Το ταξίδι που δεν έγινε

Η λακωνική ανακοίνωση του Γιάσερ Αραφάτ ότι κανείς δεν θα τον εμποδίσει να
παραστεί στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, στη Βηθλεέμ, κινητοποίησε τις
ένοπλες δυνάμεις και τα μέσα ενημέρωσης του Ισραήλ.

Ο μεγάλος απών. Τη θέση του Αραφάτ στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία καταλαμβάνει η «κεφίγια» του

Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, μάλιστα, στρατιώτες σε μεθοριακά φυλάκια
προειδοποιήθηκαν πως ο Αραφάτ μπορεί να προσπαθούσε να περάσει μεταμφιεσμένος
σε γυναίκα. Στη Ραμάλα και στο γραφείο του Παλαιστίνιου ηγέτη, όμως, κανείς
δεν ήξερε για ένα τέτοιο παράνομο ταξίδι. Είναι αλήθεια ότι ορισμένες δηλώσεις
του Αραφάτ μπορούσαν να ερμηνευτούν ως απόπειρα να παραβιαστεί η απαγόρευση.
Σε ανεπίσημες συζητήσεις, όμως, είχε γίνει από την αρχή σαφές ότι αυτό που
ενδιέφερε ήταν η εικόνα που θα δινόταν στη διεθνή κοινότητα.

Ο Αραφάτ, πρώτος πολίτης της Παλαιστινιακής Αρχής, ζει τις τελευταίες
εβδομάδες αυτό που ζει καθημερινά κάθε Παλαιστίνιος κάτοικος των Εδαφών από το
1991: τον απόλυτο έλεγχο από το Ισραήλ του θεμελιώδους δικαιώματος των
Παλαιστινίων στην ελευθερία της κίνησης. Πολλοί πιστεύουν στο Ισραήλ ότι αυτές
οι απαγορεύσεις επεβλήθησαν ως αποτέλεσμα τρομοκρατικών επιθέσεων. Η
πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη. Το 1991, πριν από το Όσλο, πριν από
οποιαδήποτε επίθεση αυτοκτονίας σε ισραηλινές πόλεις, το Ισραήλ επέβαλε ένα
σύστημα ελέγχου στη μετακίνηση των Παλαιστινίων μεταξύ της Δυτικής Όχθης, του
Ισραήλ και της Γάζας. Από τότε, το σύστημα αυτό γίνεται συνεχώς όλο και πιο
πολύπλοκο. Πέρυσι, το μοντέλο της αποκλεισμένης Γάζας επεκτάθηκε και στη
Δυτική Όχθη, η οποία χωρίστηκε σε 200 θυλάκους με ασφυκτικούς περιορισμούς
στην κίνηση των κατοίκων.

Κάθε μέρα, δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι κάνουν αυτό που δεν έκανε ο Αραφάτ
και το περιβάλλον του: παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους, κινδυνεύοντας να
πυροβοληθούν από στρατιώτες. Παραβιάζουν τις απαγορεύσεις και τους
αποκλεισμούς, περπατώντας στη λάσπη και κάτω από τη βροχή.

Χάνουν ώρες και υφίστανται ατελείωτους εξευτελισμούς προσπαθώντας να φτάσουν
στη δουλειά τους, στο σχολείο ή σε ένα γιατρό. Όταν το Ισραήλ απαγορεύει σε
έναν κάτοικο της Γάζας να μεταβεί στη Δυτική Όχθη, δεν το κάνει βέβαια για να
καταπολεμήσει την τρομοκρατία. Πρόκειται για ένα σύστημα ελέγχου, που με την
πάροδο των ετών έγινε πολιτικός στόχος αφ’ εαυτού: να υποχρεωθούν οι
Παλαιστίνιοι να αποδεχθούν τους θυλάκους ως την πεμπτουσία της πολιτικής τους
οντότητας.

Η Amira Hass είναι δημοσιογράφος της «Χααρέτζ», και η μοναδική Ισραηλινή
ανταποκρίτρια στα παλαιστινιακά εδάφη.