«Γίνετε δωρητές – μη φοβάστε»

«Τρέχα, τρέχα. Χάνουμε το παιδί μας». Η Κωνσταντίνα Μαρκοπούλου, η μητέρα
της 27χρονης Ειρήνης που δίνει για δεύτερη ημέρα στο Ωνάσειο τη δική της μάχη
για τη ζωή, δεν θα ξεχάσει ποτέ εκείνο το πρωινό πριν από επτά χρόνια.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ. «Δεν θα κουραστούμε να λέμε ευχαριστώ στους συγγενείς του 44χρονου δότη», λένε οι γονείς της 27χρονης Ειρήνης Μαρκοπούλου. Όταν είχαν χάσει το πρώτο τους παιδί, πριν από επτά χρόνια, είχαν δωρίσει τα όργανά του

Τότε που ο άνδρας της Νίκος Μαρκόπουλος ήρθε αναστατωμένος στο σπίτι, στο
Λυγουριό, για να την «αρπάξει» στην κυριολεξία και να φύγουν για το Νοσοκομείο
του Άργους.

Ο δεκαεπτάχρονος – τότε – γιος της, Στέλιος ήταν διπλωμένος από τους πόνους. Η
Ειρήνη, η κόρη τους, έμεινε σπίτι φοβισμένη. Ο δικός της Γολγοθάς θα άρχιζε
λίγο αργότερα.

Ο σύζυγός της προσπαθεί να την παρηγορήσει. Το κλίμα στο μικρό διαμέρισμα,
στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας της οδού Πτολεμαΐδος, στα Πετράλωνα (όπου
μένουν τα τελευταία χρόνια), είναι για πρώτη φορά ύστερα από ημέρες κάπως
καλύτερο. «Το να βρεθεί ο δότης ήταν απίστευτα δύσκολη υπόθεση. Αφού όμως το
παιδί μας δέχθηκε το μόσχευμα καρδιάς και αφού, όπως διαπιστώθηκε, αυτό
εργάζεται μέχρι τώρα ικανοποιητικά, ας είμαστε ευχαριστημένοι», λέει ο πατέρας
της Ειρήνης. «Ας μη θυμόμαστε τα παλιά. Εκείνο που έχει σημασία τώρα είναι να
σωθεί η Ειρήνη».

Πώς «έφυγε» ο Στέλιος

Η κ. Κωνσταντίνα όμως δεν μπορεί να ξεχάσει το πρώτο της παιδί και το πώς αυτό
έφυγε τόσο ξαφνικά από τη ζωή. «Ο Στέλιος είχε κατά καιρούς πόνους στο
στομάχι. Δεν δώσαμε όμως σημασία. Ήταν ένα νέο παιδί, γεμάτο ζωντάνια, γεμάτο
όρεξη για ζωή. Στο παιχνίδι, στις παρέες, σε όλα πρώτο», θυμάται. «Όταν όμως
οι πόνοι επέμεναν πήγαμε στον γιατρό, στο Κέντρο Υγείας (μέναμε στο Λυγουριό
τότε). Η ασθένεια από την οποία έπασχε (διατατικού τύπου μυοκαρδιοπάθεια) δεν
μπορούσε να διαγνωσθεί εύκολα. Οι πόνοι στην κοιλιά παραπλανούσαν τους
γιατρούς. Έψαχναν για σκωληκοειδίτιδα, για στομαχικές διαταραχές».

