Αναζητούν τη χαμένη έμπνευση

Μια άλλη παγκοσμιοποίηση βρίσκεται «στα σκαριά». Τα τελευταία χρόνια, από
το Σιάλτ μέχρι τη Γένοβα και το Πόρτο Αλέγκρε, χτίζεται μεθοδικά μια άλλη
Αριστερά, την ίδια ώρα που στην Ευρώπη όλα δείχνουν ότι η κυριαρχία της
σοσιαλδημοκρατίας κοντεύει στο τέλος της.

Παρόν και μέλλον. Μητέρα με το μωρό της παρακολουθεί τους ομιλητές στην περυσινή συνάντηση του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε

Το σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα, που «πλημμύρισε» με κεντροαριστερές κυβερνήσεις
όλες σχεδόν τις πλουσιότερες και μεγαλύτερες χώρες του κόσμου και όλες – πλην
δύο – τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρίσκεται σε υποχώρηση. Μετά την
παλίρροια, η άμπωτη. Στα τελευταία χρόνια του εικοστού αιώνα, σίγουρα
κυριάρχησε η Κεντροαριστερά, όμως η κυριαρχία της αποδεικνύεται βραχύβια. Σε
πολλές χώρες που άλλοτε βρίσκονταν υπό κεντροαριστερή ηγεμονία, επισημαίνει το
περιοδικό «Νιου Στέιτσμαν», δεξιές ηγεσίες στρέφονται σε ακροαριστερά κόμματα
για να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνεργασίας.

Στην Ευρώπη, η Αυστρία, το Βέλγιο, η Δανία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Νορβηγία
(εκτός Ε.Ε.) και η Ισπανία έχουν δεξιές κυβερνήσεις. Όλες, πλην της ισπανικής
και της ιρλανδικής, εξελέγησαν μετά το 1999. Στην Αμερική, η κυβέρνηση πέρασε
από τους κεντρώους Δημοκρατικούς του Μπιλ Κλίντον στη «φονταμενταλιστική»
χριστιανική και νεοφιλελεύθερη Δεξιά του Τζορτζ Μπους. Εκεί που η
Κεντροαριστερά μοιάζει να μην ανησυχεί, όπως στη Βρετανία και τον Καναδά, αυτό
οφείλεται στο ότι έχει μπροστά της μια ανίσχυρη και διαιρεμένη δεξιά
αντιπολίτευση.

Αυτή τη χρονιά, η ευρωπαϊκή Δεξιά απλώνει το χέρι της να αρπάξει τα δύο
μεγαλύτερα «βραβεία», τη Γαλλία και τη Γερμανία, που βαδίζουν για εκλογές. Στη
Γαλλία, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν αμφίρροπη την αναμέτρηση Σιράκ – Ζοσπέν για
την προεδρία. Μια νέα βιογραφία του παρουσιάζει τον Λιονέλ Ζοσπέν ως έναν
άνθρωπο που «δεν εννοεί να αποκηρύξει ούτε τις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις του
ούτε την εξουσία του». Συνεργάτες του, όπως ο «πρώην» Στρος-Καν, προσπαθούν να
του αλλάξουν μυαλά, επισείοντας το «φόβητρο» του Σιράκ. Στη Γερμανία, που
ψηφίζει τον Σεπτέμβριο, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ έκανε εκείνο ακριβώς που αρνείται
να κάνει ο Ζοσπέν: «εκσυγχρόνισε» το κόμμα του και την πολιτική του στο
πρότυπο του Τόνι Μπλερ. Μετά την αποχώρηση του αριστερού υπουργού Οικονομικών
Όσκαρ Λαφοντέν, ο Γερμανός καγκελάριος εφαρμόζει ένα αμάλγαμα κεϋνσιανισμού
και νεοφιλελευθερισμού, αλλά η ανεργία παραμένει υψηλή. Η δεξιά απειλή, στο
όνομα του Έντμουντ Στόιμπερ, είναι ορατή.

Στη σύνοδο της Στοκχόλμης, τον Φεβρουάριο, τα κυβερνητικά σοσιαλδημοκρατικά
κόμματα δεν θα πάνε με ενθουσιασμό. Και όταν θα μετρηθούν στο τέλος του
χρόνου, ίσως να βρεθούν πολύ λιγότερα.

Σε τελείως διαφορετική ατμόσφαιρα και παίρνοντας αποστάσεις από την επίσημη
Αριστερά που κυβερνά την Ευρώπη, οργανώσεις και προσωπικότητες από τον
ευρύτερο μη κυβερνητικό χώρο θα αναζητήσουν στο τέλος του μήνα στο Πόρτο
Αλέγκρε μια «άλλη πολιτική». Στην αντιπαράθεσή τους με τη νεοφιλελεύθερη
παγκοσμιοποίηση ζητούν να κατεβάσουν την οικονομία από τον θρόνο στον οποίο
την ανέβασαν οι νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλφιλελεύθεροι τα τελευταία είκοσι
χρόνια και να ξαναφέρουν την πολιτική στην εξουσία.

Επώνυμοι επισκέπτες

Από τους πολλούς επώνυμους επισκέπτες του Πόρτο Αλέγκρε – ανάμεσά τους ο
δήμαρχος της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι και ο δήμαρχος του Παρισιού Μπερτράν
Ντελανοέ – δεν αποκλείεται τελικά να κλέψει την παράσταση ο Μπαλτάσαρ Γκαρθόν,
ο Ισπανός δικαστής που τα έβαλε με τον Πινοσέτ και τον Μπερλουσκόνι. Αν φυσικά
δεν πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει τον περασμένο Αύγουστο ο
κομαντάντε Μάρκος. Κοινή συνέντευξη Τύπου έδωσαν χθες οι εκπρόσωποι των
ελληνικών οργανώσεων που θα πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις του Παγκόσμιου
Κοινωνικού Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε. Στην ελληνική αποστολή θα συμμετάσχουν η
Διεθνής Δράση, η οργάνωση ATTAC Ελλάδας, η εταιρεία πολιτικού προβληματισμού
«Νίκος Πουλαντζάς», εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Επίσης αντιπροσωπεία
του ΣΥΝ με επικεφαλής τον ευρωβουλευτή Μιχάλη Παπαγιαννάκη, μέλη της Πολιτικής
Γραμματείας και της Νεολαίας.