ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν να μην πέρασε μια μέρα…

Ξέρω πού θα τον βρω. Στον γνωστό πρώτο όροφο, στην πόρτα απέναντι από το
ασανσέρ. Ή στο στέκι μας, κοντά στη θάλασσα. Το ίδιο χαμογελαστό. Το ίδιο
ζεστό, όπως και τότε που βλεπόμασταν κάθε μέρα. Που μιλούσαμε με τις ώρες για
τα πράγματα γύρω μας, για ό,τι βλέπαμε και ακούγαμε, για ό,τι πιάναμε στα
χέρια μας και για τ’ άλλα που δεν φαίνονταν με το μάτι ούτε τα ‘παιρνε τ’ αυτί
μας και ούτε μπορούσε να τα πιάσει ανθρώπου χέρι… Για εκείνα τα «παράξενα,
βρε παιδί μου, αλλά συμβαίνουν, δεν μπορεί, αφού τα νιώθουμε, γίνεται να τα
νιώθεις και να μην υπάρχουν;».

Όσο να πούμε τα νέα μας, περνούν οι μήνες και τα χρόνια. Κάνα-δυο λεπτά και
όλα πάλι γίνονται «τώρα». Και η κουβέντα μας λες και συνεχίζεται από εκεί που
την αφήσαμε την τελευταία φορά. Δεν έχουμε ανάγκη από update εμείς. Ό,τι έχει
αλλάξει είναι σαν να το ζήσαμε. Σαν να ήμουν εκεί κι έβλεπα την κάθε επόμενη
μέρα του. Σαν να μην έχασε ούτε ένα από τα δικά μου αύριο. Τα σημάδια που
βάλαμε για μη χάσει ο ένας τον δρόμο του άλλου έχουν παλιώσει, μα δεν έχουν
λειώσει. Είναι ακόμα εκεί. Και έτσι δεν χανόμαστε ποτέ. Κι ας έχουν περάσει
δέκα κι ας περάσουν άλλα δέκα χρόνια.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από την ώρα που άνοιξε ο καθένας τα πανιά του και
έβαλε πλώρη για το δικό του ταξίδι. Και όμως, κάθε φορά που ξαναβρίσκω τον
καλύτερό μου φίλο είναι σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα…