Είμαστε «καταδικασμένοι» να συνεργαστούμε!

Η πρόταση συνεργασίας πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του προοδευτικού
εκσυγχρονισμού και του δημοκρατικού σοσιαλισμού στην προοπτική μιας
εναλλακτικής πρότασης εξουσίας έχει έρθει, με τη μορφή «πρόταση Λαλιώτη», ξανά
στην επικαιρότητα.

Υποστηρίζω ότι η υπόθεση της σύγκλισης των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και
της Αριστεράς αποτελεί μια αναγκαιότητα και μια φυσιολογική εξέλιξη του
πολιτικού συστήματος. Και στη χώρα μας, όπου η δημοκρατία εδραιώνεται, για
πρώτη φορά από συστάσεως του ελληνικού κράτους με τέτοια πρωτοφανέρωτη
σταθερότητα, δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνισή τους οι συγκλίσεις που
έχουν ακολουθήσει τα κόμματα της Αριστεράς ­ παλαιά και νέα ­ στις εδραιωμένες
ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Επομένως, ακόμη και αν οι σχέσεις ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ
οξυνθούν στη βάση της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας, ακόμη και αν αποτύχει
η σημερινή πρωτοβουλία Λαλιώτη, η ζωή θα την ξαναφέρει πολύ σύντομα και πάλι
στο προσκήνιο.

Αυτήν τη φορά, η πρόταση για την έναρξη διαλόγου ΠΑΣΟΚ και Αριστεράς στην
προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης θα είναι πρόταση του… όλου ΠΑΣΟΚ!
Γιατί, απλούστατα, όλοι τους βλέπουν ότι η μονοκομματική διακυβέρνηση του
ΠΑΣΟΚ τελειώνει.

Η δυνατότητα άγρας ψήφων από τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς στις επικείμενες
εκλογές είναι περιορισμένη. Η αρνητική διαφορά από τη Ν.Δ. είναι μεγάλη και
δεν καλύπτεται. Γι’ αυτό και η στόχευση πάει πέρα από τις προσεχείς εκλογές,
δηλαδή στις μεθεπόμενες, που μπορεί συγκυριακά να γίνουν το 2005 με την
αδυναμία εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Χωρίς φυσικά να σημαίνει ότι
δεν θα δοθεί και μάχη για τις άμεσες εκλογές.

Γι’ αυτό και η υπόθεση της αλλαγής του εκλογικού νόμου προς την κατεύθυνση
της απλής αναλογικής είναι, πιστεύω, περισσότερο από ποτέ κοντά…

Η Αριστερά στον βαθμό που ενδιαφέρεται να «καταλάβει» την εξουσία ­ όχι διά
της βίας ­, από την ίδια τη θέση της στο πολιτικό σύστημα, έβλεπε και βλέπει
ότι αυτό δεν μπορεί να το πραγματώσει μόνη της. Άρα για την Αριστερά το ζήτημα
της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών για την προώθηση ενός προγράμματος
προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και τομών, πάντα και παντού σε όλο τον πλανήτη,
νοείται μόνο σε συνεργασία με τα όμορα κόμματα. Και αυτά δεν είναι άλλα από τα
σοσιαλιστικά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα! Εξ ου και το ζήτημα των συμμαχιών
καταλάμβανε και καταλαμβάνει μεγάλο βάρος στο πρόγραμμα και την πολιτική των
κομμάτων της Αριστεράς. Είμαστε, με άλλα λόγια, «καταδικασμένοι» να
συνεργαστούμε!

Το αν είναι δυνατόν σήμερα να προκύψει μια συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ με στόχο τη
διακυβέρνηση της χώρας θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Ο πρώτος είναι να
υπάρξει η βούληση και από τις δύο πλευρές. Ο δεύτερος είναι το ίδιο το
περιεχόμενο του διαλόγου: Προγράμματα, πολιτικές και κυβερνητικές πρακτικές,
παρεμβάσεις στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος ­ με κυρίαρχη αυτή της
αλλαγής, στην κατεύθυνση της αναλογικής, του εκλογικού νόμου ­ αποτελούν
ζητήματα που μπορούν και πρέπει να τεθούν στην ατζέντα. Χωρίς κανένα
προαπαιτούμενο. Η αξιολόγηση για τα αποτελέσματά του θα πρέπει τελικά να γίνει
επί του συνόλου των θεμάτων.

Ο Δημήτρης Χατζησωκράτης είναι τέως διευθυντής της «Αυγής» και στέλεχος
του ΣΥΝ.