[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Την προσπάθεια της ολικής απαξίωσης των δημοσιογράφων και του επαγγέλματος τη
ζούμε εδώ και καιρό, ακούγοντας και διαβάζοντας αφορισμούς, που αν τους
πίστευε κάποιος νοήμων δεν θα έπρεπε ν’ ανοίγει καμία εφημερίδα, δεν θα έπρεπε
ν’ ακούει και να βλέπει καμία ειδησεογραφική εκπομπή. Οι διατυπωμένες
γενικεύσεις, πως δηλαδή μόλις συστήνεται κάποιος δημοσιογράφος βλέπει το σήμα
της ανοιχτής παλάμης ή πως ΟΛΟΙ, με τη δημοσιογραφική πρακτική μας, στρώνουμε
τον δρόμο στους «Μάκηδες», θα πρέπει να προέρχονται, στην καλύτερη περίπτωση,
από κάποια ιπτάμενα αντικείμενα αγνώστου ταυτότητας…

– Δηλαδή, όλοι αυτοί που ζουν καθημερινά σε δημοσιογραφικά γραφεία δεν έχουν
αντιληφθεί εκατοντάδες δημοσιογράφους, κριτικούς, αρθρογράφους στις
εφημερίδες, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, σε ολόκληρη τη σαρκοβόρα αγορά που
κινείται το σινάφι μας, να προσπαθούν, από οποιαδήποτε θέση, να βγάλουν πέρα
τη δουλειά τους με αξιοπρέπεια και επαγγελματική επάρκεια.

– Δηλαδή, αγνοούν χιλιάδες έρευνες, σχόλια και ρεπορτάζ σε όλα τα Μέσα, που
ενημέρωσαν, που αποκάλυψαν, που αναίρεσαν αδικίες με στοιχεία, ευθύνη και
σοβαρότητα.

– Δηλαδή, μας βαφτίζουν όλους «Μάκηδες» και ξοφλάνε…

Δεν γνωρίζω αν είναι υπερβολή ή αν πράγματι συμβαίνει, μόλις κάποιος από τους
«κριτές» συστήνεται – «είμαι δημοσιογράφος» – να εισπράττει φάσκελο. Να με
συγχωρεί η χάρη τους, αλλά έχω δει και βλέπω συχνά πολλά χέρια απλωμένα σε
συναδέλφους, όχι στο σχήμα μιας ανοιχτής παλάμης, αλλά μιας συγχαρητήριας
αφιλόκερδης χειραψίας.

Ας ανοίξει, λοιπόν, τα μάτια του κάθε απρόσεκτος διότι από πολλούς χώρους και
για πολλούς λόγους εντείνεται προσφάτως η προσπάθεια απαξίωσης ΟΛΩΝ των
δημοσιογράφων και είναι προφανές πού οδηγεί αυτή η ισοπέδωση. Ας αναπτύξουμε
την – δυσεύρετη, δεν λέω – ικανότητα της τεκμηριωμένης και νηφάλιας κριτικής.

Κι ας αφήσουμε κατά μέρος την ευκολία της γενίκευσης, την κουτοπονηριά (βρίζω
όλους, άρα εγώ είμαι αλώβητος) και εν τέλει τη φασιστική αντίληψη της
«συλλογικής ευθύνης». Δεν είναι πιο δίκαιο, πιο γενναίο και πιο τελεσφόρο να
αποδίδουμε στους κάθε είδους «Μάκηδες» αυτό που τους αξίζει, χωρίζοντάς τους
από όσους έχουν μιαν άλλη αντίληψη για το επάγγελμα;