ΜΑΤΙΕΣ Αρρώστια…

Δεν με θλίβει απλώς, αλλά με αρρωσταίνει το γεγονός ότι στην κηδεία ενός
πνευματικού ανθρώπου, ενός καλλιτέχνη κ.λπ., με σημαντική προσφορά στον τόπο,
ελάχιστοι, πια, είναι εκείνοι που πηγαίνουν. Και το πιο απογοητευτικό: αυτοί
οι ελάχιστοι, ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο κομματικό χώρο. Στον χώρο που ανήκε
­ ή εικάζεται ότι ανήκε ­ ο μεταστάς!

Πέθανε ο Αντρέας Φραγκιάς. Και στο νεκροταφείο, τον αποχαιρέτησαν 50 άτομα ­
και ούτε! Και από αυτά τα 50 άτομα, κανένα δεν συνδεόταν, με τον ένα ή τον
άλλο τρόπο, με το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, το ΔΗΚΚΙ, τη Νέα Δημοκρατία! Λες και ο
Φραγκιάς έγραψε τα βιβλία του μόνο για τους φίλους του Συνασπισμού! Και όχι
για όλους τους ταπεινούς, τους καταφρονεμένους, τους ταλαίπωρους, τους
κυνηγημένους, τους ανυπεράσπιστους, αυτής της χώρας.

Ο Φραγκιάς, είναι ένα κεφάλαιο στην ελληνική λογοτεχνία. Είναι ο
πεζογράφος, που με το έργο του «Ανθρωποι και σπίτια», βάζει για πρώτη φορά,
στα μεταπελευθερωτικά χρόνια, το εργατικό ζήτημα, στα γράμματά μας. Πέρυσι,
πήρε το Κρατικό Βραβείο, για το σύνολο του έργου του. Η Πολιτεία, τον τίμησε.
Τα κόμματα, όμως, εκτός του Συνασπισμού, την ώρα του αποχωρισμού, τον ξέχασαν.
Γιατί έχουμε τοποθετήσει τους ανθρώπους και πολύ περισσότερο, τους
δημιουργούς, σε κουτάκια. Και κάτω από ταμπέλες. «Αυτός είναι δικός μας.
Πρέπει να πάμε στην κηδεία του. Αυτός, δεν είναι δικός μας. Δεν θα πάμε!..».

Θυμάμαι πάλι τους στίχους του Σαχτούρη: «… μόνο σταυρούς σε μνήματα
καρφώνω…». Δυο μέρες πριν από τον Φραγκιά, πέθανε ο Θανάσης Γκόνος. Ένας
πεζογράφος, που ξεκίνησε από τη «Φιλολογική Βραδυνή» του Μπάμπη Κλάρα,
βραβεύθηκε, έβγαλε τρία αξιόλογα βιβλία, αλλά μπήκε στις επιχειρήσεις και
παράτησε την τέχνη. Ήταν παιδικός μου φίλος. Θα έχουν να πουν πολλά, για τον
άνθρωπο και τα κείμενά του, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Χρήστος Γιανναράς, ο
Βαγγέλης Χατζηγιάννης και ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, ο Αναστάσιος: έζησαν μαζί
του, παρέα, τα χρόνια της εφηβείας τους.

Και μιας και μιλάμε για φίλους: ο πρόεδρος της Βουλής, Απ. Κακλαμάνης, έχει
καθαρό μέτωπο. Από κάθε άποψη. Η εκπομπή του Μπράντλεϊ, στο CBS, επιχείρησε να
του ρίξει λάσπη. (Αφήνω τη ζημιά που προσπάθησε να κάνει στην Ελλάδα). Νομίζω,
ότι η καλύτερη απάντηση σ’ αυτό τον πόλεμο λάσπης, είναι μια «ξεγυρισμένη»
μήνυση. Όπως εκείνη, που έκανε ο Αντρέας το ’89, σε αμερικανικό περιοδικό και
κέρδισε τη δίκη.