ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ποτέ», λοιπόν, «…το Σάββατο»!

Άλλοι περιμένουν πώς και πώς το πρωί του Σαββάτου. Εγώ το μισώ. Το Σάββατο της
καταναλωτικής αποθέωσης, του εκχυδαϊσμού του λεγόμενου «ελεύθερου χρόνου» και
της νεοελληνικής… βαβούρας.

Κλειδαμπαρώνομαι, λοιπόν, στο σπιτάκι μου έως αργά το μεσημέρι, για να αποφύγω
τους «Απάτσι του Σαββάτου», που ξεχύνονται ξέφρενοι στους δρόμους για τη
«μεγάλη επίθεση» στους ναούς του εμπορίου. Αν μάλιστα συμπέσει και λιακάδα, το
πρωινό προβλέπεται εφιαλτικό.

Οι διάδρομοι των σούπερ μάρκετ θυμίζουν τις… πίστες με τα αυτοκινητάκια στα
λούνα παρκ ­ με τα καροτσάκια να συγκρούονται διαρκώς και τους κατόχους τους
να αγριοκοιτάζονται, ενώ ταυτόχρονα μιλάνε δυνατά στο κινητό κανονίζοντας την
έξοδο του Σαββατόβραδου (Βανδή ή Λεμπέση θα πάμε σήμερα;). Στις μακρές ουρές
των ταμείων, τσιπς, σαλάμια και αναψυκτικά κατρακυλάνε από τα βουνά των
«αγαθών» που προπορεύονται των ευτυχισμένων πελατών.

Στις μπουτίκ, «εξιταρισμένες» ομόφυλές μου κατεβάζουν με μανία τα ράφια πάνω
στους πάγκους, ενώ απ’ έξω άλλοι αγχωμένοι καταναλωτές κορνάρουν με λύσσα,
γιατί τους έχουν «κλείσει» τα διπλο-τριπλο-παρκαρισμένα τζιπ και Μπε-Εμ-Βε των
κυριών («είναι δημοκρατικό μου δικαίωμα να παρκάρω όπου θέλω!», ήταν το
αμίμητο που μου είπε προ ημερών μια τέτοια «κυρία»).

Οι δρόμοι, ούτως ή άλλως, αδιάβατοι… Και στα φαστ φουντ η ελληνική
οικογένεια… αναστενάζει, βρίσκοντας πίσω από ένα χάμπουργκερ ή ένα χατ ντογκ
τη σαββατιάτικη… δικαίωσή της ­ και παίρνοντας δυνάμεις για τη «μάχη» στο
επόμενο μαγαζί.

Αρνούμαι πεισματικά να συμμετέχω στην εθνική αυτή υστερία. Και φροντίζω
ενδελεχώς να προμηθεύω το σπίτι έως την Παρασκευή το απόγευμα, ώστε να μη
χρειασθεί να ζήσω ούτε στιγμή αυτό το εβδομαδιαίο παραλήρημα του Έλληνα.

«Ποτέ», λοιπόν, «… το Σάββατο»!