του γιου της να φεύγει, με τη σάκα να κρέμεται στους
αδύναμους ώμους του, και κουβάλαγε την εικόνα αυτή όλη την ημέρα μπροστά της –
στις συσκέψεις, στις επαγγελματικές συναντήσεις της, την ώρα που έγραφε
μεθοδικά στο φαϊλοφάξ της. Τα μάτια μας συναντήθηκαν αυτόματα για μια
απειροελάχιστη στιγμή και βούρκωσαν.

Εξαιρετικά αφιερωμένο, σήμερα 8 του Μάρτη, στις γυναίκες-μαμάδες αυτής της
γενιάς, που δεν έχουν λύσει ακόμα – τόσα χρόνια μετά – τον εσωτερικό τους
γόρδιο δεσμό: το αδιάκοπο μπέρδεμα της βασικής ανάγκης για αξιοπρέπεια,
αυτονομία και κοινωνική παρουσία, με την αβάσταχτη μητρική λαχτάρα, αλλά και
τη σταθερή βούληση να μεγαλώσουν οι ίδιες – και όχι οι Φιλιππινέζες – τα
παιδιά τους. Και που ξέρουν ότι, παρ’ όλα αυτά, αν ξανάρχιζαν, δεν θα
μπορούσαν να επιλέξουν αλλιώς…