ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Καλό δρόμο με πολλές γέφυρες

Ρέστα σε ευρώ! Ο σταθμάρχης των Καλαβρύτων χρειαζόταν όλη του την ψυχραιμία,
το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς, για να αντιμετωπίσει την ουρά των νευρικών
επιβατών. Έπαιρνε δραχμές κι έπρεπε να δίνει ευρώ, να υπολογίζει επί τόπου, να
τα μετατρέπει και να κλείνει και θέσεις. Κατά σύμπτωση, έζησα την πρώτη
συναλλαγή στον εκσυγχρονισμένο κόσμο, μέσα στον σταθμό του τρένου που είχε
φτιάξει ο Τρικούπης για να διασχίζει το φαράγγι. Στο όραμα ενός άλλου
εκσυγχρονιστή. Μόνο που τα σχέδιά του ήταν να μη μείνει χωριό στα βουνά χωρίς
γραμμή τρένου, πράγμα που δεν έγινε ποτέ.

Αυτός ο οδοντωτός είναι και ο μόνος. Ανάμεσα στα δύο επιτεύγματα, τον οδοντωτό
σιδηρόδρομο ­ θαύμα τεχνικής του 1890 ­ και στο ευρώ, πολλά χωριά έμειναν
απομονωμένα και άλλα άδειασαν, χάθηκαν, καθώς μεγάλωναν οι πόλεις. Και
έρχονται τώρα οι τουρίστες να δουν τη διαδρομή αυτή και θαυμάζουν το τοπίο στο
Βουραϊκό, κουράζονται και λίγο με το ντούκου ντούκου. Νιώθουν την απόσταση σε
βάθος, όχι μόνο τα λίγα χιλιόμετρα ανάμεσα στα Καλάβρυτα και στο Διακοφτό,
αλλά και τον χρόνο που τους χωρίζει από την εποχή του ντούκου- ντούκου. Πόσα
πράγματα έγιναν και πόσα λείπουν ακόμα. Έχει κενά η διαδρομή, τούνελ σκοτεινά
κι απότομα σημεία, όπως εκείνα του φαραγγιού, όπου βγάζει δόντια το τρενάκι
και γαντζώνεται στη γραμμή με τα γρανάζια. Από το ένα επίτευγμα στο άλλο
μεσολαβούν ενίοτε δεκαετίες αδράνειας και πισωγυρίσματα οδυνηρά. Ας ευχηθούμε
να ‘ναι καλό το ταξίδι. Μ’ ένα τράνταγμα ξεκινά το τρενάκι. Καλή επιστροφή,
καλό πέρασμα από τις γέφυρες των τρένων και των συναντήσεων που εικονίζουν τα
νέα χαρτονομίσματα, καλή χρονιά, εν γένει.