«Καιγόμουνα να βρω πετρέλαιο»

Μπροστά σε πρωτόγνωρες καταστάσεις βρέθηκαν από τη σφοδρή κακοκαιρία οι
κάτοικοι της Αττικής. Απλά πράγματα για τους κατοίκους οποιασδήποτε περιοχής
της Βόρειας Ελλάδας, αποδείχθηκε τελικά πως τα αγνοούσαν οι κάτοικοι του
Λεκανοπεδίου της πρωτεύουσας.

Στην αυτοδιοίκηση. Περισσότερες αρμοδιότητες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, πόροι και μέσα για να μπορέσει να αξιοποιήσει αυτές τις αρμοδιότητες. Αυτή είναι η λύση για την αντιμετώπιση ακραίων καιρικών φαινομένων, σύμφωνα με τον κ. Δημήτρη Γιολάρη, που αντιμετώπισε και αυτός προβλήματα

Έτσι, βρέθηκαν αποκλεισμένοι στα σπίτια τους, να αναζητούν πετρέλαιο ακόμη και
την τελευταία στιγμή ή να κάνουν πραγματικές εφόδους στα σούπερ μάρκετ για να
αντιμετωπίσουν την… καταστροφή. Αρκετοί πάντως έζησαν πραγματικά δραματικές
ώρες μετά το αρχικά ευχάριστο ξάφνιασμα του λευκού επισκέπτη.

«Έπρεπε να βρω οπωσδήποτε πετρέλαιο θέρμανσης. Καιγόμουν όταν έβλεπα τον
δείκτη να κατεβαίνει επικίνδυνα, δεν ήξερα τι να κάνω. Πού να απευθυνθώ. Το
μοναδικό βενζινάδικο στην περιοχή μου ήταν κλειστό. Και το χιόνι έπεφτε τόσο
πυκνό που σκέπαζε τα πάντα». Ο Δημήτρης Γιολάρης, βιοτέχνης, έζησε τη δική του
περιπέτεια στο Κορωπί όπου μένει.

«Η Παρασκευή ήταν ούτως ή άλλως μια δύσκολη μέρα. Όμως όταν ξύπνησα το Σάββατο
το πρωί και τα είδα όλα άσπρα, τότε τα συναισθήματά μου ήταν διπλά. Από τη μια
χάρηκα σαν μικρό παιδί και από την άλλη προβληματίστηκα» λέει. «Τώρα αρχίζουν
τα δύσκολα, σκέφτηκα». Ο Δημήτρης, μένει με τα τέσσερα παιδιά του, τη γυναίκα
του, τη μητέρα και την πεθερά του σε μονοκατοικία με κήπο. «Δεν μπορούσα να
μην κρατήσω το σπίτι ζεστό. Το σύστημα καλοριφέρ που έχω εγκαταστήσει δούλευε
στο φουλ».

Τον διέψευσε

Η ώρα πέρναγε και το χιόνι κάποια στιγμή σταμάτησε να πέφτει. «Αργά το
απόγευμα μπορέσαμε να φύγουμε. Είδα τον καιρό να φτιάχνει. Φαντάστηκα ότι την
Κυριακή τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Πήγαμε με την γυναίκα μου στο συνοικιακό
σούπερ μάρκετ, δέκα λεπτά δρόμο. Περάσαμε και από το βενζινάδικο, όμως είδαμε
ότι ήταν κλειστό. Ε, αύριο θα πάρουμε πετρέλαιο, σκεφτήκαμε. Άλλωστε οι
προγνώσεις που είχαμε ακούσει την Παρασκευή από την τηλεόραση διαβεβαίωναν ότι
από το βράδυ του Σαββάτου θα παρουσιαζόταν ύφεση της κακοκαιρίας».

Η επόμενη μέρα όμως διέψευσε τον κ. Γιολάρη και τις τηλεοπτικές προγνώσεις.
«Όταν πέσαμε για ύπνο το χιόνι που έπεφτε ήταν πολύ ψιλό. Την Κυριακή, όταν
ξύπνησα, η κατάσταση πλέον εκτός ελέγχου. Το χιόνι που έπεφτε ήταν τόσο πυκνό
που δεν έβλεπες μπροστά σου. Και όσο πέρναγε η ώρα δυνάμωνε». Το πετρέλαιο
τέλειωνε, το καλοριφέρ δούλευε στο φουλ. «Προσπάθησα να βρω ένα τηλέφωνο για
να πάρω την ΕΜΥ να ρωτήσω αν και πότε θα σταματήσει το χιόνι. Από το 131 μού
δίνουν το νούμερο 96.99.000. Η τηλεφωνήτρια που απαντάει μου λέει ότι δεν
μπορεί να δώσει πληροφορίες για τον καιρό αλλά έπρεπε να τηλεφωνήσω σε γραμμή
090 της ίδιας της μετεωρολογικής υπηρεσίας. Φυσικά και δεν κάλεσα αυτόν τον
αριθμό. Το θεώρησα προσβλητικό».

