ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Γι’ αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου…»

Τον κοιτάμε στα μάτια και μας χαμογελά. Είναι μόνο πέντε μηνών, αλλά η
παρουσία του κλέβει την παράσταση. Μια γκριμάτσα του αρκεί, ώστε όλοι όσοι
καθόμαστε γύρω από τον μικρό Νικόλα να σκαρώνουμε μια ιστορία με πρωταγωνιστή
το μωρό της παρέας. Κρατάμε για τον εαυτό μας κάποιο ρόλο. Λες και ψάχνουμε
αφορμή να εξωτερικεύσουμε συναισθήματα και σκέψεις, που δεν θα το κάναμε με
την ίδια ευκολία. Περιγράφουμε κομμάτια από το δικό του «αύριο»
συμπεριλαμβάνοντας κομμάτια από το δικό μας «χθες». Ακούμε ένα τραγούδι και
αναρωτιόμαστε γιατί δεν μας συγκινούσε το ίδιο μουσικό θέμα στο παρελθόν. «Γι’
αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου, γι’ αυτό για να σε συναντήσω». Ο στίχος από το
ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη, που του πρωτοαφιέρωσε ο νονός του, παραπέμπει πια
σ’ εκείνον.

Είναι ο ίδιος στίχος που μία άλλη γυναίκα – κρατούμενη στις φυλακές Κορυδαλλού
περισσότερο από δέκα χρόνια – έχει αφιερώσει στις δικές της κόρες. Η παρουσία
τους είναι το πιο δυνατό στήριγμα. Ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες που
παίρνει πενθήμερες άδειες. Μικρές ανάσες ελευθερίας στη διάρκεια των οποίων
προσπαθεί να πλησιάσει τα παιδιά της και να τα αφήσει να τη μάθουν. Μέχρι πριν
από λίγο καιρό ο ρόλος της εξαντλείτο στο σύντομο επισκεπτήριο. Τώρα πια
μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον τους μαζί τους. Έστω και μέσα απ’ το κελί. Αρκεί
που σύντομα θα τις ξανασυνατήσει. Και αυτή τη φορά θα είναι για πάντα.

Τα πρόσωπα των ιστοριών δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και ίσως ποτέ να μη συμβεί
αυτό. Συναντήθηκαν, όμως, στην κόψη ενός στίχου που απόλυτα τους εκφράζει όλους.