[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Έχουν περάσει εκατόν τόσα χρόνια, από την ­ ξεχασμένη ­ εποχή που η χώρα μας
ήταν και πάλι μέλος μίας πολυεθνικής οικονομικής ένωσης. Τότε ήταν η Λατινική
Νομισματική Ένωση, για κάποια ελάχιστα χρόνια, πριν από την κυριαρχία της
Μεγάλης Ιδέας, της οποίας η χρηματοδότηση ξετίναξε την ελληνική πολιτική, την
ελληνική οικονομία, τους ελληνικούς προϋπολογισμούς και φυσικά τη… δραχμή ­
η χώρα μας είχε κατορθώσει να συνδεθεί με νομίσματα όπως το φράγκο και το
φιορίνι…

Τότε, μας εξεδίωξαν άρον – άρον από τη Λατινική Νομισματική Ένωση. Σήμερα, η
Ελλάδα γίνεται έως και με θετικό τρόπο αποδεκτή στο «κλαμπ» και τα
δημοσιεύματα του ’94, όταν περιοδικά όπως ο «Εκόνομιστ» ζητούσαν από τους
εταίρους να μας δείξουν την πόρτα εξόδου της Ένωσης, φαντάζουν τώρα εξίσου
παλιά με τις ιστορίες της ΛΝΕ…

Η συμμετοχή της Ελλάδας στο κλαμπ του ευρώ, έναν αιώνα και κάτι αργότερα, έχει
αρκετά στοιχεία που προδιαθέτουν για μακροβιότερη συμμετοχή: Δεν είναι μόνον η
εντεινόμενη παγκοσμιοποίηση των αγορών που αναγορεύει την ανταγωνιστικότητα σε
πρώτη προτεραιότητα όλων των Οικονομιών.

Είναι κυρίως ότι για πρώτη φορά οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας
έχουν κατορθώσει να βρουν μία μίνιμουμ συνεννόηση, τόσο για το πλαίσιο της
οικονομικής πολιτικής όσο ­ κυρίως ­ για το πλαίσιο των εθνικών στόχων.

Η εξέλιξη αυτή δεν αντανακλά τίποτε λιγότερο από τη γενικευμένη διάθεση των
κυρίαρχων, δυναμικών στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, να κινηθούν,
επιτέλους, με τον βηματισμό των παγκοσμιοποιημένων αγορών. Δηλαδή, με
περισσότερες ευκαιρίες, αλλά ­ και δεν πρέπει να το ξεχνάμε ­ με απείρως
μεγαλύτερα ρίσκα.

Τώρα που έσβησαν τα γιορταστικά πυροτεχνήματα, ας θυμόμαστε κάτι: Δεν υπάρχει
«ευρώ α λα κάρτ» για κανέναν, ούτε και για εμάς. Όπως και ότι στο «κλαμπ»,
όλοι είναι ίσοι ­ αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους και εμείς δεν
ανήκουμε στους… πιο ίσους!