ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αγκομαχώντας στους διαδρόμους…

Οι τηλεοράσεις κρέμονται από την οροφή εν είδει τείχους και από κάτω δεκάδες
«μαραθωνοδρόμοι» δίνουν τη μάχη των κιλών αγκομαχώντας πάνω στους κινούμενους
διαδρόμους τους με το βλέμμα κολλημένο κάπου ψηλά, κάπου στο βάθος…

Χάι γκάις, είμαι κι εγώ εδώ, δεν είμαι πολύ μεγάλη, δεν είμαι πολύ χοντρή και
με απασχολεί διαρκώς αυτό το «κάτι τι λιγότερο» που έχω από τους άλλους. Με
ακούει κανείς; Πήρα την απόφαση να γυμναστώ! Για την ψυχή, κυρίως. Το έκανα
και παλιά σάς λέω και αισθανόμουν άλλος άνθρωπος. Βέβαια, τότε τρέχαμε με μια
φίλη μου στον Αρδηττό, αλλά το σκηνικό ήταν εντελώς διαφορετικό, το μόνο που
μας ανησυχούσε ήταν το καυσαέριο. Παππού, έχεις πει γι’ αυτό το μοβ χρώμα του
προσώπου σου στον γιατρό; Και συ κοπέλα μου, κοίτα και λίγο το κοντέρ, μπορεί
να έχεις φτάσει και να μην το πήρες είδηση. Δηλαδή, θέλετε να σας πω πώς έπαθε
η Σάρον Στόουν το εγκεφαλικό; «Υπερβάλλων ζήλος στη μάχη κατά του χρόνου» είπε
ο γιατρός. (Ποιος εγκέφαλος αντέχει τόσες ώρες γυμναστική την ημέρα;).
Ουάου… Μπήκα μέσα δω με φόρα και τώρα αισθάνομαι μιαν ακατανίκητη τάση να
πάω να ξεθάψω τα τσιγάρα από το καλάθι των αχρήστων.

Βρε κοπέλα μου, μήπως είναι καλύτερο να ντυθείς και να πάμε μια βόλτα στα
μαγαζιά; Παππού, τέρμα τ’ αστεία, δεν αντέχω άλλο να σε βλέπω να λυγάς απ’ τα
χιλιόμετρα. Μπάστα, ρελαντί, πώς το λένε, στοπ. Μα, είναι λογικό που δεν με
ακούει κανείς; Μήπως μου έδωσαν λάθος κωδικό στη ρεσεψιόν; Ε, μα κι εγώ, πρώτη
φορά ύστερα από τόσα χρόνια στο γυμναστήριο, τι περιμένω; Θέλει χρόνο για να
μπεις στο πνεύμα…