ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Απλώς και μόνο γιατί δεν φορούσε κράνος…

Ήταν δύο η ώρα το πρωί, παραμονές γιορτών, σε κάποιο νησί των Κυκλάδων. Ο
24χρονος νέος, γυρνώντας με τη «μηχανή» του από το αγαπημένο του μπαράκι στο
σπίτι, γλιστρά στη νυχτερινή υγρασία της ασφάλτου και κτυπά μοιραία το
(απροστάτευτο από κράνος) όμορφο κεφάλι του. Το δράμα είχε ήδη συντελεσθεί. Ο
πρωτότοκος γιος της οικογένειας, το καμάρι, ο καλός, ο έξυπνος, ο
χαμογελαστός, μεταφέρεται επειγόντως με ελικόπτερο στο Ασκληπιείο.

Στη μονάδα εντατικής, το δράμα απλώς παρατείνεται. Με τον πατέρα να μη βγάζει
λέξη από το στόμα του, που είχε μαρμαρώσει σε μια γκριμάτσα απόγνωσης. Με τον
μικρότερο γιο να γυρνάει σαν χαμένος στους διαδρόμους του νοσοκομείου
αναζητώντας το ίνδαλμά του που χάθηκε για πάντα. Και τη μητέρα ­ αχ, αυτή τη
μητέρα ­ να αρνείται πεισματικά, ύστερα από ημέρες μάταιης αναμονής, να
αποσυνδεθεί το παιδί της από τα μηχανήματα. Απλώς και μόνο γιατί δεν φορούσε
κράνος….

Ένα παιδί που ήταν πια αγνώριστο, με κάθε μέρα ολοένα και πιο παραμορφωμένο
και διογκωμένο κεφάλι. Πόσα χαμένα χρόνια αναμενόμενης ζωής, όπως λένε ο
οικονομολόγοι της Υγείας, πόσες όμορφες στιγμές που δεν έγιναν ποτέ
πραγματικότητα, πόσες ζωές μαζί με αυτή διαλυμένες οριστικά. Απλώς και μόνο
γιατί δεν φορούσε κράνος…

Μόνο το 20% όσων κυκλοφορούν με «μηχανάκι» στην Ελλάδα (μισό εκατομμύριο
συνολικά) φοράνε κράνος, έλεγε πρόσφατα σε μια διάλεξή της η ειδική επιστήμων
Ελένη Πετρίδου. Και οι θάνατοί τους ­ πρόωροι, παράλογοι θάνατοι ­ αυξάνονται
κάθε χρόνο κατά 9%.

Πού πέταξε τ΄ αγόρι μου, πού πήγε, πού μ΄αφήνει, χωρίς πουλάκι το κλουβί,
χωρίς νερό η κρήνη… Αξίζει;