Μήπως πρέπει να… φορέσουν τουρμπάνι για να σωθούν;

Μία από τις τελευταίες αποφάσεις της προεδρίας του Φερνάντο ντε λα Ρούα
επρόκειτο να είναι η διάθεση μιας αργεντινής ταξιαρχίας στην πολυεθνή δύναμη
που θα αναπτυχθεί στο Αφγανιστάν. Το γεγονός αυτό πέρασε απαρατήρητο, χάθηκε
μέσα στον ορυμαγδό, καθώς ο Αργεντινός πρόεδρος κήρυττε τη χώρα του σε
κατάσταση πολιορκίας. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια ανεπαίσθητη και
συγκινητική κραυγή για βοήθεια. Γιατί, για να σωθεί κανείς, πρέπει πρώτα να
αποδείξει ότι υπάρχει. Και η Αργεντινή δεν υπάρχει πια.

Δεν έχει πετρέλαιο, δεν βρίσκουν καταφύγιο σε αυτήν διεθνείς τρομοκράτες, η
οικονομική της κρίση δεν έχει επιπτώσεις στις γειτονικές χώρες. Δεν διαθέτει
μισητούς βασανιστές στρατηγούς, ισλαμιστές θεολόγους με τουρμπάνια στο κεφάλι
και γιαταγάνια που κόβουν χέρια, καστρικούς αντάρτες ή βαρόνους των
ναρκωτικών.

Πολιτική, ηθική, οικονομία: από όποια σκοπιά και αν κοιτάξει κανείς την
Αργεντινή, δεν υπάρχει πουθενά «κίνδυνος διεθνούς αποσταθεροποίησης».

Το Μπουένος Άιρες μπορεί να βουλιάξει χωρίς να κουνηθεί ούτε ένα ντόμινο από
τη θέση του. Όλες οι χώρες δεν μπορεί να είναι το ίδιο τυχερές όσο το Πακιστάν
που, μέσα σε ένα μόνο μήνα, τον Δεκέμβριο, δέχθηκε τη γενναιόδωρη προσφορά 1,3
δισεκατομμυρίων δολαρίων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μαζί με μια
πρόταση για αναδιάρθρωση του εξωτερικού χρέους του. Αντί να λεηλατούν
καταστήματα, οι απλήρωτοι Αργεντινοί εργαζόμενοι μάλλον θα ήταν προτιμότερο να
φορέσουν τουρμπάνι και να αφήσουν γενειάδα.

Το άρθρο του Pierre-Henri de Menthon, αρχισυντάκτη της επιθεώρησης
«Challenges», δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Nouvel Observateur».