ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο πόνος μάς ενώνει

Πες μου, λοιπόν, τι μας ενώνει με έναν άνθρωπο μιας άλλης φυλής, μιας άλλης
χώρας, μιας άλλης γλώσσας ή θρησκείας;

Η φίλη και συνάδελφός μου η Ευγενία το συνηθίζει αυτό. Να σου κάνει, δηλαδή,
τις πιο απίθανες ερωτήσεις, τις πιο απίθανες στιγμές, με την αθωότητα μικρού
παιδιού και την καλοσύνη μάνας.

Πρόσφατα, εν μέσω σκληρών αντιπαραθέσεων και απεργιακών κινητοποιήσεων, με τον
προβολέα της ευαίσθητης ματιάς της εστίασε στην ιστορία της 8χρονης Ιρακινής
Σουχάντ Γιακούμπ που χειρουργήθηκε στην Ελλάδα. Η είδηση δεν ήταν από εκείνες
που κερδίζουν την πρώτη θέση στα αμέτρητα τηλεοπτικά παράθυρα. Οι περισσότερες
αναφορές περιορίστηκαν στο ιατρικό μέρος της υπόθεσης.

Κι έτσι λίγοι έμαθαν κάποιες «μικρές» λεπτομέρειες: ότι, ας πούμε, ο Σαλέχ,
πατέρας της μικρής, είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος, αλλά μαχητής. Κυνηγήθηκε
από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν. Φυλακίστηκε για ενάμιση χρόνο τέσσερα
πατώματα κάτω από τη γη και έχει σπασμένα τα δάχτυλά του από τα βασανιστήρια
που του έκαναν γιατί αρνήθηκε να υπηρετήσει στον στρατό του Σαντάμ. Δραπέτευσε
στην Τουρκία, αλλά και εκεί δεν μπόρεσε να χειρουργήσει το παιδί του γιατί
ήταν Κούρδος και πάλι τον φυλάκισαν. Κατάφερε να το σκάσει και πέρασε βουνά
και θάλασσες στοιβαγμένος με άλλους κατατρεγμένους σε δουλεμπορικό. Και πίσω η
οικογένειά του δεν έχει ούτε να φάει γιατί το καθεστώς τούς τιμώρησε κόβοντάς
τους τα κουπόνια φαγητού.

Και φαντάζομαι, ακόμη πιο λίγοι έμαθαν κάποιες άλλες λεπτομέρειες, όχι
λιγότερο σημαντικές: ότι μόλις ο βασανισμένος πατέρας έμαθε πως η κόρη του
ήταν καλά μετά την εγχείρηση, προσευχήθηκε, αν και μωαμεθανός, σε ένα
χριστιανικό εκκλησάκι. «Όλοι ίδιοι είμαστε, κι ας λένε. Ο Θεός είναι ένας, και
απ’ όπου κι αν προσευχηθείς σε ακούει» είπε. Και βάφτισε την άλλη κόρη του που
γεννήθηκε τις ίδιες μέρες με ελληνικό όνομα: Αθηνά. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης
για τη βοήθεια και την ανθρωπιά που βρήκε στη χώρα μας.

Ο πόνος είναι αυτό που μάς ενώνει, Ευγενία μου. Κι ο αγώνας για ό,τι αγαπάμε
σ’ αυτή τη ζωή.