[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μικρό, αμούστακο παιδί στη Λευκάδα, όταν μέσα από τις σελίδες του Μίκι Μάους
ανακάλυπτα τον κόσμο, θαύμαζα πολλούς. Λαϊκούς ζωγράφους, συγγραφείς,
γιατρούς. Τους θαύμαζα και έκανα σχέδια για να τους μοιάσω. Οι καιροί άλλαξαν,
τα Μίκι Μάους έγιναν πορνοσελίδα στο Ίντερνετ και ο θαυμασμός μου πλέον
εξαντλείται στα δισεκατομμύρια που μοιράζει το Τζόκερ…

Στην εποχή της παρακμής, της μιζέριας με την άληκτη κρίση θεσμών και ιδεών, με
τα χαμένα οράματα και με τους φίλους να κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους, δίνουμε
δυστυχώς στα παιδιά μας το… παράδειγμα της αμφισβήτησης. Αμφισβητούμε τα
πάντα. Από την αξιοπιστία των πολιτικών, των ΜΜΕ μέχρι και την επιτυχία ή τις
ικανότητες του συναδέλφου μας στο διπλανό γραφείο. Φθονούμε τις επιτυχίες των
άλλων. Και προσποιούμαστε ότι χαιρόμαστε. Στην εποχή τού δήθεν αμφισβητούμε
και τον ίδιο μας τον εαυτό. Αλλά όχι μόνο. Αμφισβητούμε ακόμη και το δικαίωμα
τού άλλου να μας αμφισβητεί. Η δράση εξαντλείται στην αντίδραση. Ικανοποίησή
μας είναι να περπατάμε με σταθερό και γερό βήμα σε ένα σκηνικό με αποκαΐδια.
Κοιτάζουμε τα κουρέλια των άλλων και μοιάζουμε λυπημένοι γι’ αυτά. Στην
πραγματικότητα απλώς χαιρόμαστε για εμάς. Βυθισμένοι στην υποκρισία μας,
εμπνευσμένοι από την ασημαντότητα, κινούμαστε σε μια αίθουσα με
παραμορφωτικούς καθρέφτες. Μας βοηθούν να κάνουμε κριτική επί παντός του
επιστητού χωρίς να βλέπουμε τα δικά μας χάλια. Αφήνουμε τη ζωή μας στην τύχη,
στον τζόγο με την ελπίδα ότι μια ημέρα θα ξεφύγουμε από τη μιζέρια. Αλλά πάντα
ξυπνάμε ηττημένοι, πικραμένοι. Όπως ο πρωινός καφές χωρίς τσιγάρο. Ζούμε με
σκυμμένο το κεφάλι. Όμηροι στη μοναξιά μας. Μοναξιά. Αυτή πάντως δεν
αμφισβητείται από κανέναν.