Μπάσκετ στο κόκκινο

Από όλους τους λόγους που είχε κανείς, μέχρι πριν από τρία – τέσσερα χρόνια,
για ν’ αγαπά το ελληνικό μπάσκετ, ο λιγότερο ίσως σημαντικός ήταν επειδή
νικούσαν οι ομάδες του. Και σήμερα συνεχίζουν σε μεγάλο βαθμό να νικούν – παρά
το μόνιμο πια ερωτηματικό της Εθνικής – όμως οι φίλαθλοι έχουν σχεδόν
επιδεικτικά γυρίσει την πλάτη στο άθλημα – και πάντως σίγουρα σ’ αυτό το
Πρωτάθλημα.

Οι λόγοι δεν είναι τόσο προφανείς όσο θα ήθελαν κάποιοι. Παρ’ όλα όσα θα πούμε
στη συνέχεια, το Πρωτάθλημα μπάσκετ συνεχίζει, σε σύγκριση, για παράδειγμα, με
το αντίστοιχο του ποδοσφαίρου, να υπερέχει σε πολλά βασικά σημεία: αριθμό και
ποιότητα πραγματικά πρωτοκλασάτων παικτών, παρουσία και πορεία ελληνικών
ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ενδιαφέρον, ειδικά φέτος, στην έκβαση
πολλών παιχνιδιών και στην κατάκτηση του ίδιου του Πρωταθλήματος.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει επιβάλει τα τελευταία χρόνια ένα μονοπώλιο
παρόμοιο με αυτό του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο, όμως η ευκολία κατάκτησης των
τροπαίων, καθώς και η αίσθηση απόστασης από τους αντιπάλους, δεν συγκρίνονται.
Η διαιτησία μπορεί να μη στέκεται πάντα στο ύψος της, όμως και πάλι δεν χωρά
ούτε σύγκριση με τα συνεχή όργια που παρατηρούνται στα γήπεδα του ποδοσφαίρου.
Η αξιοπιστία γενικά του ελληνικού μπάσκετ μπορεί να έχει δεχθεί πλήγματα,
ιδίως λόγω της πτώσης της άλλοτε κραταιάς Εθνικής, όμως παραμένουμε
αναμφισβήτητα υπολογίσιμη ευρωπαϊκή δύναμη – κάτι που στο ποδόσφαιρο συνεχίζει
ν’ αποτελεί όνειρο απατηλό.

ΨΥΧΙΚΟ ΡΑΓΙΣΜΑ

Πώς εξηγείται λοιπόν η περιρρέουσα, και κάθε χρόνο αυξανόμενη, αίσθηση
παρακμής που συνοδεύει ένα άθλημα που μας χάρισε τόσες επιτυχίες; Ο κορεσμός
είναι βέβαια ένας σημαντικός λόγος. Από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας δεν
έγινε ουσιαστικά τίποτα καινούργιο στον χώρο του ελληνικού μπάσκετ και άρχισε
μια ανακύκλωση, προς το χειρότερο, όλων των συστατικών της αρχικής επιτυχίας:
ο ένας ευρωπαϊκός τίτλος ακολούθησε τον άλλο, την κόκκινη αυτοκρατορία
διαδέχθηκε η πράσινη, ο Ράτζα πήγε από τον έναν αιώνιο αντίπαλο στον άλλο, οι
δύο αιώνιοι Πρόεδροι συνέχισαν να ξοδεύουν υπερδεκαπλάσια από τους συναδέλφους
τους, ο Μπέρι έκλεισε τον κύκλο της Θεσσαλονίκης, το ίδιο και ο Σούμποτιτς, το
ίδιο παραλίγο στην Αθήνα και ο Ιωαννίδης, το ίδιο και τόσοι άλλοι, παίκτες και
προπονητές. Τα πρόσφατα ναυάγια των κοσμημάτων του ελληνικού μπάσκετ Άρη και
ΠΑΟΚ και ο κατήφορος ενός ξεσπιτωμένου, μονίμως ασθμαίνοντος και
εγκαταλελειμμένου από τους φιλάθλους του Ολυμπιακού συνιστούν τις πιο
παραδειγματικές εικονογραφήσεις της διάρρηξης του ψυχικού δεσμού που έδενε το
μπάσκετ με τον κόσμο του – σαν ανταμοιβή, αλλά και σαν οριστική, μας φαινόταν
τότε, υποθήκη μετά τον ανεπανάληπτο θρίαμβο του 1987. Κι αν τα
Θεσσαλονικιώτικα ναυάγια είναι θλιβερά, αλλά δεν οφείλονται μόνο σε
αγωνιστικούς παράγοντες, η πορεία του οικονομικά εύρωστου Ολυμπιακού δεν
μπορεί παρά να θυμίζει έντονα χαρακίρι – αλλά χωρίς να διασώζεται -, το
αντίθετο, η αξιοπρέπεια του μεγάλου συλλόγου.

ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ

Από τον μπασκετικό Ολυμπιακό λείπει πάνω απ’ όλα η αίσθηση κατεύθυνσης. Άλλοτε
πάει να δουλέψει με δοκιμασμένες συνταγές (Ιωαννίδης) και μένει στη μέση.
Ποντάρει σε νέα μυαλά (Ζούρος) χωρίς να τα έχει δοκιμάσει. Δηλώνεται ότι θα
στηριχθεί στους Έλληνες παίκτες και αυτοί αναζητούνται ή έρχονται καμένοι
(Οικονόμου). Γίνεται στροφή στο σύνολο, αλλά λείπει ο σκόρερ. Αποκτάται σκόρερ
(ο μέγας Φορντ, φέτος), αλλά χάνεται το σύνολο. Πάει να διορθώσει το ένα
στραβό και διαπράττει τρία νέα σφάλματα. Τη μία σπασμωδική κίνηση διαδέχεται η
άλλη. Αν ο συμπαθής Λευτέρης Σούμποτιτς αποτελούσε τη λύση, γιατί δεν τον
αποκτούσε το καλοκαίρι; Κι αν ο πολύ λιγότερο συμπαθής Ηλίας Ζούρος είχε
χάσει, χωρίς να τον έχει ποτέ κατακτήσει, τον έλεγχο των αποδυτηρίων και της
φυσιογνωμίας της ομάδας, γιατί περίμεναν να φθάσουν τα πράγματα στο απροχώρητο
για να τον ευχαριστήσουν; Η αλήθεια ίσως πράγματι βρίσκεται στον τρόπο που
διοικείται η ομάδα, όπως ψιθυρίζουν μετ’ επιτάσεως αλλά και, πλέον, μετ’
αποδείξεων, οι γνώστες των αποδυτηρίων.