ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ποια είναι η δική «μας» πόλη;

Βενετία, καρναβάλι… Μπελ επόκ με ομίχλη, ρομαντισμός με γέλιο, γκλάμουρ με
φινέτσα. Άνθρωποι ζωντανοί, κομψοί και χαρούμενοι. Χαρούμενοι για τη ζωή, για
τον έρωτα, για την πόλη «τους».

Η δική «μας» πόλη ποια είναι; αναρωτήθηκα, πίνοντας το «μπελίνι» μου σε ένα
«καφέ» του 1720. Ποια είναι η ταυτότητα της Αθήνας σήμερα, το ξεχωριστό «κάτι
τι» της πόλης μας, η καρδιά της, το φιλικό της πρόσωπο; Γιατί δεν το νιώθουμε;

Ο φίλος μου ο Χρήστος δεν βλέπει την ώρα να ξεφύγει από την Αθήνα της
πετυχημένης του καριέρας και να πάει «στη δική του πόλη», τη Θεσσαλονίκη. Να
γιορτάσει εκεί, να διασκεδάσει, να ξαναδεί τα στέκια, τις γειτονιές της, να
«μυρίσει» και πάλι τη ζωή της. Το ίδιο και ο Θόδωρος, κι ας έχει τη σπιταρόνα
του στο Παλαιό Ψυχικό ­ «η άλλη μισή καρδιά του» στη Θεσσαλονίκη βρίσκεται.

Πώς θα γίνει αυτό το συνονθύλευμα σπιτιών, μαγαζιών και δρόμων (με κολλημένο,
σαν άσχετο κολάζ, τον Παρθενώνα στην κορυφή τους), η «δική μας πόλη»; Να, τι
πρέπει να σκεφθούν, να ξανασκεφθούν, να φανταστούν, να ονειρευτούν, να ψάξουν
οι υποψήφιοι άρχοντες της Αθήνας. Αφού την περπατήσουν (πολύ, πάρα πολύ),
μόνοι τους, χωρίς παρατρεχάμενους και μπάντες. Δεν χρειάζονται κιτς
υπερκατασκευές με λαμπιόνια, ούτε αστραφτεροί ράμπο για δήθεν δημοτική
αστυνομία. Ίσως χρειάζονται πολλά, μικρά και καθημερινά. Δεν ξέρω τι
χρειάζεται. Όποιος το βρει, δεν κερδίζει μόνο τον θρόνο της Πλατείας Κοτζιά,
αλλά και την καρδιά όσων θέλουν επιτέλους να ζήσουν στη «δική τους πόλη»…