ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το σύνδρομο του «τσαμπατζή»

Αγαπημένη μου Τζίλντα,

Καταλαβαίνω τις ουρές για το συσσίτιο αγάπης που μοιράζεται στους αστέγους.
Καταλαβαίνω τους Αλβανούς που είναι δυνατόν να καθήσουν ώρες, όρθιοι, στην
παγωνιά για να πάρουν δωρεάν ένα κουτάκι αναψυκτικού. Καταλαβαίνω τα
μαθητούδια που περιμένουν στην ουρά κάνοντας πλάκα για να πάρουν ένα καλαμάκι.
Μπορώ ακόμη και τους μεγάλους σε ηλικία να καταλάβω για την επιμονή τους να
απολαύσουν δωρεάν ένα κρουασάν ή έναν κουραμπιέ.

Μου είναι δύσκολο να καταλάβω εσένα με την πανάκριβη γούνα, την τσάντα Πράντα,
τις γόβες στιλέτο, τη Louis Vuitton, το Rolex, και το καπελάκι με τον φιόγκο,
η οποία, μόλις βγήκες, από την απέναντι μπουτίκ, που φρόντισες να «σηκώσεις»
και πριν μπεις στην ασημένια Μερσεντές σου στάθηκες στην ουρά για να πάρεις
μία πίτα. Δεν λυπήθηκες τη βιζόν που χρειάζεται διήμερο εξαερισμό για να φύγει
από επάνω της η τσίκνα της υπαίθριας ψησταριάς; Δεν ντράπηκες να ζητήσεις από
τον ψήστη δύο καλαμάκια και να παραπονεθείς γιατί δεν συνοδεύονται από πίτα;
Δεν είχες τίποτα καλύτερο να κάνεις το εικοσάλεπτο που έχασες περιμένοντας τη
διαφημιστική προσφορά; Βέβαια δεν θα έβρισκες τέτοιες ευκαιρίες εάν είχες
κατέβει για εορταστικά ψώνια στην Ομόνοια. Δεν είναι στις συνήθειές σου να
ψωνίζεις από πάγκους. Το βαλάντιό σου αντέχει στις μεγάλες φίρμες και στα
πολυτελή αντικείμενα. Η ίδια, ωστόσο, δεν κατάφερες να ξεπεράσεις το σύνδρομο
του «τσαμπατζή». Γι’ αυτό είσαι καταδικασμένη να παραμένεις στις ουρές, όπως
έκανες στο εορταστικό χάπενινγκ των εμπόρων της Κηφισιάς…