[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς «Μπιγκ Μπράδερ»; Το πολυσυζητημένο ριάλιτι σόου
επικρίθηκε κατά κόρον. Η υψηλή τηλεθέαση επιβεβαίωσε όμως ότι οι περισσότεροι
Έλληνες δεν έχασαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μια εκπομπή που δοξάζει την
κλειδαρότρυπα.

Αν ο «Μεγάλος Αδελφός» είχε κάποιο ενδιαφέρον είναι γιατί λειτούργησε, έστω
και προσωρινά, ως μικρογραφία της νεοελληνικής κοινωνίας. Για μερικές
φθινοπωρινές εβδομάδες, το «μοναχικό πλήθος» της σύγχρονης Ελλάδας απέκτησε
πρόσωπα και μικρά ονόματα.

Το θέαμα επιβεβαίωσε νοοτροπίες. Παραδείγματος χάριν, οι γυναίκες που
συμμετείχαν στο «Μπιγκ Μπράδερ», μπορεί να ήταν μοντέρνες στο στυλ και
απελευθερωμένες στην εμφάνιση, δεν έφεραν όμως καμία αντίρρηση στην απαίτηση
των ανδρών να μαγειρεύουν, να πιάσουν το σφουγγαρόπανο ή ακόμη και να κάνουν
την μπουγάδα! Τρεις δεκαετίες μετά τον φεμινισμό, η Ελλάδα εξακολουθεί να
βρίσκεται στον αστερισμό ενός σεξισμού που θεωρείται περίπου αυτονόητος και
από τα δύο φύλα. Το θέμα πέρασε σχεδόν ασχολίαστο.

Η αλήθεια είναι πως η συμμετοχή του ανώνυμου κοινού διά της ψηφοφορίας ήταν
εξίσου αποκαλυπτική με όσα συνέβαιναν μέσα στο λυόμενο του «Μπιγκ Μπράδερ». Το
κοινό εξοστράκισε τη μία μετά την άλλη τις γυναίκες, μη τυχόν και μπλέξουν με
τους άντρες. Σε αντίθεση, με τα αντίστοιχα ριάλιτι σόου του εξωτερικού, ο
Έλληνας «Μεγάλος Αδελφός» απεδείχθη αυστηρός γονέας. Αργά ή γρήγορα το «σόου»
μετατράπηκε σε στρατώνα με μπακούρια.

Κατά τα λοιπά, οι προτιμήσεις των τηλεθεατών επιβεβαίωσαν ότι «η Ελλάδα δεν
πεθαίνει», επιβραβεύοντας την ίντριγκα Τσάκα-Πρόδρομου. Τα «κουμπάρια»
«καθάρισαν» σιγά-σιγά τους άλλους, με προφανή στόχο το χρηματικό έπαθλο. Ο
«Μπιγκ Μπράδερ» απέδειξε ότι στην Ελλάδα της ΟΝΕ τα δοξασμένα στερεότυπα
παραμένουν ζωντανά. Ο «πονηρός βλάχος», το «καμάκι» και η «μαγκιά» είναι πάντα
μαζί μας ­ και αρέσουν.

Τελικά, στο «Μπιγκ Μπράδερ» δεν ξεγυμνώθηκαν ­ κυριολεκτικά ή μεταφορικά ­ οι
πρωταγωνιστές και οι πρωταγωνίστριες, αλλά το κοινό, κομμάτι μιας κοινωνίας
που παραμένει «σεμνότυφη πολύ» και «συσχετίζει κουτά».