ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τρία λεπτά μπορεί να είναι το παν…

Ξεκίνησα για ένα ταξίδι ονειρικό. Αρχές ενός καινούργιου χρόνου. Με δυνατό
άνεμο, που φέρνει μυρωδιά από φόβο, γεύση αγωνίας, αλλά κι αυτή τη γλύκα της
ελπίδας. Κι είπα να πάρω στο φορτίο μου το άγνωστο. Ό,τι πιο καινούργιο κι
ό,τι πιο τρομακτικό. Άνοιξα ένα μικρό πορτοφολάκι κι έβαλα στα χέρια μου τα
κέρματα ­ ένα προς ένα ­ αφήνοντας μονάχα εκείνο το ένστικτο που κρίνει την
ομορφιά ν’ αποφασίσει πόσα χρήματα θα χρειαστώ για το ταξίδι. Χωρίς
μετατροπές, χωρίς λογική. Ενστικτωδώς και τυχαία…

Η αρπαγή της Ευρώπης απ’ τον Δία… Χμμ… Βίαιη και ύπουλη. Μια κουκουβάγια,
χαραγμένη πάνω σ’ ένα χρυσαφί και ασημένιο νόμισμα. Θυμίζει εκείνο το εξώφυλλο
στο ανθολόγιο των πρώτων χρόνων του Δημοτικού. Έδειχνε μια κουκουβάγια που
διαβάζει ένα βιβλίο, που είχε στο εξώφυλλο μια κουκουβάγια που διαβάζει ένα
βιβλίο, που είχε στο εξώφυλλο μια κουκουβάγια… Όχι, αυτό το «ένα ευρώ» δεν
είχε την προοπτική εκείνου του σχολικού εξωφύλλου. Όσο κι αν το κοίταξα, δεν
μπόρεσα να δω πίσω από την κουκουβάγια… Όπως δεν βρήκα τίποτα πίσω από τον
«Ελ. Βενιζέλο» ή τον «Ι. Καποδίστρια»…

Την προοπτική τη βρήκα σε δυο μικρά, πολύ μικρά νομίσματα: του ενός και των
δύο λεπτών. Στη χαραγμένη μικροσκοπική τριήρη και στο ιστιοφόρο που ήταν ίδιο
μ’ εκείνο στην παλιά δραχμούλα. Τρία λεπτά έβαλα στην τσέπη. Δύο μικροσκοπικά
νομίσματα στο χρώμα του χαλκού. Τρία λεπτά, με προοπτική. Δύο άγνωστα
νομίσματα, με άρωμα περιπέτειας και γεύση ελπίδας.

Αρκούν άραγε στ’ αλήθεια; Αν αφήσω το μυαλό να κάνει τη μετατροπή, θα μ’
απογοητεύσει. «Τρία λεπτά δεν είναι τίποτα». Δεν θα του κάνω τη χάρη. Θα
κλείσω τον διακόπτη που φέρνει την απόγνωση. Τρία λεπτά μπορεί να είναι το
παν… Αρκεί να θέλω να ταξιδέψω. Θέλω. Να ρίξω χρώμα λευκό στα πανιά εκείνου
του μεγάλου σκάφους και κόκκινο στο τιμόνι του. Να ζητήσω από τους κωπηλάτες
της τριήρους να τραγουδήσουν, να πουν ιστορίες για κείνους που έφυγαν αλλά δεν
χάθηκαν… Αποζητώ ένα ταξίδι στο άγνωστο, με τρία λεπτά στην τσέπη…