Γιατί σφάζονται με το βαμβάκι;

1996 και 2002: ίδια τα αιτήματα των βαμβακοπαραγωγών, ίδια αμήχανη η
κυβέρνηση, ίδια ανεύθυνη η αντιπολίτευση. Πραγματικό πρόβλημα προφανώς
υπάρχει: η ελληνική γεωργία είναι πλήρως εξαρτώμενη από τις κοινοτικές
ενισχύσεις. Όταν αυτές δεν φτάνουν, η εκάστοτε αντιπολίτευση ωθεί τους αγρότες
να ζητήσουν τη συμπλήρωση του εισοδήματός τους από τον εθνικό προϋπολογισμό,
αναθεματίζοντας ταυτόχρονα την επανεθνικοποίηση της Κοινής Αγροτικής
Πολιτικής.

Στην Ελλάδα, στη θέση της εθνικής πολιτικής τοποθετήσαμε τα εθνικά προϊόντα,
όπως το βαμβάκι και τον καπνό, για τα οποία δίναμε κάθε τόσο τη μάχη στις
Βρυξέλλες εις βάρος άλλων πιο δυναμικών προϊόντων. Απόρροια της πρακτικής του
ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ’80, ήταν η αντιμετώπιση των προβλημάτων του αγροτικού
χώρου με μία λαϊκίστικη αντίληψη, κατά την οποία ταυτίστηκε η έννοια της
αγροτικής με την επιδοματική πολιτική. Αποτέλεσμα: η ποιοτική απαξίωση πολλών
προϊόντων και η παγίωση μιας κρατικοδίαιτης αντίληψης στους αγρότες.

Οι αποφάσεις της Ατζέντας 2000 για τη σταδιακή μείωση της στήριξης των τιμών
των αγροτικών προϊόντων είναι δεδομένες. Η διεύρυνση της Ε.Ε. θα σηματοδοτήσει
και το τέλος των επιδοτήσεων. Αυτά είναι γνωστά εδώ και χρόνια. Όμως το Β’ ΚΠΣ
έκλεισε χωρίς να γίνουν εκείνες οι βαθιές τομές που θα έκαναν την ελληνική
γεωργία περισσότερο ανταγωνιστική και ικανή να απαντήσει στις νέες τάσεις της
κατανάλωσης για προϊόντα ασφαλή, βιολογικής καλλιέργειας ή και ονομασίας
προελεύσεως.

Η συνδικαλιστική ηγεσία των βαμβακοπαραγωγών οφείλει να αντιληφθεί ότι με
δεδομένες τις δεσμεύσεις της χώρας έναντι της Ε.Ε. θα έπρεπε να ασκήσει
κριτική στην κυβέρνηση γιατί επέτρεψε να υπερβεί η παραγωγή και η «δήθεν
παραγωγή» (συμπαιγνίες με τα εκκοκκιστήρια) τους 1.200.000 τόνους. Ότι σε λίγο
η συζήτηση για τις τιμές θα είναι άνευ αντικειμένου, αν δεν αντιμετωπιστούν τα
δύο μεγάλα περιβαλλοντικά ζητήματα, της λειψυδρίας και της νιτρορύπανσης των
υπογείων υδάτων. Ότι οι προτάσεις του κ. Δρυ για τις αναγκαίες αναδιαρθρώσεις
στην καλλιέργεια του βαμβακιού και κυρίως την φιλοπεριβαλλοντική αμειψισπορά
είναι προς την ορθή κατεύθυνση.

Η ώθηση των αγροτών πάση θυσία στα μπλόκα και οι προτάσεις που μας παραπέμπουν
σε προστατευτισμό δεν έχουν σχέση με αριστερές πολιτικές. Το κλείσιμο των
συνόρων σε προϊόντα που παράγονται σε τρίτες χώρες ­ ακόμα και με τη
δικαιολογία του κοινωνικού dumbing ­ και οι διαμαρτυρίες εναντίον του
Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου δεν έχουν στόχο το κεφάλαιο, όπως νομίζουν οι
καταμπερδεμένοι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης. Έχουν στόχο φτωχούς ανθρώπους
που θέλουν να προωθήσουν τα προϊόντα τους. Αυτό που εμείς ορίζουμε και
αντιμαχόμαστε ως όριο φτώχειας για εκείνους αποτελεί όρο επιβίωσης. Ο Τρίτος
Κόσμος απαιτεί να σταματήσουν οι επιδοτήσεις στις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων
της Ευρώπης.

Όλα αυτά δεν μπορούν να τα αγνοούν οι δυνάμεις της Αριστεράς στη χώρα μας και
να ασχολούνται, με λάθος μάλιστα τρόπο, μόνο με τις τιμές του βαμβακιού.

Εκτός κι αν δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτό, αλλά και για πρόβες συνεργασίας ΚΚΕ –
Ν.Δ. εν όψει δημοτικών εκλογών. Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Ο Νίκος Μπίστης είναι επικεφαλής της Ανανεωτικής Εκσυγχρονιστικής
Κίνησης της Αριστεράς.