ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μόνο μη με πείτε κοπελιά…

Πείτε με ψωνάρα, φαντασμένη, σνομπ, οτιδήποτε. Αλλά εγώ το «κοπελιά» δεν το
αντέχω. Αναφέρομαι σε αυτή την προσφώνηση αγνώστων προς άγνωστες γυναίκες,
νεαρών πωλητριών προς συνομήλικες πελάτισσές τους, φοιτητριών προς περαστικές
έξω από τον πεζόδρομο της Νομικής. Μιλάω για όλους και όλες εκείνες που ζουν
στη μεγάλη πόλη και ρωτούν στον δρόμο τον κόσμο για να μάθουν την ώρα, έναν
δρόμο, ζητούν να ξέρουν πού βρίσκονται και πού οδεύουν. Κάθε προσπάθεια
επικοινωνίας ξεκινάει με αυτή τη λέξη την ισοπεδωτική, την απογυμνωμένη από
κάθε αξία, ιδιότητα, χάρη, στάση ζωής, απόθεμα γνώσης και αγωγής. Ένα ξερό
«κοπελιά» σου έρχεται σαν χαστούκι από τον οδηγό του ταξί που σε ρωτάει τον
προορισμό σου. Ένα «κοπελιάαα» μασουλημένο από την τσίχλα της αυθάδους νεαράς
σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί να μοιράζεσαι τα εισιτήρια λεωφορείου.

Πείτε με απαράδεκτη, αλλαζονική, άδικη. ΄Όμως το «κοπελιά» της οικειότητας,
της λαϊκής απλότητας, της κοινωνικής αμηχανίας και της αγένειας, με συνθλίβει.
Επειδή θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι να έχουν την παιδεία που τους επιτρέπει να
είναι ευγενικοί από απόσταση. Αφού έτσι κι αλλιώς με το να σε πει «κοπελιά»
ένας ροκ γενειοφόρος τύπος, που αναπνέει τον ίδιο αέρα συναυλίας μαζί σου, δεν
πρόκειται να σε φέρει κοντά του. Ακόμα και αν πέσεις στην ανάγκη του φαναρτζή,
του υδραυλικού, του εργολάβου οικοδομών ή του παρκαδόρου και δεν
διαπραγματεύεσαι την τιμή των επισκευών και των υπηρεσιών τους, αρκεί να
ξεστομίσουν τη «μαγική» λέξη και να φορτώσεις όλην την άρνηση του σύμπαντος
εναντίον τους.

Πείτε με γκρινιάρα, υπερβολική, νευρόσπαστη, τριμμένη. Μόνο μη με πείτε
«κοπελιά»…