ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αναίσθητα συλλογικά δεδουλευμένα

Πενήντα χιλιάδες το κεφάλι για ονόματα μαθητών της Β΄ Λυκείου. Γιατί τόσα
πολλά; Εγώ τα δίνω τσάμπα τα ονόματα των παιδιών μου, κι από την Πρώτη
Γυμνασίου μάλιστα. Ξέρω απ’ έξω και τον Ταχυδρομικό Κώδικα, πράγμα σπάνιο.
Βομβαρδίστε με, σας παρακαλώ, εγκαίρως με διαφημιστικά φυλλάδια φροντιστηρίων,
ΙΕΚ, αγγλικών Πανεπι-στημίων, γαλλικών κολεγίων, εκπαι-δευτικών κέντρων,
πλημμυ-ρίστε με με ονόματα δασκάλων, καθηγη-τών, τα βιογραφικά τους συνημμένα
και φωτογραφίες, να δω αν είναι συμπαθητικοί. Και μη λυπηθείτε να βάλετε τις
τιμές παραπλεύρως. Να ξέρουμε. Να οραματιστούμε. Να προετοιμάσουμε το έδαφος.
Να έχουμε τον χρόνο να συγκρίνουμε, και να διακρίνουμε. Περνάει τόσο γρήγορα ο
καιρός σ’ αυτές τις τάξεις. Μέχρι να μάθεις τρεις φορές τη Μάχη του Μαραθώνα,
από νήπιο έφτασες σε ηλικία στράτευσης. Στείλτε τα φυλλάδια και, αν επιμένετε,
δώστε μου και τις πενήντα χιλιάδες. Θα τις ξεπληρώσω στο πολλαπλάσιο σε
δίδακτρα, παραδίδακτρα, βοηθήματα, ιδιαίτερα, ινστιτούτα, φροντιστήρια, ωδεία.
Αγόγγυστα, απαραπόνετα, αβάδιστα, με το κεφάλι ψηλά και το χαμόγελο στα χείλη.
Γιατί είναι κακό να μάθουμε; Ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο οι ενοχές απέναντι
στα παιδιά που μεγαλώνουν; Δεν είναι. Συλλογικό είναι, δεδομένο είναι,
ευαίσθητο δεν είναι. Προϊόν αναισθησίας, ναι, αλλά όχι δικής μου. Ούτε και της
γειτόνισσας με τις δυο κόρες, που δουλεύει διπλά μεροκάματα για να πληρώνει το
φροντιστήριο και ψάχνει τρίτη δουλειά προσωρινή, για τα μαθήματα του γραμμικού
σχεδίου. Ας μάθει τουλάχιστον ποια είναι τα φτηνότερα, δεν της αξίζει αυτή η
γνώση; Η ανάγκη κραυγάζει, τα ευαίσθητα δεδομένα μάς μάραναν; Μήπως τη φασαρία
την κάνουν αυτοί που ξέρουν τις καλές διευθύνσεις και θέλουν να τις κρατήσουν
για τον εαυτό τους;