Ο κύκλος των σπουδαίων μαθητών

Η ζωή στο ακριτικό Καστελλόριζο κυλά ήρεμα για τη 15χρονη μαθήτρια Νίκη
Μαλτέζου. Το πρωί σχολείο, το μεσημέρι λίγες ώρες ξεκούραση, το απόγευμα πάλι
σχολείο και το βράδυ διάβασμα.
![]() |
|
Οι μαθήτριες. Η Νίκη και η Έφη πρόκειται να βραβευτούν σήμερα από το |
Θέλει να γίνει δασκάλα. Ξέρει όμως πολύ καλά ότι για να περάσει στο
Πανεπιστήμιο θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ περισσότερο από κάποιο άλλο παιδί
που μένει σε μια μεγάλη πόλη. «Στο νησί δεν έχουμε κέντρα εκμάθησης ξένων
γλωσσών, ούτε φροντιστήρια για να προετοιμαστούμε περισσότερο για τις
εξετάσεις», λέει. «Οι καθηγητές κάνουν ό,τι μπορούν, γι’ αυτό πηγαίνουμε και
το απόγευμα για φροντιστήριο στο σχολείο μας. Μου αρέσει η ζωή στο νησί, όμως
νιώθω ότι έχω μείνει πίσω σε σχέση με τα παιδιά της Αθήνας και των άλλων
μεγάλων πόλεων. Οι επιλογές στο νησί είναι περιορισμένες».
Η Νίκη Μαλτέζου, μαζί με άλλα 60 παιδιά, απ’ όλα τα μικρά νησιά του Αιγαίου
(αυτά δηλαδή που έχουν λιγότερους από 3.100 κατοίκους), τα οποία έχουν
συγκεντρώσει την καλύτερη βαθμολογία στη χρονιά που πέρασε, θα βραβευτούν
σήμερα το μεσημέρι, από τον υπουργό Αιγαίου κ. Νίκο Σηφουνάκη, παίρνοντας μια
εφάπαξ υποτροφία 300.000 δραχμών.
Η 15χρονη έφθασε χθες στην Αθήνα μαζί με τη συμμαθήτριά της Έφη Καραγιάννη,
που θέλει να σπουδάσει γιατρός. Στο σχολείο τους, στην Α’ Λυκείου, πηγαίνουν
μόνο πέντε μαθητές. «Σ’ εμάς δεν υπάρχει ανταγωνισμός, λειτουργούμε
περισσότερο σαν οικογένεια», εξηγεί η Έφη Καραγιάννη. «Νιώθουμε όμως πολύ
απομονωμένοι. Φέτος, εξαιτίας της κακοκαιρίας είχαμε να δούμε πλοίο για τρεις
εβδομάδες. Πιο εύκολη είναι η επικοινωνία με την απέναντι από εμάς τουρκική
πόλη. Γι’ αυτό και η βράβευση μας ανεβάζει ψυχολογικά».
Τα δύο κορίτσια είχαν χθες το απόγευμα την ευκαιρία να γνωριστούν και με τα
άλλα παιδιά από τα ακριτικά νησιά του Αιγαίου. Να κάνουν καινούργιες γνωριμίες
και να νιώσουν ότι «σπάει» η απομόνωση που ζουν τον χειμώνα. ‘Όπως με τον
16χρονο Χριστόφορο Μελιανό και τον συνομήλικο συμμαθητή του Γιώργο Μακρή από
τούς Λειψούς.
Ο Χριστόφορος θέλει να γίνει αστυνομικός, στην ομάδα «Ζ», γι’ αυτό και
στενοχωριέται που στο νησί του ο μεγαλύτερος δρόμος είναι μόνο πέντε
χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένος. «Δεν μπορώ να ευχαριστηθώ το “παπί” μου», λέει.
Τα σχέδια του Γιώργου είναι να ασχοληθεί με ξενοδοχειακά και να μείνει στο
νησί.














