Το χαρτί της εκδίκησης

Τετάρτη μεσημέρι κυκλοφόρησε στη Βουλή ότι υπάρχει κείμενο με τις υπογραφές 45
βουλευτών που ζητούν άμεση λύση του Ασφαλιστικού, λίγο πριν ο έχων την
πρωτοβουλία Θ. Τσουκάτος περάσει την πόρτα του υπουργού Επικρατείας Στ.
Μανίκα. Ο υπουργός τον ρώτησε αν αληθεύουν αυτά. Ο βουλευτής απάντησε
καταφατικά. Έπειτα τον ρώτησε γιατί το έκανε. «Για να βοηθήσουμε την
κυβέρνηση», απάντησε σαρκαστικά ο άλλοτε στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού,
και αποχώρησε. Και ούτε συζήτηση για την απόσυρση του κειμένου…

Για εκείνους που γνωρίζουν τα εσωτερικά της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ,
αν υπάρχει ένα θέμα, εκτός από το γενικό, και σοβαρό, της παρέμβασης των «45»
για το Ασφαλιστικό, είναι ακριβώς αυτό: ότι οι υπογραφές συγκεντρώθηκαν κάτω
από τη μύτη όλου του μηχανισμού που έχει στήσει ο κ. Σημίτης για να ελέγχει
την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο,
αλλά είναι ίσως η πιο ηχηρή περίπτωση. Ένας αριθμός βουλευτών να κινείται υπό
συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, καταδικάζοντας σε αποτυχία όλα τα σχέδια του
κ. Σημίτη και των συνεργατών του να γνωρίζουν τι συζητείται και τι μεθοδεύεται
στο περιστύλιο της Βουλής.

Με Κακλαμάνη

Το κακό για τον Πρωθυπουργό είναι ότι πρωτοβουλίες όπως αυτή για το
Ασφαλιστικό δείχνουν ότι στο εσωτερικό της Κ.Ο. μπορεί να αναπτυχθούν οι πιο
ακραίες σκέψεις, και να λάβουν υπόσταση σε χρόνο μηδέν. Ο Πρωθυπουργός είχε
χθες συνεργασία με τον πρόεδρο της Βουλής Απ. Κακλαμάνη και τον α’ αντιπρόεδρο
του σώματος Κ. Γείτονα. Συζήτησε μαζί τους, εκτός των άλλων, και θέματα που
αφορούν τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Δεν άκουσε πρωτότυπα
πράγματα. Τα είχε ξανακούσει και στο παρελθόν. Αλλά τώρα καταλαβαίνει ότι οι
επιλογές που έκανε, εδώ και χρόνια, δεν αποδίδουν.

Το σοβαρότερο πρόβλημα που καλείται να αναλύσει ο κ. Σημίτης είναι το τι κάνει
βουλευτές διαφόρων «πολιτικών» αποχρώσεων και διαφορετικής πολιτικής καταγωγής
να συγχρωτίζονται και να συμφωνούν σε ένα εν δυνάμει αντικυβερνητικό κείμενο.
Και κυρίως ποια είναι η συγκολλητική ουσία που ενώνει διεκδικητές του «θρόνου»
όπως ο Γ. Αρσένης με ακραιφνείς σημιτικούς όπως οι Π. Φασούλας, Γ.
Γιαννακόπουλος, Γ. Θωμόπουλος, Λ. Τζανής, Χρ. Σμυρλής, Τ. Μαντέλης και στελέχη
της λεγόμενης εσωκομματικής αντιπολίτευσης όπως οι Χρ. Παπουτσής, Στ.
Παπαθεμελής, Καρ. Παπούλιας, Γ. Καψής, Μ. Αρσένη, Ν. Κατσέλη. Πρόκειται για
σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες.

«Αποκλεισμένοι»

Η προσέγγιση που έχουν κάνει μέχρι τώρα οι συνεργάτες του δείχνει μάλλον
μακριά από την πραγματικότητα: δύσκολο να χαρακτηρίσεις «πικραμένους» από τον
πρόσφατο ανασχηματισμό τούς «45». ΄Η ότι επιδιώκουν να υπονομεύσουν τον Κ.
Σημίτη. ΄Η να δημιουργήσουν σκηνικό κρίσης στην κυβέρνηση, ώστε να
επιταχυνθούν οι πολιτικές εξελίξεις. Προφανώς υπάρχει κάτι άλλο, πιο σύνθετο
ίσως, και πιο ουσιώδες: είναι το στυλ της διακυβέρνησης του κ. Σημίτη. Που
χρησιμοποιεί τους βουλευτές μόνο για να ψηφίζουν νομοσχέδια, και έχει
καταδικάσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα σε ρόλο κομπάρσου…

Οι ευθύνες

Ο πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης του το είπε ξεκάθαρα στη χθεσινή
τους συνάντηση: για την κατάσταση αυτή, το βαρύ κλίμα, δηλαδή, υπάρχουν
ευθύνες και στις δυο πλευρές. Και στην κυβέρνηση και στην Κοινοβουλευτική
Ομάδα.

Ο κ. Σημίτης, φυσικά, δεν υιοθετεί τίποτε από όλα αυτά. Κρίνει ότι οι «45»
αποπειράθηκαν να υπονομεύσουν την κυβέρνηση και τον ίδιο, και στο παρά ένα
ήταν να λάβει μέτρα, εις βάρος του Θ. Τσουκάτου. Τι μέτρα; Τα γνωστά: έθεσε
εαυτόν εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας, και (να) κάνει παρέα στον Βασίλη
Κεδίκογλου. Δεν το έκανε, διότι τον έπεισαν ότι θα δημιουργούσε κρίση πολύ
μεγαλύτερη από την παρούσα με το κείμενο. Όχι πως έχει λήξει το θέμα, το
αντίθετο. Αλλά ο κ. Σημίτης περιμένει να δει ποια θα είναι η συνέχεια.

Οι ψίθυροι στη Βουλή δίνουν και παίρνουν. Ότι θα υπάρξει κι άλλο κείμενο. Είτε
για τα αγροτικά είτε για τις καθυστερήσεις στα ολυμπιακά έργα.

Ο Πρωθυπουργός προβληματίζεται. Πολλοί υποστηρίζουν ότι θα κάνει κάτι ακραίο
πολιτικά για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Μπορεί, υποστηρίζουν, να φτάσει
να ζητήσει και πάλι ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, και μάλιστα σύντομα. Θα το
κάνει; Ο χρόνος θα δείξει…