[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο Ρακιντζής κέρδισε στον διαγωνισμό για τη Γιουροβίζιον γιατί ήταν «στημένο»
το πλέι μπακ. Η «βασιλική περιουσία» θα μας κοστίσει αρκετά δισ. γιατί ο
Βενιζέλος έκανε λάθη γράφοντας τον σχετικό νόμο. Και… ο Σημίτης κέρδισε τον
Απρίλιο του 2000 τις εκλογές γιατί προηγήθηκαν αθρόες «ελληνο-ποιήσεις».

Τρεις περιπτώσεις με μικρή σχέση μεταξύ τους και, το πιθανότερο, με την
αλήθεια. Είναι, όμως, ενδεικτικές της ατμόσφαιρας που επικρατεί στη δημόσια
ζωή. Μια κουλτούρα φθόνου και προσωπικής εμπάθειας χρωματίζει την
επικαιρότητα. Αν κάποιος νίκησε, η επιτυχία ήταν σικέ. Αν εμείς χάσαμε, τότε
φταίει άλλος – ή ακόμα καλύτερα κάποιος ανάμεσά μας: o «αδύναμος κρίκος»!

Πώς φθάσαμε εδώ; Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η
τηλεόραση ήταν καταλύτης. Απόδειξη η μακιαβελική άνεση με την οποία
Χατζηνικολάου και Ευαγγελάτος συντόνισαν τον «λιθοβολισμό» του Ρακιντζή από
τους συναδέλφους του καλλιτέχνες. Στα τηλεοπτικά «παράθυρα» ακούστηκαν
επιτέλους όλα όσα λέγονται στα καμαρίνια. Άλλωστε, χρόνια τώρα τα κανάλια
στήνουν κοκορομαχίες γιατί φέρνουν τηλεθέαση.

Δεν μπορεί όμως να φταίει για όλα η τηλεόραση. Το «μαλλιοτράβηγμα» για τη
βασιλική περιουσία δεν έγινε στη μικρή οθόνη αλλά στο Υπουργικό Συμβούλιο,
όπου τιμώντας το πνεύμα της εποχής ο Βενιζέλος τα φόρτωσε στους άλλους. Οι
ύποπτοι «αδύναμοι κρίκοι» είναι, άλλωστε, αρκετοί. Ο Καραμανλής που δεν
έκλεισε το θέμα το 1975-77 ή οι νομικοί που το χειρίζονται τώρα ή, έστω, ο
Μητσοτάκης.

Η τηλεόραση δεν φταίει ούτε για τις «ελληνοποιήσεις», χάρη στις οποίες οι
εγκέφαλοι της Ρηγίλλης χρέωσαν την εκλογική ήττα στους Αλβανούς – και
καθάρισαν. Πόσο μάλλον για τον «μαύρο γάμο» Εθνικής-Alpha, όπου όλοι
κατηγορούσαν όλους…

Ο Σαρτρ έγραψε κάποτε ότι η «κόλαση είναι οι άλλοι». Αυτό που συμβαίνει όμως
σήμερα κάνει τα γραπτά των Γάλλων υπαρξιστών φιλοσόφων να φαίνονται σαν Βίπερ
«Νόρα». Δυστυχώς, ο βιτριολικός «τουρτοπόλεμος» που διαδραματίζεται γύρω μας,
παραμορφώνει εξίσου τα πρόσωπα δικαίων και αδίκων.