Οι πόνοι δεν σταμάταγαν. Αντίθετα, γίνονταν όλο και πιο έντονοι. «Ο Στέλιος
πλέον είχε σοβαρές ενοχλήσεις. Όταν έπαιζε ποδόσφαιρο, στο σχολείο, στο
σπίτι…», θυμάται ο πατέρας του. Ένα βράδυ οι πόνοι είχαν φθάσει στο
απροχώρητο. «Ήταν τότε που ο Στέλιος δεν μπόρεσε να κοιμηθεί καθόλου», εξηγεί
ο κ. Νίκος. «Εκτός από τους φρικτούς πόνους στην κοιλιά, εκείνο το βράδυ είχε
και έντονο πρόβλημα δύσπνοιας. Του κοβόταν η ανάσα. Εμείς και η Ειρήνη δεν
πήραμε χαμπάρι. Δεν μας ξύπνησε για να μη μας ενοχλήσει. Το πρωί όμως,
ιδρωμένος από τους πόνους, άυπνος, ήρθε και μου είπε σχεδόν ψιθυριστά: Μπαμπά,
πρέπει να πάμε στον γιατρό. Δεν είμαι καλά». Ήταν το πρωινό της ημέρας που δεν
θα ξεχάσει ποτέ η κ. Κωνσταντίνα.

Ο Στέλιος θα χάσει τη μάχη λίγες ημέρες αργότερα. Οι γονείς του και η αδελφή
του θα πάνε, με εντολή των γιατρών, κατευθείαν από το νεκροταφείο σε
νοσοκομείο της Αθήνας. «Έπρεπε να κάνουμε όλοι εξετάσεις. Οι γιατροί
φοβόντουσαν μήπως και κάποιος άλλος από εμάς είχε αυτή την σπάνια ασθένεια»,
λέει ο κ. Νίκος. «Ένα γονίδιο, αυτό φταίει για όλα, μας εξήγησαν. Τότε σε
εκείνες τις εξετάσεις μαθαίνουμε ότι και η καρδιά του μεγάλου μας παιδιού, της
Ειρήνης, ήταν άρρωστη».

Επτά χρόνια αγωνίας

«Επτά χρόνια τώρα συνεχώς προσέχαμε. Προσέχαμε μην τυχόν κουραστεί, μην
αρρωστήσει, μην στενοχωρεθεί, μην αγχωθεί. Όλα αυτά, που είναι αναπόσπαστο
μέρος της καθημερινότητας όλων μας, θα μπορούσαν ακόμη και να την σκοτώσουν»,
λέει ο πατέρας της. «Η μεγαλύτερη αγωνία όμως ήταν όσο προσπαθούσαμε να βρούμε
δότη, αφού η δική της καρδιά δεν άντεχε άλλο την αρρώστια. Το λέω με όση
δύναμη έχω. Πρέπει η ελληνική κοινωνία να ξεπεράσει τον φόβο της για τη δωρεά
οργάνων. Εάν υπήρχαν δωρητές όλα θα ήταν καλύτερα για πολλούς συνανθρώπους
μας. Εγώ αναγκάστηκα να βγω στα κανάλια, να παρακαλέσω για να βρεθεί αυτός ο
δότης».

Ο ίδιος έχει δύο παράπονα. «Το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι στο οποίο απευθύνθηκα
για να κάνω δημόσια έκκληση για να βρεθεί δότης και να σώσω το παιδί μου ήταν
το κρατικό, η ΕΤ 1. Μου γύρισαν την πλάτη, δεν ασχολήθηκαν μαζί μου. Αφού τα
υπόλοιπα κανάλια είχαν ήδη παρουσιάσει το θέμα ήρθαν ξανά και με παρακάλαγαν
να τους μιλήσω».

Το δεύτερο παράπονό του αφορά την Εκκλησία. «Ξέρετε τις στιγμές του αδιέξοδου
πόνου, όσες φορές πίστευα ότι όλα τελείωσαν, όταν η απελπισία με έπνιγε ήθελα,
ζητούσα μια συμπαράσταση. Όχι παρηγοριά, όχι συμπόνια, όχι βοήθεια.
Συμπαράσταση. Όχι οικονομική, δεν με νοιάζει πόσα λεφτά θα ξοδέψω προκειμένου
να σωθεί το παιδί μου. Ήθελα η Εκκλησία, στην οποία τόσο πιστεύω, να σταθεί
δίπλα μου»…

Σκληρή η μάχη της Ειρήνης

Οι επόμενες ημέρες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες για την πορεία της υγείας τής
27χρονης Ειρήνης Μαρκοπούλου, η οποία υπεβλήθη σε μεταμόσχευση καρδιάς
προχθές.

