Άρωμα Ελληνίδας στα 7.000 μ.

Τρεις Ελληνίδες πάτησαν πόδι στη «Στέγη της Αμερικής». Η ορειβατική
αποστολή που ξεκίνησε στο τέλος Δεκεμβρίου από την Ελλάδα κατάφερε, τελικά,
στις 7 Ιανουαρίου να κατακτήσει την υψηλότερη κορυφή των Άνδεων, την
Ακονκάνγκουα, στα 7.000 μέτρα!

Στα πόδια της νιώθει ακόμη την παγωνιά των 7.000 μέτρων. Η Ελένη Λαζάκη (φωτό αριστερά) ήταν η πρώτη από την αποστολή που έφθασε στην κορυφή. Η δεύτερη γυναίκα, η Τασία Ηλιοπούλου (φωτό στη μέση), έχει ακόμη στο πρόσωπο και τα χέρια της το κατακόκκινο χρώμα από το κάψιμο του ήλιου. Για τη Μαρία Αναστασοπούλου (φωτό πάνω) ήταν η πρώτη φορά που έκανε ορειβασία και τα κατάφερε!

Από τα 22 μέλη της αποστολής, του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου, οκτώ ήταν
εκείνοι που τελικά κατάφεραν να κάνουν τον στόχο πραγματικότητα. Ανάμεσά τους,
και οι τρεις από τις τέσσερις γυναίκες της ομάδας. Η Ελένη Λαζάκη, η Τασία
Ηλιοπούλου και η Μαρία Αναστασοπούλου κοίταξαν αφ’ υψηλού τη βραχώδη πυραμίδα
που δεσπόζει στα σύνορα μεταξύ Αργεντινής και Χιλής.

Στο βουνό επικρατούσαν συνθήκες οριακές. «Με τη θερμοκρασία στους -37 βαθμούς
και τον άνεμο σε ταχύτητα 145 χιλιομέτρων την ώρα, οι Άνδεις μάς έδειξαν τα
δόντια τους», παραδέχεται ο αρχηγός της αποστολής κ. Κώστας Τσιβελέκας. Τα
ελικόπτερα παραλάμβαναν ορειβάτες με πνευμονικό οίδημα, τα έλκηθρα μετέφεραν
άλλους με υποθερμία. «Βρισκόμασταν ήδη στα 5.000 μέτρα, όταν ντόπιοι ορειβάτες
μάς συμβούλευαν να μην το επιχειρήσουμε. Κάποιοι από την ομάδα είχαν αρχίσει
ήδη να εμφανίζουν συμπτώματα, λόγω του υψόμετρου», λέει η κ. Λαζάκη.

Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς τούς βρήκε στα 4.300 μέτρα. Στην «πλατεία των
Μουλαριών», ορειβάτες απ’ όλο τον κόσμο είχαν στήσει τις σκηνές τους, στους
-20 βαθμούς Κελσίου. «Στο ιατρείο τού οργανωμένου κάμπινγκ, μας μέτρησαν το
οξυγόνο στο αίμα και τους σφυγμούς», λέει η ορειβάτισσα. Και συμπληρώνει:
«Ανήμερα Πρωτοχρονιάς, το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα. Δεν περιμέναμε ότι θα
συναντούσαμε τέτοιες συνθήκες ήδη από αυτό το υψόμετρο».

Την 1η Ιανουαρίου έφθασαν στη «φωλιά του Κόνδορα», όπου άφησαν τα τρόφιμα και
τις πλαστικές αρβύλες. Εκεί θα ήταν το δεύτερο σημείο όπου θα κατασκήνωναν.
Κάποιοι όμως είχαν ήδη αποφασίσει να μείνουν στα 5.000 μέτρα. Οι πονοκέφαλοι,
οι ζαλάδες και η τάση για έμετο, αλλά και η κακοκαιρία τούς κράτησαν μακριά
από την κορυφή. Στους -37 βαθμούς Κελσίου ακόμη και οι σκηνές πάγωναν.
«Προσπαθούσα με τα πιολέ να σπάσω τον πάγο για να ξεστήσω την σκηνή», λέει η
κ. Λαζάκη.

Το δέρμα στο πρόσωπο των περισσοτέρων είχε σκάσει, κάποιοι είχαν καεί από τον
ήλιο, ενώ τα δάκτυλα των ποδιών είχαν αρχίσει να παγώνουν επικίνδυνα. Οι
σκηνές καλύπτονταν από το χιόνι, μία παχιά κρούστα πάγου ακόμη και στο
εσωτερικό έκανε πιο τσουχτερό το κρύο. «Λειώναμε τον πάγο για να γεμίσουμε τα
παγούρια μας νερό και να μαγειρέψουμε», περιγράφει η κ. Τασία Ηλιοπούλου.

Το οξυγόνο λιγόστευε όσο πιο ψηλά ανέβαινε η ομάδα. «Μέσα στη σκηνή το οξυγόνο
ήταν ακόμη λιγότερο. Κρύωνα. Όμως τολμούσα να βγάλω το κεφάλι μου έξω για να
πάρω μια βαθιά ανάσα», λέει η κ. Λαζάκη. Τα μουλάρια, που τους μετέφεραν τα
πράγματα, τους είχαν ήδη αφήσει. Τα 20 κιλά βάραιναν πλέον τις πλάτες των
Ελλήνων ορειβατών, καθώς προχωρούσαν προς την κορυφή.

«Επόμενος άμεσος στόχος είναι η κορυφή Μπροντ Πικ στα Δυτικά Ιμαλάια, στα
8.047 μέτρα, όπου θα επιχειρήσουμε να ανεβούμε το καλοκαίρι. Το Έβερεστ,
πάντως, παραμένει στόχος και όνειρο μαζί για όλους μας», λέει ο κ. Τσιβελέκας.

Τα τελευταία 1.200 μέτρα

Η σκηνή είχε παγώσει. Κομμάτια πάγου έπεφταν στο πρόσωπο της Ελένης Λαζάκη τη
νύχτα προτού ξεκινήσουν την τελική ανάβαση. Όπως είχαν σχεδιάσει, ξύπνησαν
όλοι στις 4 τα ξημερώματα, όμως ο καιρός δεν τους επέτρεπε να ξεκινήσουν
νωρίτερα από τις έξι. «Φυσούσε, η θερμοκρασία ήταν χαμηλή. Είχε όμως ξαστεριά.
Τελικά, ήμασταν τυχεροί και όλο το πρωινό που περπατούσαμε είχε καλό καιρό»,
λέει.

Οκτώ ώρες συνεχούς πεζοπορίας.

Οι φωτογραφίες από την Ακονκάνγκουα δείχνουν έναν αλουμινένιο σταυρό. «Κούραση
και ευχαρίστηση μαζί», περιγράφει η κ. Ηλιοπούλου. Η ίδια αφιέρωσε την
κατάκτηση της κορυφής στον φίλο της ορειβάτη Σταύρο Τσακίρη, ο οποίος έχασε τη
ζωή του στο ίδιο βουνό. Η Ελένη Λαζάκη στον γιο και στον πατέρα της.