ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται»

Έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή του Κονδύλη, ο οποίος διετείνετο πως θα
μπορούσε να κυβερνήσει τον ελληνικό λαό από την εποχή που ήταν δεκανέας. Ίσως,
αυτός και άλλοι πολλοί δεν θα είχαν αναρριχηθεί στην εξουσία εάν σήμερα
βρίσκονταν στον πολιτικό στίβο. Γιατί, ναι μεν, τα δεδομένα είναι ίδια –
ίντριγκα, διαπλοκή, συμφέροντα -, οι «λόχοι» όμως πολλαπλασιάστηκαν και οι
μηχανισμοί ελέγχου, επίσης. Και δεν εννοώ τους θεσμοθετημένους μηχανισμούς.
Δηλαδή εκείνα τα μέτρα που εξαγγέλλονται, ψηφίζονται μόνο και μόνο για να
αναιρεθούν. Εννοώ τους μηχανισμούς που διαθέτει ο καθένας μας και ενεργοποιεί
κάθε φορά που απειλείται η νοημοσύνη του. Οι σημερινοί πολιτικοί, στην
πλειονότητά τους, αναγνωρίζουν στο «πόπολο» ευθυκρισία και έχουν εγκαταλείψει
πρακτικές των συναδέλφων τους στο παρελθόν. Αποφεύγουν να ξεστομίσουν κάποιο
ψέμα. Θεωρούν πως ακούγονται πειστικοί και έντιμοι όταν ομολογούν ακόμη και τα
λάθη τους. Έτσι, δεν διακινδυνεύουν να αποκαλυφθούν. Και για τις αποκαλύψεις
δεν χρειάζεται, σήμερα, «να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του». Αρκεί μία
διασταύρωση στοιχείων, ακόμη και από έναν μαθητευόμενο ρεπόρτερ. Άσε που η
διάψευση βρίσκει πάντοτε χώρο στην ενημέρωση όσο συμπαθής ή ισχυρός είναι ο
ψεύτης. Και μπορεί να υπάρχει η πεποίθηση – και η παραδοχή – πως την επόμενη
ημέρα κανείς δεν θα θυμάται το γεγονός, η ρετσινιά όμως μένει. Άλλωστε «ο
ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται», έλεγε ο πάνσοφος λαός, ακόμη
και την εποχή τού Κονδύλη.