ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το χιόνι, ο πολίτης και οι υποχρεώσεις…

Αγαπημένε μου γείτονα,

Από την εποχή της επίσκεψής μου στο Λουξεμβούργο είχα να δω τόσο χιόνι. Ένα
χειμωνιάτικο μεσημέρι μπήκα σ’ ένα από τα κεντρικά εστιατόρια να απολαύσω
θαλασσινά. Κυρίως μύδια. Ο καιρός κρύος, με τον ήλιο να βρίσκει κρυψώνες στα
διαβατάρικα σύννεφα. Πύκνωσαν τόσο, που γρήγορα τον έκρυψαν. Μέχρι να
τελειώσουμε το, πραγματικά, λουκούλειο γεύμα μας, η πλατεία άσπρισε. Χωρίς να
σε εμποδίζει βέβαια στο περπάτημα, αφού όταν το χιόνι είναι φρεσκοριγμένο
μπορεί να πατηθεί χωρίς μεγάλους κινδύνους. Ωστόσο, η τόσο γρήγορη μεταβολή
του καιρού ήταν αρκετή για να εμποδισθεί η κίνηση των αυτοκινήτων στις
Αρδέννες και να μποτιλιάρει ο αυτοκινητόδρομος. Κομφούζιο επικράτησε και στην
πόλη, καθώς η ώρα πλησίαζε πέντε και πολλοί εργαζόμενοι επέστρεφαν στα σπίτια
τους, ενώ μία ώρα αργότερα έκλειναν και τα καταστήματα.

Το χιόνι ήταν τόσο πυκνό. Η θερμοκρασία της νύχτας το πάγωνε αμέσως και η
συνεχής ροή των αυτοκινήτων διόλου δεν διευκόλυνε στο να το λειώσει. Δύο ώρες
χρειάστηκε για να μπει μία τάξη στην πόλη. Οι δρόμοι άδειασαν, λες διά
μαγείας, και στα πεζοδρόμια σχηματίστηκαν καθαρά μονοπάτια. Ούτε στην τουαλέτα
δεν σκεφθήκαμε να πάμε πριν φορέσουμε τις γαλότσες μας, αρπάξαμε το φτυάρι για
να εκχιονίσουμε το πεζοδρόμιο. Αλίμονο. Ο γείτονας θα έβγαζε έξω το σκυλάκι
του για πιπί και έπρεπε να προλάβουμε να ανοίξουμε το μονοπάτι. Γιατί έτσι και
έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του και ο γείτονας έτρωγε τούμπα, με το πρόστιμο
που θα πληρώναμε θα κάναμε τον γύρο του κόσμου ολόκληρη η παρέα. Είναι ένα
μέτρο που θα έκανε και τον πιο απαίδευτο πολίτη να μάθει τις υποχρεώσεις του…