ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στον δρόμο της καρδιάς σου

«Κι η αγάπη είναι πάντα /όμορφη ακόμα κι όταν δεν ψιθυρίζει
παρά με δυο αβέβαια ανήσυχα /χείλη Κι όταν δε μένει παρά σα
δυο χαρακιές σ’ ένα λευκό περιθώριο»

(Μ. Αναγνωστάκης)

Δεν είχα ποτέ πριν προσέξει, πόσα τετράδια, με μόνο μια σελίδα γραμμένη,
κρατούσα στα συρτάρια μου. Παραμονή Πρωτοχρονιάς ή την πρώτη μέρα του χρόνου
κάποια ακατανίκητη δύναμη με έσπρωχνε να γράψω. Απολογισμός από τη μια του
χρόνου που πέρασε, υποσχέσεις από την άλλη για όσα πίστευα ότι πρέπει να κάνω
τον καινούργιο χρόνο. Κι ύστερα… άγραφες σελίδες ώς την επόμενη Πρωτοχρονιά.

Χάρτινα «ξεκινήματα» καταγραμμένα τη συμβολική χρονική στιγμή της αέναης
αλληλοδιαδοχής τέλους και αρχής. Λίγο πριν, λίγο μετά τις 12 και έχεις κάνει
μια τεράστια δρασκελιά στο αύριο. Ελπίζοντας, για άλλη μια φορά, πως η χαρά
αυτού που έρχεται θα σε αποζημιώσει για τον πόνο αυτού που τέλειωσε και είναι
πια παρελθόν.

Μετράς τα μέσα σου, μετράς τους έξω σου και δίνεις σ’ αυτούς που αγαπάς την
καλύτερη ευχή σου: «Να ‘σαι πάντα στον δρόμο της καρδιάς σου». Που θα πει, όχι
εκεί που σου υπαγορεύουν, όχι εκεί που σε στέλνουν ψεύτικες ανάγκες και
επιθυμίες, όχι εκεί που πια δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Να είσαι εκεί που
βρίσκονται οι πραγματικές επιθυμίες και ανάγκες της ψυχής σου, εκεί που ήταν
πριν τις σκεπάσουν τόνοι από… ψιμύθια, από συμβατικότητες, από
παραπλανημένες φιλοδοξίες, από στολίδια και τενεκεδάκια τόσο που να μην
μπορείς πια να τις διακρίνεις κι εσύ ο ίδιος.

Για να μπορείς να ευχηθείς ­ από το περίσσευμα της καρδιάς σου και όχι
γιατί… είθισται ­ σ’ αυτούς που αγαπάς. Φέτος θα γράψω στο ημερολόγιο μόνο
μία φράση: «Ό,τι δεν αγαπάμε, δεν υπάρχει».