Ποιος φοβάται το παρελθόν (του);

Πολλή συζήτηση γίνεται, τελευταία, με την περίφημη παρελθοντολογία και με το
αν πρέπει ή όχι να θυμόμαστε, να ερευνούμε ή να μας απασχολεί το παρελθόν των
πολιτικών μας.

Βέβαια, στον όρο «παρελθόν» πολλά μπορεί να συμπεριληφθούν, ειδικά όταν
πρόκειται για πολιτικούς, αλλά πραγματικά δυσκολεύεται κανείς να καταλάβει
γιατί είναι κακό να γνωρίζουμε τι έχει κάνει στη ζωή του ένα πολιτικός που
φιλοδοξεί να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας, δηλαδή τη δική μας ζωή και
προκοπή.

Πολύ περισσότερο που η πρόσφατη «παρελθοντολογία» δεν αναφέρεται δα και σε
καμιά πολύ μακρινή εποχή (για την περασμένη δεκαετία μιλάμε) και δεν
ασχολείται με αυστηρά προσωπικά στοιχεία των προσώπων, των οποίων το παρελθόν
αναμοχλεύεται. Ίσα – ίσα που συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: οι πολιτικοί που
βρίσκονται στο επίκεντρο, ελέγχονται μόνο για τη δράση τους ως πολιτικοί, κατά
την εποχή που είχαν επίσημα κρατικά αξιώματα και διαχειρίζονταν τις τύχες της
χώρας. Επ’ αυτών των θεμάτων αναφέρεται η «παρελθοντολογία», πράξεις και
παραλείψεις τους υπενθυμίζονται, κριτική τούς ασκείται, η διαφάνεια ορισμένων
ενεργειών τους αναζητείται, ο μπούσουλας των αποφάσεών τους ανιχνεύεται και ο
τρόπος που πολιτεύθηκαν ή θα πολιτευθούν στο μέλλον γίνεται προσπάθεια να
προσδιοριστεί. Εφόσον λοιπόν πρόκειται για εν ενεργεία πολιτικούς, που
δηλώνουν έτοιμοι να κυβερνήσουν τη χώρα, πού είναι το κακό όταν αναζητείται το
παρελθόν τους; Από πότε το (πολιτικό) παρελθόν των πολιτικών αποτελεί ταμπού;
Δεν πρέπει οι πολίτες να γνωρίζουν την πολιτική συμπεριφορά και πρακτική των
υποψηφίων να τους κυβερνήσουν; Και δεν προκύπτει αυτή η συμπεριφορά από την
προηγούμενη θητεία τους, από τις μεθόδους και την τακτική που ακολούθησαν
πριν;

Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: γιατί είναι κακό που
υπενθυμίζεται το παρελθόν του επίτιμου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και πρώην
πρωθυπουργού κ. Κ. Μητσοτάκη και της διαχείρισης των οικονομικών τού κόμματός
του όσο ήταν κανονικός (και όχι επίτιμος) πρόεδρος; Μακριά από τις προθέσεις
μας η υιοθέτηση των κατηγοριών εναντίον του πρώην πρωθυπουργού. Από τη στιγμή
όμως που οι απαντήσεις τόσο του ιδίου όσο και της Νέας Δημοκρατίας στα όσα
τούς καταμαρτυρεί ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ κ. Κ. Λαλιώτης, είναι από
αλληλοσυγκρουόμενες μέχρι αλληλοαναιρούμενες, ο καθένας δικαιούται να έχει τις
επιφυλάξεις του, ο καθένας δικαιούται να επιθυμεί την πλήρη δικαστική και
πολιτική διαλεύκανση της υπόθεσης.

Μα το ΠΑΣΟΚ, λένε πολλοί, επειδή δεν μπορεί να λύσει τα τρέχοντα και σοβαρά
προβλήματα της χώρας, προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τους πολίτες με το
παρελθόν της Νέας Δημοκρατίας και του επίτιμου προέδρου της. Ακόμη και έτσι να
είναι, οι πολίτες δεν πρέπει να γνωρίζουν την πρακτική και τις μεθόδους που
χρησιμοποιούν εκείνοι που θέλουν να αναλάβουν να λύσουν αυτά τα προβλήματα;
Δεν θα κρίνει ο κόσμος ­ ανάμεσα στα άλλα ­ και το πώς πολιτεύθηκαν στο
παρελθόν όσοι θέλουν να τον σώσουν στο μέλλον; Και όταν η Νέα Δημοκρατία έχει
δημιουργήσει έναν απέραντο λαβύρινθο γύρω από τα οικονομικά της, γιατί θα βρει
το νήμα των δικών μας οικονομικών αν γίνει κυβέρνηση; Άλλωστε, οι πολίτες στις
προσεχείς εκλογές δεν θα ψηφίσουν με μόνο κριτήριο το παρελθόν των πολιτικών
που θα ζητήσουν την ψήφο τους. Αλλά και δεν μπορούν να μην το λάβουν καθόλου
υπόψη τους. Ειδικά στην περίπτωση των πολιτικών, το παρελθόν τους είναι
κρίσιμη παράμετρος στο λαϊκό «ζύγισμά» τους και μόνο όσοι έχουν κάτι να
φοβηθούν από αυτό επικαλούνται την επιστροφή στην παρελθοντολογία. Προφανώς
και γνωρίζουν όλοι τους ότι «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται». Άρα γιατί
ενοχλούν τη Νέα Δημοκρατία οι αστραπές Λαλιώτη; Μήπως επειδή ­ πάντοτε ­ τις
αστραπές ακολουθούν οι βροντές και ­ ενίοτε ­ κεραυνοί;

ΥΓ: Όσο και αν αντιλαμβάνεται κάποιος τις αντιδράσεις του κ. Μητσοτάκη για
«την ανακύκλωση της παλιάς λάσπης», άλλο τόσο δυσκολεύεται να αντιληφθεί τούς
τότε συνοδοιπόρους του, που υποστηρίζουν ακριβώς το ίδιο. Παλιές καλές φιλίες
ή ο φόβος μην πάρουν και τους ίδιους τα… απόνερα;