[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το λονδρέζικο ξενοδοχείο «Κλάριτζις» προκαλούσε πάντοτε ρίγη στους Έλληνες
βασιλόφρονες. Εκεί πέρασε τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Γεώργιος ο Β’.
Στις υποβλητικές αίθουσές του θεάται συχνά και ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος.
Άλλοτε παραχωρεί συνεντεύξεις Τύπου, άλλοτε, σε ιδιωτικές στιγμές, συναντάται
με ακολούθους της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Σύμφωνα με άριστα
ενημερωμένες πηγές, το μόνιμο θέμα των συζητήσεων του Κωνσταντίνου με τους
αυλικούς των Ουίνδσορς είναι οικονομικό. Ο τέως βασιλιάς ζητεί διαρκώς
διευκολύνσεις ­ θα μπορούσε, ας πούμε, να πετάει πρώτη θέση στα αεροπλάνα της
Μπρίτις Αιργουέις πληρώνοντας τιμές οικονομικής;

Η λεπτομέρεια αυτή προσδιορίζει και την ουσία της διαφοράς τού τέως βασιλιά με
την ελληνική πολιτεία. Η προσφυγή του απερρίφθη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε
όλες τις πολιτικώς ουσιώδεις πτυχές της από το όνομα (το οποίο καλείται να
επιλέξει) ώς την απαλλοτρίωση της λεγόμενης «βασιλικής περιουσίας» με τον
2215/94 που εκρίθη νόμιμη. Αυτό που ο τέως διεκδικεί (όπως θα έκανε και
κάποιος μοχθηρός ιδιώτης) είναι όσο γίνεται περισσότερα χρήματα. Όπως είχε
επισημάνει ο Γιάννος Κρανιδιώτης, που πρώτος είχε χειριστεί πολιτικά το θέμα
της προσφυγής, ο τέως βασιλιάς «ενδιαφέρεται ιδιοτελώς για την αποζημίωση».

Από την άποψη αυτή οι πρόσφατοι χειρισμοί της κυβέρνησης Σημίτη είναι
πολιτικώς ακατανόητοι. Άπαξ και το θέμα δεν ελύθη νομικά με μια διάταξη στο
Σύνταγμα τού 1975 (όπως έκαναν οι Ιταλοί με τον οίκο της Σαβοΐας το 1947), ο
τέως θα έβρισκε «πάτημα» για προσφυγές. Το κρίσιμο στην παρούσα φάση δεν είναι
να επιμερισθεί ευθύνη για νομικούς χειρισμούς ή να βρεθεί ένας πολιτικός
«αποδιοπομπαίος τράγος». Η χρηματική αποζημίωση (ασχέτως ύψους) δεν αποτελεί,
όπως ήδη κάποιοι ανοήτως υποστηρίζουν, δικαίωση του τέως και ήττα της Ελλάδας.
Αποτελεί πράξη αρπακτικής ιδιοτέλειας εις βάρος του ελληνικού λαού. Ο πλέον
«πτωχός» από τους τέως Ευρωπαίους μονάρχες βρήκε ευκαιρία να πλουτίσει ­ και
να ταξιδεύει πρώτη θέση, με δικά μας έξοδα.