Υπάρχει ακόμη στην επαρχία η συνήθεια να χτυπάει πένθιμα η καμπάνα της
εκκλησιάς κάθε φορά που κάποιος αναχωρεί «για τας αιωνίους μονάς». Και βέβαια
η λύπη εκδηλώνεται εντονότερη όταν η αναχώρηση είναι πρόωρη. Μόνον που πια το
πρόωρον του μοιραίου έχει πολύ μεταβληθεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτόν μου
μικρό. Αίφνης, όταν ο καλός γείτονας έφυγε ­ πριν από τέσσερις δεκαετίες ­ στα
εβδομήντα του, άκουγα που εύχονταν όλοι «τα χρόνια του να πάρουμε» και τον
μακάριζαν που έφθασε στην ηλικία τού «βαθέος γήρατος». Πράγματι, την αγαπημένη
γειτόνισσα που έφτιαχνε λουκουμάδες στα γενέθλιά μου, τη φώναζα «γιαγιά
Παγώνα», ενώ ήταν ­ τώρα το συνειδητοποιώ ­ μια καλοστεκούμενη πενηντάρα, όπως
πολλές μαμάδες σήμερα με παιδιά στην εφηβεία. Εκείνη δεχόταν την προσφώνηση
φυσικά, σαν να ήταν αυτή η μόνη αρμόζουσα για την ηλικία της ­ πόσο μάλλον που
δεν είχε παιδιά.


Ε, ναι, οι καιροί έχουν πολύ αλλάξει. Τόσο, που τις προάλλες, μιλώντας για
έναν γνωστό που έφυγε στα 72 του, το 18χρονο κορίτσι μου αναφώνησε «τι κρίμα,
ήταν νέος ακόμη». Και συμφωνήσαμε όλοι, ήταν νέος, όπως «νέοι ακόμη» είναι
όλοι όσοι δεν έχουν περάσει τα 85 ­ εκεί έχει ανέβει πια ο πήχυς για το
παραδεκτό της εγκατάλειψης του μάταιου τούτου κόσμου. Είναι η επιστήμη που
έχει προχωρήσει και δεν λογαριάζεται πια ηλικιωμένος ο άλλοτε γηραιός; Είναι
που ξέρουμε πως το τεκμήριο της ηλικίας έχει γίνει, κατά κάποιο τρόπο, μαχητό;
Προχθές ανέβαινα την ανηφόρα για τους Αγίους Αναργύρους και συναντήθηκα με τον
παλιό φίλο του πατέρα μου, τον μπαρμπα-Μήτσο. Ανέβαινε κοτσονάτος με το
μπαστούνι του. Χαιρετηθήκαμε θερμά και... με προσπέρασε. Το είπα στον γιο του
κι εκείνος μού απάντησε: «Μα είναι ένα παλικαράκι μόλις 93 ετών»!

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από