ΜΑΤΙΕΣ Αθηναϊκά

Στου Φιλοπάππου, εκατό μέτρα πιο πάνω από τον «Διόνυσο», υπάρχουν τρεις
κούφιοι βράχοι, τρεις σπηλιές, όπου, παλιά, έστρωναν χαρτόνια και εφημερίδες
και κοιμόντουσαν διάφοροι άστεγοι. Κάποια μέρα, ο Δήμος, η Αστυνομία ή δεν
ξέρω ποιος άλλος «αρμόδιος», τοποθέτησε σιδεριές στην μπούκα αυτών των βράχων
και άφησε τους άστεγους χωρίς «καβάτζα». Ήρθαν, όμως, μερικοί «ξύπνιοι» από το
τουριστικό κύκλωμα και θέλησαν να εκμεταλλευθούν την κατάσταση: έβαλαν
ταμπέλες μπρος στους βράχους, που φώναζαν ότι οι δύο σπηλιές είναι η… φυλακή
του Σωκράτη!!! Έγραψα γι’ αυτή την απάτη δύο φορές, αλλά κάποιοι ξεναγοί
συνέχισαν να λένε τα ψέματά τους σε Κινέζους και Γιαπωνέζους, ιδίως,
τουρίστες! Το χειρότερο: ακόμη και η Αρχαιολογική Υπηρεσία, με δικές της
ταμπέλες, ισχυρίζεται τώρα ότι οι σπηλιές είναι όντως η… φυλακή του Σωκράτη!
Ρωτάω: είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

Δύσκολη είναι πια η ζωή, όπως ήδη έχω γράψει, για όσους κατοικούν στην περιοχή
της Ρ. Γκάλλι: για να πάνε, με αυτοκίνητο, στην οδό Πειραιώς, περνάνε του
Χριστού τα πάθη! Ένας από τους λόγους, το κλείσιμο, άνευ ουσιαστικής αιτίας,
του περιφερειακού του Φιλοπάππου. Προχθές, ανηφόριζα την Απ. Παύλου με τα
πόδια, φυσικά, μαζί με τη γυναίκα μου. Ξαφνικά, ακούω κάποιον να μου φωνάζει.
Γυρίζω και βλέπω έναν παπά. «Ορίστε, πάτερ…». «Ξέρετε κάτι; Ο κόσμος, εδώ,
είναι ανάστατος, λόγω του κυκλοφοριακού. Και όλοι, τα βάζουν μαζί σας!..».
«Μαζί μου; Για ποιο λόγο;». «Λένε ότι χρησιμοποιήσατε μέσον, για να μην
περνάνε αυτοκίνητα απο ‘δώ, ώστε να βρείτε την ησυχία σας εσείς πρώτα απ’ όλα
και οι γείτονες φίλοι σας, Μίκης Θεοδωράκης και Μιχάλης Κακογιάννης…».
Έμεινα, φυσικά, εμβρόντητος! Και σπεύδω να γράψω αυτές τις γραμμές, για να
δείτε τι… μυθιστορήματα φτιάχνουν, μερικοί, από το τίποτα. Με την ευκαιρία:
ένας ευγενικός αναγνώστης, που συνάντησα, μου είπε ότι το τραμ, που εκινείτο
στην Απ. Παύλου, δεν «πάτησε φρένο» στη δεκαετία του ’50, όπως έγραψα, αλλά
επί Μεταξά, το 1939. Ευχαριστίες.

Στην Αθήνα είναι αφιερωμένο το τελευταίο τεύχος του ­ εξαίρετου ­ λογοτεχνικού
περιοδικού «Η Λέξη». Για την αρχαία μας πόλη γράφουν πολλοί. Ανάμεσά τους, ο
Μένης Κουμανταρέας. Ο διαλεκτός αυτός πεζογράφος, λοιπόν, μιλώντας για τη
γειτονιά του, την Πλατεία Κυριακού ή Βικτωρίας, σημειώνει: «Κάτω από την
Αριστοτέλους, στη Χέυδεν, το 2ο Γυμνάσιο Αρρένων με τους ταραξίες μαθητές του,
απ’ όπου αργότερα ξεχώρισαν στιχουργοί και σκηνοθέτες…». Οι στιχουργοί, έτσι
αορίστως, είμαι… εγώ! Και οι σκηνοθέτες, έτσι αορίστως και πάλι, είναι ο
Θόδωρος Αγγελόπουλος! Και καλά εγώ, είμαι ένα τίποτα… Αλλά τίποτα και ο
Αγγελόπουλος, ένας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες της Ευρώπης;

Προσθέτω: Ο Κουμανταρέας ήταν μαθητής σε ιδιωτικό σχολείο. Στου Μπερζάν (Σχολή
Μωραΐτη, αργότερα). Εγώ ήμουν, επί 6 χρόνια, στο 2ο Γυμνάσιο. Για ταραξίες
μαθητές ουδέποτε άκουσα. Αντιθέτως, γνωρίζω ότι στα θρανία του Γυμνασίου μου
κάθησαν ο καθηγητής-φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς, ο πασίγνωστος ζωγράφος Αλέκος
Φασιανός κι ακόμη, ο σπουδαίος ποιητής Μίλτος Σαχτούρης! (Μου το έγραψε ο
ίδιος)… Αυτά.