ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χρειάζομαι γκουρού και όχι ψυχολόγο…

Εκείνο το τελευταίο δημοσίευμα των «Οριζόντων» που έλεγε ότι «η πολλή δουλειά
σκοτώνει το σεξ» ήρθε και κόλλησε στο άλλο βαθυστόχαστο απόφθεγμα ότι «ο γάμος
είναι το νεκροταφείο του έρωτα» και αυτά τα δύο, σε συνδυασμό, έγιναν βρόχος
τρίχινος που όσο περνούν οι μέρες σφίγγει αργά και βασανιστικά το δόλιο μου
μυαλό. Εντάξει, παντρεμένη – το δηλώνω. Και εργαζόμενη – σκληρά ή όχι αυτό το
αποφασίζουν άλλοι (αλλά το θέμα δεν είναι της παρούσης).

Να απευθυνθώ στον κ. Ασκητή; Μα, καλοί μου άνθρωποι, δεν χρειάζομαι Ασκητή.
Γκουρού χρειάζομαι να ξαναπρογραμματίσει τα δεδομένα. Γιατί και ο κ. ψυχολόγος
παντρεμένος είναι και μάλλον πιο σκληρά εργαζόμενος από πολλούς «πάσχοντες»
(ανεξάρτητα αν αφήνει να εννοηθεί ότι ανήκει στην «άλλη» πλευρά που, τέλος
πάντων, τα καταφέρνει ). Για πόσο ακόμη; Μα παρακαλώ, μόλις πάω να
θεωρητικοποιήσω το θέμα το προσωποποιείτε. Λοιπόν, επαναλαμβάνω. Η πολλή
δουλειά, λένε, τρώει το σεξ. Αλλά και ο γάμος, σε ένα μεγάλο ποσοστό (λένε),
κάνει τα «πιτσουνάκια» να τρώνε τις σάρκες τους – πόσο μάλλον αν είναι
πιτσουνάκια εξόχως φιλόδοξα που ονειρεύονται δόξες.

Με άλλα λόγια ζούμε σε μια άκρως «σέξι» καθημερινότητα (ακόμα και τα λάστιχα
αυτοκινήτων πωλούνται καλύτερα σε συνδυασμό με γυναικεία οπίσθια), μιλάμε
διαρκώς – με τον ένα ή άλλο τρόπο – για το σεξ αλλά αυτό που κατά βάθος
ονειρευόμαστε (;) είναι ένα μεγάλο γυαλιστερό τζιπ για να κάνουμε το
δρομολόγιο Εκάλη – Κολωνάκι. Αυτή τη στρέβλωση, κύριε Ψ, πώς την λένε; Και
στις παρούσες συνθήκες ποιοι είναι οι πάσχοντες τελικά; Όσοι «προσαρμόζονται»
στις νέες απαιτήσεις για πλούσια και άνετη ζωή ή εκείνοι που εξακολουθούν και
κυνηγούν τις χαρές της εφηβείας;

Πάντως, κύριε Ψ, να με συμπαθάτε που μπαίνω στα νερά σας, αλλά με ένα τέτοιο
«πακέτο ζωής» και ο Δον Ζουάν στα φρουτάκια θα προτιμούσε να περνάει τα βράδια
του. Ακόμη και η νόστιμη γραμματέας του για τα μάτια του κόσμου (του γραφείου)
θα περνούσε απ’ το κρεβάτι του παρά για την… ουσία!