ΑΕΚτός εαυτού

Οι εξελίξεις της τελευταίας εβδομάδας στην ΑΕΚ θυμίζουν έντονα οικογενειακό
δράμα. Όπως η αρμονία, ή η εικόνα της αρμονίας, διαλύεται σε ελάχιστο χρόνο,
και για πάντα, όταν δύο σύζυγοι αποφασίζουν να βγάλουν στη φόρα τις φανερές
και τις κρυφές πληγές τους, έτσι και σε μια ομάδα με σπαρασσόμενους υπευθύνους
η απόσταση από την επιτυχία στην απογοήτευση μπορεί να διανυθεί σε ελάχιστο
χρόνο.

Η ανοιχτή σύγκρουση Σάντος – Ψωμιάδη, το παραλίγο διαζύγιο και η αμφίβολης
διάρκειας συμφιλίωση (για χάρη, είπαν, των παιδιών) μπορεί να εντυπωσίασαν με
την ταχύτητα και τη σφοδρότητα με την οποία εκδηλώθηκαν, δεν είναι δυνατό όμως
να εξέπληξαν τους φιλάθλους. Γιατί από το καλοκαίρι, όταν μια ΑΕΚ πληγωμένη
από τη χειρότερη ίσως χρονιά της πρόσφατης ιστορίας της προσπάθησε να βάλει
τις βάσεις για κάτι καινούργιο, όλοι είχαμε συνειδητοποιήσει την άλυτη
αντίφαση: μια αυτοδιορισθείσα Διοίκηση με γνωστό παρελθόν, σκοτεινό παρόν και
αναπόδραστο μέλλον προέβη (μάλλον κατά λάθος) στην απίστευτα ρηξικέλευθη
επιλογή ενός προπονητή που εκπροσωπεί την εκ διαμέτρου αντίθετη φιλοσοφία.
Σοβαρότητα, δουλειά με τους παίκτες, εστίαση στο γήπεδο για τον Σάντος, μεγάλα
λόγια, μαγκιά, παρεμβατικότητα από τον νέο-παλιό Πρόεδρο. Το μείγμα ήταν
εμφανώς εκρηκτικό.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ … ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ

Αυτός ακριβώς ο αέρας ήταν ίσως η θρυαλλίδα του οικογενειακού δράματος, αλλά
και ο συντελεστή τής (μέχρι στιγμής) σωτηρίας του γάμου. Ο μπιγκ Πρόεδρος της
«ΑΕΚτζήδικης ξαναγέννησης» και της «αλφα-ντιτζιταλοποίησης» δεν ήταν δυνατόν
να υποχωρήσει στη δεύτερη γραμμή και ν’ αφήσει όλη τη δόξα στον προπονητή τού
«τίποτα δεν κρίθηκε ακόμα» και του «φέρτε μου τον Φόλια». Φόλια εσύ, Ίλια εγώ,
είπε από μέσα του κι απ’ έξω του ο Πρόεδρος και χάρισε έτσι ένα ακόμα
παρα-αθλητικό πρωτοσέλιδο στα αδηφάγα μέσα, μετά την απίστευτη, όσο και νομικά
πρωτοπόρα, δήλωσή του «σεβόμαστε τη δικαστική απόφαση (για τη μετάδοση των
παιχνιδιών της ΑΕΚ) αλλά δεν πρόκειται να την υπακούσουμε».

Πάντως είναι απίθανο να ήταν οι νομικές, ακόμα και οι ευρύτερα ηθικές, αρχές
του Σάντος αυτές που του υπέβαλαν την ιδέα της ρήξης. Σίγουρα η δυσαρέσκεια
υπέφωσκε από καιρό, ίσως από την αρχή (ταυτόχρονα με την άλλη μεγάλη δήλωση
του μπος: «τον κόουτς εγώ τον ανακάλυψα, εγώ τον έφερα και σε μένα μόνο είναι
υπόλογος») – και πάντως τα δεκεμβριάτικα μεταγραφικά «δώρα» της Διοίκησης δεν
ήταν η πρώτη ούτε και η σημαντικότερη αφορμή. Τα προβλήματα τα έκρυβαν απλώς
οι νίκες στο Πρωτάθλημα οι προκρίσεις στο Ουέφα, η εμπιστοσύνη των παικτών
και, κυρίως, η εκδηλωμένη αγαλλίαση των φιλάθλων που, ύστερα από ένα ατέλειωτο
γαϊτανάκι γραφικοτήτων, έβλεπαν επιτέλους έναν προπονητή να ξέρει και να κάνει
τη δουλειά του.

Το ύφος και το ήθος του Προέδρου δεν δικαιολογούν ωστόσο, απολύτως, την
αντίδραση του επιτυχημένου προπονητή. Όχι μόνο γιατί τις ιδιότητες του
εργοδότη του τις ήξερε από την αρχή, δεν τις ανακάλυψε ξαφνικά με το νέο
χρόνο.

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Κάπου κι ο Σάντος λέρωσε τη φωλιά του κι αμαύρωσε τη σοβαρή εικόνα του. Όταν
έχεις κότσια δεν προβάλλεις τις μεταγραφές που δεν σου έκαναν, ιδίως αν εσύ, ο
ίδιος, επιτρέποντας την εκδίωξη (κανείς δεν ξέρει γιατί ακριβώς) του
Μιελκάρσκι καθιστάς πολύ δύσκολο να βρεθεί «ένας επιθετικός στο στυλ του
Μιελκάρσκι». Αν υποβάλεις (οριστική) παραίτηση, δεν την παίρνεις ποτέ πίσω
επειδή έγιναν δεκτοί οι προσωπικοί όροι σου. Οι όροι αυτοί είναι βέβαιο ότι θα
έρθει η στιγμή που θα γίνουν η θηλιά που θα σε πνίξει.

Η ΑΕΚ, εξαιτίας της παραδοσιακής θέσης της ως μιας μεσαίας μεγάλης δύναμης
(κάτι σαν το Κέντρο στην πολιτική, όταν υπήρχε) έχει περισσότερους φίλους από
εχθρούς. Οι πρώτοι, οπαδοί ή απλώς συμπαθούντες, θα ήθελαν ή δεν θα
στενοχωρούνταν αν η κίτρινη ομάδα, παίζοντας καλό ποδόσφαιρο, έβαζε τέλος στη
μονοπωλιακή κατάσταση του ελληνικού Πρωταθλήματος. Το ερώτημα που πλανάται
πλέον είναι αν τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας θα έχουν ή όχι
ανατρεπτικές αγωνιστικές συνέπειες. Και η απάντηση είναι ότι δεν είναι δυνατόν
να μην έχουν. Όχι τόσο γιατί έτσι μας έδειξε, ήδη από χθες, ο Ηρακλής (τι
δικαίωση και πάλι για τον Αναστασιάδη!), αλλά γιατί δεν υπάρχει, στα χρονικά
του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ομάδα που να κέρδισε το πρωτάθλημα με τον Πρόεδρο
και τον προπονητή της να περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία για να δώσουν τέλος
σε μια αταίριαστη σχέση.