Είχε ήδη πάει δύο το μεσημέρι. «Το πετρέλαιο πλέον τελείωνε. Έπρεπε να βγω έξω
και να προμηθευτώ. Ενώ χιόνιζε ακατάπαυστα, βγήκα έξω όπως – όπως και φτάνω
στο αμάξι μου. Το βάζω μπρος. Δεν ξεκινούσε. Προσπαθώ για 10 λεπτά. Αποτέλεσμα
μηδέν. Αφού απελπίστηκα γυρίζω σπίτι. Το χιόνι έπεφτε συνεχώς. Χωρίς
διάλειμμα. Παίρνω τα κλειδιά του αυτοκινήτου της γυναίκας μου και φθάνω στο
αυτοκίνητό της. Παίρνει μπρος με τη μία. Με πολλή προσοχή, με δεύτερη ταχύτητα
και με τον ιδρώτα να με λούζει μην τυχόν και δεν μπορέσω να προχωρήσω φθάνω
στο βενζινάδικο. Κλειστό. Άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Δεν ήξερα, δεν
μπορούσε κανείς να μου πει πότε θα σταματούσε το χιόνι…».

Ο κ. Γιολάρης επέστρεψε σπίτι του με πολλή προσοχή. Η ώρα είχε πάει τέσσερις
και το χιόνι έπεφτε συνεχώς. Δεν ήξερε πού να απευθυνθεί, τι να κάνει.
Τηλεφωνεί στην κοινότητα, δεν απαντάει κανείς. Παίρνει τηλέφωνο τον πρόεδρο
της κοινότητας στο κινητό. Ο άνθρωπος προσπαθούσε να κάνει ό,τι μπορούσε.
«Πιστεύω ότι αν οι δήμοι και οι κοινότητες είχαν περισσότερες αρμοδιότητες,
εάν είχαν τα μέσα και τους πόρους που είναι απαραίτητοι, τότε τα πράγματα θα
ήταν τελείως διαφορετικά. Έψαξα να βρω και τον ιδιοκτήτη του πρατηρίου. Δεν
μπόρεσα. Πάντως εάν ήξερα ότι το χιόνι θα σταμάταγε το βράδυ της Κυριακής, εάν
γνώριζα ότι το βράδυ τα πράγματα θα ήταν καλύτερα από πλευράς καιρικών
συνθηκών, τότε θα ήμουνα πιο ήρεμος» συμπληρώνει.

Αναζήτηση βοήθειας

Η τηλεφωνική αναζήτηση βοήθειας συνεχίζεται. «Η Πυροσβεστική (τηλέφωνο 199) με
ενημερώνει ότι όλα τα οχήματά της βρίσκονται στον δρόμο και προσπαθούν να
ανοίξουν δρόμους. Η Τροχαία το ίδιο. Ξέρετε, δεν ήθελα να τους απασχολήσω
άλλο. Πίστευα ότι τα δικά μου προβλήματα ήταν πολύ μικρά απέναντι στα
προβλήματα άλλων συμπολιτών μου. Πολλοί από αυτούς ήταν αποκλεισμένοι για ώρες
στην Εθνική Οδό» τονίζει. «Βέβαια δεν μπορείς να τα ρίξεις και όλα στο κράτος.
Είναι σαν να ζητάς από την κυβέρνηση της Ρωσίας, της Φινλανδίας κ.λπ. να
βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα προκειμένου να αντιμετωπίσουν ένα φιανόμενο
καύσωνα. Ε, σίγουρα αφού δεν το αντιμετωπίζουν συχνά, δεν μπορούν να είναι
αποτελεσματικοί….». Ο κ. Γιολάρης βρήκε τελικά τον βενζινοπώλη αργά το
βράδυ, αφού το χιόνι είχε σταματήσει να πέφτει, και μπόρεσε να προμηθευτεί
πετρέλαιο.

ΑΓΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ

«Ανταλλάσσαμε τρόφιμα»

Άγιος Στέφανος. «Υπήρχαν άρρωστοι, ετοιμόγεννες. Ανταλλάσσαμε τρόφιμα μεταξύ μας», λένε οι κάτοικοι

«Το να ζεις σε μικρή απόσταση έξω από την πόλη είναι ευλογία. Καθαρός αέρας,
καλύτερη ποιότητα ζωής, ξεκούραση. Εκτός φυσικά από τις περιπτώσεις που
υπάρχουν ακραία καιρικά φαινόμενα. Όταν χιονίζει τον χειμώνα, όταν οι φωτιές
καίνε τα πάντα το καλοκαίρι, τότε η ποιότητα ζωής πάει περίπατο». Ο Νίκος
Κλωνάρης, 30 ετών, μένει μόνιμα εδώ και χρόνια στον Άγιο Στέφανο. Προτίμησε
την περιφέρεια και εγκατέλειψε το κέντρο για να καλυτερεύσει τη ζωή του…

Ο ίδιος πάντως, παρά τις ταλαιπωρίες που κατά καιρούς αντιμετωπίζει, αγαπάει
πολύ την περιοχή του. «Δεν την αλλάζω. Περνάω καλά εδώ. Ηρεμώ, έχω την ησυχία
μου. Γνωρίζεις τους γείτονες, μιλάς μαζί τους. Είναι πιο ανθρώπινο το
περιβάλλον». Όμως όταν κάτι έκτακτο συμβαίνει, τότε τα πράγματα αλλάζουν. «Το
χιόνι μάς απέκλεισε. Έφθασε ακόμα και το ένα μέτρο. Ίσως και ενάμισι. Δεν
μπορούσαμε ούτε την πόρτα του σπιτιού μας να ανοίξουμε. Για να φύγουμε από
εδώ, ούτε λόγος. Μπλε λεωφορείο έχουμε να δούμε από την Παρασκευή», λέει ο
Νίκος. «Έστω αυτά τα λίγα που μας συνδέουν με την Κηφισιά, έχουν να έρθουν
τρεις ημέρες. Ο δρόμος φυσικά είναι κλειστός. Μας ξέχασαν όλοι».

Υπάρχουν άνθρωποι στον Άγιο Στέφανο που είναι κλεισμένοι στο σπίτι τους τρεις
ημερες. «Πού να πάνε και πώς να βγουν; Αναγκαστικά μένουν στο σπίτι τους και
περιμένουν. Κάποιοι, με τα λιγοστά μέσα που διαθέτουν, προσπαθούν να ανοίξουν
όπως όπως ένα μικρό μονοπάτι, προκειμένου να βγουν από τα σπίτια τους.
Υπάρχουν κάποιοι που είναι άρρωστοι. Ετοιμόγεννες γυναίκες. Άνθρωποι που
πρέπει για πολύ σοβαρούς λόγους να πάνε στην Αθήνα, σε μια τράπεζα». Τα
κρατικά συνεργεία φυσικά άφαντα. Ο Άγιος Στέφανος δεν είναι πλέον ένα χωριό –
προάστιο της Αθήνας. Οι κάτοικοι νιώθουν χιλιόμετρα μακριά από τα κέντρα λήψης
των αποφάσεων.

«Το ρεύμα κόβεται συνεχώς. Πολλά σπίτια δεν έχουν ζεστό νερό για να κάνουν οι
κάτοικοι ένα μπάνιο. Το νερό κόβεται επίσης. Τα τρόφιμα τελειώνουν. Ήδη
αρχίσαμε να δανείζουμε ο ένας τον άλλο ό,τι έχουμε. Τα αυτοκίνητα είναι όλα
αποκλεισμένα σε γκαράζ. Μοναδικός σύνδεσμός μας με το κέντρο της Αθήνας είναι
ο σιδηρόδρομος. Όμως από την πρώτη στιγμή που χιόνισε, οι διαδρομές του τρένου
διεκόπησαν. Οι δυσκολίες πολλές. Ακόμα και υπό κανονικές συνθήκες
αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Δεν είναι αξιόπιστη η συγκοινωνία. Αν λειτουργούσε
ο προαστιακός σιδηρόδρομος, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Είναι το
μοναδικό μέσο που θα μπορούσε να μας σώσει στην κυριολεξία».

Πάντως, ο Νίκος δεν αλλάζει τόπο κατοικίας. «Εγώ να μείνω στο κέντρο της
πόλης; Να μείνω σε πολυκατοικία, στο Παγκράτι, στου Γκύζη, στους Αμπελοκήπους;
Δεν υπάρχει περίπτωση. Νιώθω προνομιούχος. Πιστεύω ότι είναι καλά εδώ.
Φαίνεται πως πρέπει να το πληρώσουμε. Φαίνεται ότι το άγχος, την κούραση, την
ταλαιπωρία που έχουμε γλιτώσει πρέπει να την πληρώσουμε», καταλήγει.