«Η κατάστασή της είναι καλύτερη. Όμως πρέπει να περιμένουμε», λέει ο κ. Πέτρος
Αλιβιζάτος, διευθυντής Α’ Καρδιοχειρουργικού Τμήματος και Μονάδας
Μεταμοσχεύσεων του Ωνασείου. «Το μόσχευμα εργάζεται ικανοποιητικά.
Διαπιστώθηκε, επίσης, βελτίωση της λειτουργίας των πνευμόνων. Εξακολουθεί όμως
να δημιουργεί ανησυχία το πρόβλημα των νεφρών, το οποίο είχε εντοπιστεί και
πριν από την επέμβαση και αντιμετωπίζεται με αιμοκαθάρσεις. Θα περάσουν πολλές
εβδομάδες ώσπου να είμαστε τελείως σίγουροι», συμπληρώνει ο καθηγητής.

Οι γονείς τής Ειρήνης ευχαρίστησαν χθες άλλη μία φορά τους συγγενείς τού
44χρονου δότη από τη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι προσέφεραν τα όργανα του δικού
τους ανθρώπου. Εκτός από την καρδιά του 44χρονου άνδρα, προσφέρθηκαν τα νεφρά
του αλλά και οι κερατοειδείς χιτώνες, οι οποίοι φυλάσσονται στην Τράπεζα
Οφθαλμών του ΑΧΕΠΑ.

Στο 1/6 της αξίας κοστολογεί το κράτος τις μεταμοσχεύσεις!

Ενώ μία επέμβαση μεταμόσχευσης καρδιάς στο Ωνάσειο κοστίζει περίπου 30
εκατομμύρια, το ποσόν που εισπράττει το Ίδρυμα από τα ασφαλιστικά ταμεία δεν
ξεπερνάει τα 5 εκατομμύρια δραχμές. Συγκεκριμένα όπως ανέφερε στα «ΝΕΑ» η
διοίκηση του Ωνάσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, για μια επέμβαση σαν και
αυτή στην οποία υπεβλήθη η Ειρήνη, το ασφαλιστικό ταμείο έχει καθορίσει το
νοσήλιο ως εξής: 5.000.000 δραχμές εκ των οποίων 600.000 δραχμές για το
νοσοκομείο-δότη και 700.000 δραχμές για τη μεταμοσχευτική ομάδα. Για το
Ωνάσειο μένουν λιγότερα από 4 εκατομύρια. «Ποσό που σε καμιά περίπτωση δεν
καλύπτει το πραγματικό κόστος. Τα υπόλοιπα έξοδα τα καλύπτει, με απόφαση του
Διοικητικού Συμβουλίου του, το ίδιο το Ίδρυμα».

Η χαμηλή κοστολόγηση από τα ασφαλιστικά ταμεία αυτών των επεμβάσεων δημιουργεί
και άλλα προβλήματα. Όπως αναφέρει ο κ. Ιωάννης Παπαδημητρίου, καθηγητής
Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας
Μεταμοσχεύσεων, «το κράτος κοστολογεί μια μεταμόσχευση ήπατος, για παράδειγμα,
με περίπου 4,5 εκατομμύρια δραχμές. Το πραγματικό κόστος είναι πολύ
μεγαλύτερο, συχνά δεκαπλάσιο. Είναι επόμενο πως ο προϋπολογισμός του
νοσοκομείου θα καταλήξει ελλειμματικός. Το έλλειμμα θα ισοσκελιστεί από την
Πολιτεία εκ των υστέρων. Όμως, κάτι τέτοιο σημαίνει ότι δεν δίνεται η
δυνατότητα στα νοσοκομεία να εξοπλίσουν εγκαίρως τις μεταμοσχευτικές μονάδες
τους με κατάλληλη υποδομή».