ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι

Παραμονές Χριστουγέννων και την αγωνία της καρδιάς μου στην είσοδο της
Εντατικής Μονάδας Εμφραγμάτων γλυκαίνει λίγο το δεντράκι με τις κόκκινες
μπάλες και τα φωτάκια. Δεν είναι, όμως, το μόνο που αναδύει ανθρωπιά μέσα στο
παγερό ντεκόρ των μόνιτορ και των λευκών κρεβατιών, στον τέταρτο όροφο ενός
μίζερου και απρόσωπου νοσοκομείου της Αθήνας.

Είναι η ευγένεια και το χαμόγελο της γιατρού που παίρνει το ιστορικό του
αρρώστου, είναι οι πρόθυμες νοσοκόμες που μπαινοβγαίνουν αδιάκοπα, είναι η
εμπιστοσύνη που εμπνέει η οργάνωση της μονάδας. Και πίσω απ’ όλα αυτά, είναι η
μορφή του ικανού και αποφασιστικού επικεφαλής επιστήμονα, που έχει
δημιουργήσει μια υγειονομική όαση μέσα στην έρημο του ΕΣΥ. Που χρησιμοποιεί
τις φαρμακευτικές εταιρείες αντί να τον χρησιμοποιούν ώστε να αγοράσει
μηχανήματα τελευταίας γενιάς για την κλινική του.

Και αναλογίστηκα τις έριδες και τα άρθρα για τα χάλια του υγειονομικού μας
συστήματος και την έλλειψη πόρων για την υγεία. Και σκέφθηκα πόσο έχει
ξεχασθεί και υποτιμηθεί ο παράγων άνθρωπος, το προσωπικό κέφι και μεράκι που
μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Και στον νου μου ήρθε μια άλλη κλινική, που ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα,
μέσα σε ένα ετοιμόρροπο νοσοκομείο. Με σομόν φρεσκοβαμμένους τοίχους, απαλή
κλασική μουσική και κοινό ταμείο για τα φακελάκια, που πήγαιναν για τον
εξοπλισμό της κλινικής. Ψυχή της μονάδας – προτύπου ένας άλλος ξεχωριστός
διευθυντής με ιδέες και όραμα. Κλείνω την πόρτα της Μονάδας Εμφραγμάτων και
κατεβαίνω αποκαμωμένη τα σκαλιά. Δύο ορόφους πιο κάτω, σε μια επίσης
πανεπιστημιακή κλινική, τα καλώδια του ηλεκτρικού κρέμονται από την οροφή, οι
σοβάδες πέφτουν στο πάτωμα και οι γιατροί είναι εξαφανισμένοι από τις 12 το
μεσημέρι. Αναζητήστε… τον (αδιάφορο) διευθυντή, αν θέλετε να μάθετε την
αιτία! Διαφορές ορόφων και διαφορές ανθρώπων… Και όπως το λέει πολύ ωμά και
σοφά ο λαός μας, «το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι»…